Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ระหว่างที่นอนอยู่บนตักของเขา มือเล็กซุกซนก็เริ่มอยู่ไม่นิ่ง จะหาว่าเธอเรียกร้องความสนใจจากเขาก็ได้ เพราะตั้งแต่เขาใช้ให้เธอเงียบ เขาก็ไม่เอ่ยพูดอะไรกับเธอสักคำเธอจึงยกมือขึ้น แกล้งดึงชายเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขา จนเผยให้เห็นหน้าท้องแกร่ง มีก้อนเนื้อเรียงตัวสวย ก่อนจะก้มลงกดจูบแผ่วเบาตรงสะดือริมฝีปากอวบอิ่มประกบลงไป พ่นลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารินรดส่วนนั้น จนร่างสูงรู้สึกซ่านสยิว ร่างกายแกร่งเกร็งกระตุกขึ้นมาทันที“ลลิล”เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงสั่น ราวกับต้องการเตือนการกระทำของเธอ แต่ทว่าร่างเล็กก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด อีกทั้งยังยกยิ้มมุมปากชอบใจ ก่อนจะตวัดเรียวลิ้นเล็กออกมาเลียวนรอบสะดือเรียวลิ้นเล็กชุ่มชื้นลากเป็นทางยาวลงต่ำ ก่อนจะวกกลับขึ้นมาใหม่ จนร่างสูงเกร็งเครียด กรามหนาขบเข้าหากันแน่น ท่อนเอ็นที่นิ่งสงบอยู่ในกางเกงวอร์มกระตุกและตั้งลำแข็งขึ้นมาทันทีทว่าเขายังพยายามฝืนนั่งมองหน้าจอทีวีต่อไป สีหน้าเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงแม้ลมหายใจจะเริ่มหนักหน่วง ลลิลรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาของเขา เธอรู้สึกพอใจมาก ที่เขากำลังต้องการเธอ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงต่ำกว่าเดิม ลิ้นเลียเลียไล้ไปตามแนวหน้า

หลายวันผ่านไป คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ยังคงจมดิ่งอยู่ในบทรักที่ร้อนแรงทุกค่ำคืน ไม่ว่าจะดึกดื่นขนาดไหน คีรินก็มักจะดึงร่างกายของลลิลเข้ามาซุกไซร้ และลลิลก็ไม่เคยปฏิเสธเขาเลยสักครั้ง เธอได้ย้ายมาอยู่คอนโดหรูของคีริน ใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการแล้ว ชีวิตที่เคยลำบากเพราะหนี้สินและความกังวล กลับกลายเป็นความสุขสบายเหมือนสมัยที่ครอบครัวของเธอยังไม่ล้มละลาย เป็นครั้งแรกในรอบเกือบสามปี ที่เธอได้กลับมาใช้ชีวิตแบบที่เคยหวังไว้ และครั้งนี้มันพิเศษมากกว่า ที่เธอมีคีรินอยู่ข้าง ๆ อีกทั้งระยะหลังมานี้ เขาก็ไม่เคยพูดเรื่องอดีตของเราสองคนให้เธอระคายใจอีกเลย อย่างวันนี้เธอตื่นเช้ามารอส่งเขาไปทำงาน แล้วก็ออกมาช็อปปิ้งกับมีนาที่ห้างหรูใจกลางเมือง ในกระเป๋าของเธอมีบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน ที่คีรินยื่นให้เธอเมื่อสองวันก่อน เขาบอกกับเธอว่าสามารถเอาไปใช้จ่ายอะไรก็ได้ตามที่เธอต้องการ เธอจึงได้มาเลือกซื้อเสื้อผ้าและเครื่องสำอางแบรนด์เนมอย่างมีความสุข แต่ทว่าที่พิเศษกว่านั้นคือเธอไม่ลืมที่จะเลือกซื้อเสื้อผ้าของผู้ชายไปให้คนเป็นสามีด้วย เป็นพวกเสื้อเชิ้ตที่เขามักชอบใส่ เน้นสีเรียบหร

ลลิลพยักหน้า แล้วช่วยเขาจัดโต๊ะที่มุมห้องครัวให้เป็นมื้อดินเนอร์สำหรับสองคน เธอเทน้ำเปล่าใส่แก้ว วางมีดคู่กับส้อมเตรียมไว้เรียบร้อย รอคีรินยกจานสปาเก็ตตี้สองจานวางลงตรงหน้า แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ กลิ่นหอมของกระเทียมและเบคอนลอยฟุ้ง ลลิลมองจานอาหารตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม “ดูน่ากินมากเลยค่ะ” คีรินทำเพียงพยักหน้า เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองเธอนั้นมันอ่อนโยนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มนั่งมองเธอตักเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากคำแรก ในใจก็รอลุ้นกับคำตอบของเธอ บอกตามตรงว่าเขาไม่ได้ชอบทำอาหารเหมือนที่บอกกับเธอสักนิด เขาก็แค่ลองศึกษาข้อมูลมาลองทำให้เธอทานเท่านั้น “อร่อยมากเลยค่ะ”ร่างเล็กเอ่ยออกมาดวงตาเป็นประกาย“ไหนบอกว่าไม่เก่งไงคะ” ร่างสูงผุดรอยยิ้มออกมากับคำชมนั้นอย่างลืมตัว“อร่อยก็กินเยอะ ๆ สิ” “พี่เป็นผู้ชายที่ดีมากเลยรู้ไหมคะ” คีรินชะงักไปทันที กับประโยคนั้นของเธอ อยากจะพูดตอบกลับไปเหมือนกัน แต่ก็ไม่อยากทำให้บรรยากาศระหว่างอึมครึมขึ้นมาอีก จึงได้แต่เก็บความขุ่นข้องหมองใจนั้นเอาไว้ หลังจากทานอาหารเสร็จและดื่มไวน์ขาวกันไปคนละแก้ว คีรินก็ลุกขึ้นเก็บจานชามไปล้างที่อ่างล้าง โดยไม่ย

ลลิลนั่งก้มหน้ามองแก้วค็อกเทลที่เหลือเพียงครึ่งแก้ว ดวงตาเหม่อลอย ในใจจมดิ่งกับคำพูดของคีรินที่ยังก้องอยู่ในหัวไม่หยุด เธอไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งหูได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองดังขึ้นจากด้านหลังเก้าอี้เธอ “ลลิล?” ครั้งแรกที่ได้ยิน เธอยังไม่ได้หันไปมอง คิดว่าตัวเองคงหูฝาดไปเอง เพราะเสียงนั้นคุ้นหูเกินไปจนน่าขนลุก แต่ทว่าเสียงนั้นก็เรียกเธอดังชัดเจนอีกครั้ง และดูเหมือนจะใกล้กับเธอมากขึ้น “ลลิล…จริงด้วย” และไม่ใช่แค่เสียง แต่มีมือปริศนาวางลงบนไหล่บางของเธออย่างถือวิสาสะ ทำให้เธอชะงักไปทั้งตัว ก่อนจะหันขวับไปมองด้วยความไม่พอใจ ตั้งใจว่าจะต่อว่าผู้ชายคนนั้นที่เข้ามาทำรุ่มร่ามกับเธอแบบนี้ ทว่าร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอนั้น ทำให้เธอต้องอ้าปากเหวอทันที “พี่น๊อต?” ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมสั้นสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาแบบผู้ชายวัยกำลังเข้าสู่เลขสาม ทว่ายังคงดูดีไม่เปลี่ยนไปจากสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีดำ กางเกงยีนส์สีเข้ม ใบหน้ามีรอยยิ้มประหลาดใจส่งมาให้เธอ “ใช่...พี่เอง”น๊อตหัวเราะเบา ๆ มือยังวางอยู่บนไหล่ของเธอ“ไม่คิดเลยว่าจะเจอลิลที่นี่ ยังสวยเหม

คีรินนอนขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเอ็นที่ขมับปูดขึ้นชัดเจน เขาพยายามระงับความต้องการที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในอกและส่วนล่างของร่างกายอย่างสุดกำลัง ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขายังคงนอนหันหลังให้ลลิล ไม่ยอมหันกลับไป ‘บ้าเอ๊ย!!’ร่างสูงคิดในใจ เขาไม่อยากยอมรับนักว่าที่จริงแล้วเขากำลังไม่พอใจที่เธอออกไปข้างนอกโดยไม่บอกกล่าวแม้แต่คำเดียว ถึงแม้ความจริงในหัวจะบอกว่า เธอมีสิทธิ์ที่จะไปไหนมาไหนก็ได้ เพราะนี่คือการแต่งงานแบบข้อตกลง ไม่ใช่ความรัก แต่ทว่าส่วนลึกในใจที่เขาไม่อยากยอมรับ และรู้สึกว่าเมื่อคนสองแต่งงานกันแล้ว เขาน่าจะมีสิทธิ์รู้บ้างว่าเธอไปไหน ไปกับใครและจะกลับตอนไหน โดยเฉพาะคืนนี้ ที่เธอกลับมาพร้อมกลิ่นเหล้า มันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด ที่เธอดูเหมือนมีอาการเมา แต่ยังขับรถกลับมาเอง เธอยังคงแนบตัวชิดแผ่นหลังเขา อกอวบอิ่มกดทาบ เนินสะโพกกลมกลึงเสียดสีกับก้นของเขาเบา ๆ อย่างยั่วเย้า ฝ่ามือเล็กยังคงลูบไล้หน้าท้องแน่นของเขา ลูบวนอยู่ตรงนั้น เพราะอยากให้เขาหมดความอดทน “พี่ขา”เสียงหวานกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“ร่างกายฉันร้อนไปหมดแล้ว ช่วยฉันหน่อยสิคะ” คีรินกัดฟันกรอด ความต้องการทางกายกำ