All Chapters of กลับมาให้ทวงคืน: Chapter 1 - Chapter 10

ลลิลนิ่งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกโล่งใจหลั่งไหลเข้ามาในอกอย่างรวดเร็ว จนแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ แล้วมีคนยื่นมือมาช่วย แต่เธอเป็นคนฉลาดและก็รู้ดีว่าไม่มีอะไรในโลกที่ได้มาฟรี ๆ เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า “แล้ว…เงื่อนไขของคุณอาล่ะคะ” การันต์ยิ้มบาง ๆ ถูกใจในคำถามของหญิงสาว“อารู้ว่าหนูฉลาด” เขาหยิบแฟ้มเอกสารวางบนโต๊ะ“อามีข้อเสนอหนึ่ง” ลลิลมองแฟ้มตรงหน้า แต่ยังไม่คิดเปิดมัน หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ “อาอยากให้หนูแต่งงานกับลูกชายของอา” คำพูดนั้นทำให้ลลิลชะงัก เธอกระพริบตาอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกไหม “แต่ง…งานเหรอคะ” “ใช่” "....." “มันจะเป็นการแต่งงานตามข้อตกลง”เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง“หนึ่งปี” ลลิลขมวดคิ้วเล็กน้อย ยิ่งไม่เข้าใจขึ้นเรื่อย ๆ“หมายความว่ายังไงคะ” “ภายในหนึ่งปี หนูต้องมีลูกกับลูกชายของอา” คำพูดนั้นทำให้เธอชาวาบไปทั้งตัว เสียงดนตรีในร้านยังคงบรรเลง แต่สำหรับเธอเหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ “หลังจากนั้น…” การันต์เอ่ยต่อ“ถ้าพวกหนูเข้ากันได้ดี อยากจะใช้ชีวิตคู่ต่อก็ได้ อาไม่ติด หรือจะหย่าก็แล้วแต่ อาก็ไม่บังคับ แต่ต้องหลังจากที่ห

หลังจากมื้ออาหารจบลง บรรยากาศในร้านเริ่มเงียบ พนักงานเก็บจานชุดสุดท้ายออกจากโต๊ะ การันต์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ก่อนหันไปเอ่ยถามลลิลด้วยความเป็นห่วง“ดึกแล้ว จะกลับยังไงล่ะหนู”“หนูนั่งแท็กซี่กลับได้ค่ะ”การันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนหันหน้าไปมองลูกชายของเขา“แท็กซี่เหรอ?”"....."“คีริน ลูกไปส่งน้องหน่อยสิ”ประโยคนั้นทำให้ลลิลรีบพูดแทรกขึ้นมาทันที“ไม่เป็นไรค่ะคุณอา หนูกลับเองได้จริง ๆ”เธอรีบปฏิเสธ เพราะความคิดเดียวที่อยู่ในหัวตอนนี้คือไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสองแต่ก่อนที่การันต์จะพูดอะไรต่อ เสียงของคีรินก็ดังแทรกขึ้นมา“ผมไปส่งเองครับ”ร่างเล็กหันขวับไปมองเขาทันที แววตาเธอมีความตกใจชัดเจน ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนั้นออกมา“ดีเลย งั้นฝากด้วยนะ”หญิงสาวไม่มีทางปฏิเสธต่อได้อีก เธอจึงจำใจเดินตามร่างสูงออกจากร้านอาหารอากาศช่วงค่ำเย็นกว่าที่คิดเล็กน้อย บริเวณลานจอดรถค่อนข้างเงียบ มีเพียงแสงไฟจากเสาไฟเรียงรายทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน เว้นระยะห่างจากกันพอสมควร ไม่มีเสียงบทสนทนา มีเพียงความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันคีรินเดินนำหน้า มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าเรียบนิ่ง ราวกับคนที่กำลั

“มึงมีทางเลือกลิล แต่มึงไม่เลือกตั้งแต่แรก”“ใช่...เพราะกูบอกมึงแล้วว่าเรื่องหนี้ พวกกูช่วยมึงได้ แต่มึงก็เลือกที่จะพึ่งพาตัวเอง”พายเอ่ยเห็นด้วยกับความคิดของมีนาทันที เรื่องหนี้สินของลลิล พวกเธอเองรู้มาตั้งแต่ต้นและยินดีที่จะช่วยเหลือเพื่อนทุกอย่าง เพื่อให้ผ่านพ้นภาวะวิกฤตนี้ไปให้ได้ แต่ทว่าลลิลที่นิสัยภายนอกดูเป็นคนแรงและตรง ๆ แต่ใครจะรู้ว่าเพื่อนนั้นขี้เกรงใจคนอื่น และชอบพึ่งพาตัวเองเป็นที่สุด ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากใครทั้งนั้น“กูบอกพวกมึงแล้วไง ถ้าไม่ถึงที่สุดจริง ๆ กูก็ไม่อยากเอาเงินของพวกมึง เป็นเพื่อนกันมานานพวกมึงก็น่าจะรู้นิสัยกูดี”“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กแล้วนะ มึงก็เห็นว่ามึงหมดหนทางแล้ว ถึงได้ไปรับข้อเสนอแต่งงานแบบนี้ไง”พายยังคงพูดออกมาด้วยความโมโห ที่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นขนาดนี้กับเพื่อนสนิทของเธอ โดยที่เธอไม่สามารถช่วยอะไรเพื่อนได้เลย“มึงฟังกูนะพาย มึงเองก็ไม่ได้เป็นคนที่มีเงินมาตั้งแต่แรก มึงก็ยังต้องใช้เงินผัวมึง แล้วจะเอาเงินส่วนนั้นมาช่วยกูได้ยังไง กูไม่อยากเอาปัญหาของกูไปโยนให้กับเพื่อน จนทำให้เพื่อนต้องมีปัญหากับครอบครัวตัวเอง”"มึงคิดมากไปเองทั้งนั้น กูมีเ

ลลิลยืนกอดอกอยู่หน้าประตู มองคีรินที่หันหน้าหนีไปทางอื่น ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อชัดเจน แม้จะพยายามกลบเกลื่อนทำเป็นไม่พอใจเธอ แต่เขาคงไม่รู้ว่าอาการของเขานั้น เธอจับทางได้ทั้งหมด“พี่เขินฉันจริงด้วย”“หยุดพูดสักที เธอจะไปหรือไม่ไป”ลลิลเอียงคอมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังล้อเล่น แต่ทว่าแฝงความท้าทาย“ไปสิคะ งั้นพี่เข้ามารอข้างในก่อนสิ ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแปบเดียวเอง”“ไม่ต้อง”เสียงทุ้มเอ่ยตอบทันควัน“ฉันจะลงไปรอข้างล่าง”“ทำไมคะ”"....."“หรือว่ากลัวที่จะอยู่กับฉันสองต่อสอง?”คำพูดที่เหมือนรู้ทันเขา ทำให้เขาหันขวับมามองเธอ สายตาคมกริบจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจ“อย่ามาทำเป็นรู้ทันฉัน”ลลิลยิ้มกว้างขึ้น ยักไหล่เบา ๆ“ก็เห็นชัด ๆ อยู่แล้วนี่คะ หน้าแดงขนาดนี้ ยังจะปฏิเสธอีก เข้ามาสิ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรพี่ค่ะ”คีรินมองเธอนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ความโกรธปะปนกับความอึดอัด แต่สุดท้ายเขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวตามเธอเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไรอีกพรึ่บ!ประตูปิดลง สายตาคมกวาดมองภายในห้องพักของเธอ มันดูแคบและเล็กมาก หากเทียบกับคอนโดของเขา ทว่าที่แปลกคือมันควรจะสะอาดและเรียบร้อยเหมือนห้องของผู้หญิง

หลังจากลองชุดแต่งงาน และคีรินเป็นคนเลือกชุดสุดท้ายที่เธอลองโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนกระอักกระอ่วนจนต้องรีบกลับลลิลนั่งเงียบ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถตลอดทาง จนกระทั่งรถจอดสนิทที่หน้าคอนโดของเธอ เสียงหวานถึงได้เอ่ยออกมา"ต่อให้พี่จะเกลียดหรือรังเกียจฉันสักแค่ไหน แต่ยังไงเราก็ต้องแต่งงานกัน"".....""และที่สำคัญคือมีลูกค่ะ ไม่ได้ยินเหรอคะ ว่าพ่อพี่อยากมีหลานมากแค่ไหน"พูดจบเธอก็เปิดประตูลงจากรถไปทันที ทิ้งให้ร่างสูงมองตามแผ่นหลังเธอ พลางมือหนากำพวงมาลัยแน่นเวลาต่อมาร้านเหล้าชื่อดังใจกลางเมือง เต็มไปด้วยแสงไฟสลัวและเสียงดนตรีที่ดังคลอไปกับบรรยากาศยามค่ำคืนคีรินนั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง แก้วเหล้าถูกยกขึ้นดื่มไปแล้วหลายรอบ สีหน้าเขายังคงนิ่ง แต่แววตาดูเจ็บปวดกว่าที่คิดหลังจากนั้นไม่นาน เพื่อนสนิทที่เขาโทรไปนัดให้มาดื่มด้วยกันในคืนนี้ ก็ทยอยกันมาจนครบ ขาดก็แต่ตะวัน ที่อยู่ต่างจังหวัด ไม่สามารถมาได้ทัน แต่ก็บอกเขาว่าจะเข้ามากรุงเทพฯ อาทิตย์หน้า และอยู่ยาวจนถึงวันงานแต่งงานของเขา“ไม่ได้รวมตัวกันนานแค่ไหนแล้วว่ะ”โซลพูดพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม“ล่าสุดน่าจะตอนงานแต่งไอ้เต