คำตอบของเธอทำให้เขากำปากกาในมือแน่นขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าร่างเล็กกลับหลุดยิ้มออกมา เธอไม่ได้เกรงกลัวสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย"พี่จะพยายามทำเป็นเกลียดฉันไปทำไมคะ เหนื่อยเปล่า ๆ ค่ะ"".....""ไปทานข้าวดีกว่าค่ะ คุณอาอุตส่าห์จองร้านอาหารไว้ให้นะคะ"ปึก!ปากกาในมือถูกวางลงเสียงดัง ด้วยความรำคาญใจ สีหน้าของเขายังคงเย็นชาเหมือนทุกครั้ง ทว่าก็ไม่ทำให้ลลิลรู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด"พี่จะขัดคำสั่งคุณอาเหรอคะ"ประโยคนั้นทำให้คีรินหยุดมือจริง ๆ ไม่ใช่เพราะเขากลัวโดนคนเป็นพ่อด่า แต่ทว่าเขาแค่ไม่อยากฟังเสียงบ่นของคนแก่วัยใกล้เกษียณอายุ อีกอย่างเขาก็มีพ่อเพียงคนเดียว ส่วนแม่นั้นก็ทิ้งเขากับพ่อไปตั้งแต่เขายังเด็กมาก ได้ข่าวว่าไปแต่งงานกับสามีใหม่ และใช้ชีวิตอยู่ที่ต่างประเทศส่วนเรื่องเหตุผลที่ทั้งสองคนแยกทางกัน เขาก็ไม่อยากใส่ใจนัก เพราะตั้งแต่ท่านทิ้งไปและเขาจำความได้ เขาก็ไม่เคยรู้สึกขาดอะไรในชีวิต พ่อรักและเลี้ยงดูเขามาอย่างดี จึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่อยากทำให้ท่านเหนื่อยใจร่างสูงเงยหน้ามองสบตาลลิลตรง ๆ หากจะมีเรื่องไหนที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิตนี้ ก็คงเป็นเรื่องของผู
Read More