All Chapters of Ang Sutil na Anak ng Ninang kong Billionare: Chapter 21 - Chapter 30

I No Longer Have A FatherChapter 21Samatha’s POVInihatid ako ni Enrico pauwi, ngunit kahit nakarating na kami sa bahay ay hindi pa rin humuhupa ang pag-iyak ko. Para bang bawat luhang pumapatak ay dala-dala ang lahat ng sakit, sama ng loob, at pagkadismayang matagal nang naiipon sa puso ko.Mugtong-mugto na ang mga mata ko. Masakit na ang lalamunan ko kakaiyak pero parang hindi sapat iyon para mailabas ang sakit na nararamdaman ko.“Andito na tayo, Sam. Bahay n’yo na. Tumahan ka na, please,” mahinang pakiusap ni Rico habang pinapatay ang makina ng sasakyan.Tumingin ako sa kanya ngunit agad ding yumuko.Hindi ko kaya.Hindi ko kayang tanggapin na ang sarili kong ama ay kaya akong ipagkasundo sa isang lalaking hindi ko naman mahal.Na para bang isa lamang akong gamit.Isang negosyo.Isang bagay na puwedeng ipagpalit kapalit ng pera at impluwensya.“Ama ko ba talaga siya?” nanginginig kong tanong.Napapikit si Rico.Wala siyang maisagot.Dahil kahit siya ay hindi rin maintindihan kun

Living and ExpensesChapter 23Samatha’s POVMedyo lumuwag-luwag na ang loob ko pagkalipas ng mga araw.Unti-unti ring humupa ang bigat na matagal kong pinasan. Hindi man tuluyang nawala ang sakit, natuto akong mabuhay kasama iyon. Mga buwan na rin ang lumipas mula nang tuluyan kong tanggapin ang katotohanan.Hanggang dito na lamang ang pakikipag-ugnayan ko sa aking ama.Hindi na ako aasa ng kahit ano mula sa kanya.Wala nang paghihintay sa tawag na hindi naman darating. Wala nang pag-asang isang araw ay bigla niyang maiisip na anak niya rin ako. Wala nang mga tanong kung bakit hindi niya ako kayang mahalin gaya ng pagmamahal niya sa iba.Tinatapos ko na ang lahat.Pagkatapos ng lahat ng luha, lahat ng sama ng loob, at lahat ng pagkadismaya, napagtanto kong wala akong kontrol sa nararamdaman ng ibang tao. Kahit gaano ko kagustuhing maging mabuting anak, kung ayaw niya akong makita bilang mahalagang bahagi ng buhay niya, wala na akong magagawa roon.At sa unang pagkakataon matapos ang

Chapter 25Samantha’s POV“Samantha, aatend ka ba sa reunion natin? Malaking event ito kasi lahat ng alumni invited. May nag-sponsor na kaya pasensya na lang natin ang dadalhin, wala na tayong iintindihin tungkol sa mga bayad,” sabi ni Mitch sa akin sa telepono. Isa siya sa mga kaklase ko noong high school at isa rin sa mga taong hindi nawawalan ng enerhiya kapag may school activities.“Sino naman ang nag-sponsor?” tanong ko habang inaayos ang mga papeles sa mesa.“Yun ang hindi ko alam. Surprise daw.”Napataas ang kilay ko.“Naku, payabangan lang iyan. Parang ayokong pumunta.”Agad siyang tumawa.“Grabe ka naman, Sam. Hindi naman lahat ng reunion ay payabangan. Pag-isipan mo muna. Malay mo, makilala mo doon ang prince charming mo.”“Naku, ikaw talaga. Naniniwala ka pa rin sa mga ganyang bagay?” pang-aasar ko.“Wala namang masama sa pag-asa.”“May masama kapag puro pag-asa tapos wala namang resulta,” sagot ko.Pareho kaming natawa.“Basta, Sam, pag-isipan mo muna.”“Diba si Enrico Sol

Chapter 27Samantha's POVPagkatapos ng masayang pag-uusap namin ni Mark Spencer ay naiwan na lamang kaming dalawa ni Enrico sa aming mesa.Abala na ang ibang alumni sa pakikipagkuwentuhan. Ang ilan ay abala sa pagkuha ng litrato sa photobooth, habang ang iba naman ay nagsimula nang magtungo sa dance floor nang tumugtog ang isang klasikong love song.Tahimik kaming dalawa.Napansin kong kanina pa siya nakatingin sa akin.Hindi iyong simpleng tingin.Parang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya alam kung paano sisimulan.Napangiti tuloy ako."Ayaw mo ba talagang magsayaw, Enrico?" tanong ko habang nakataas ang isang kilay."Maghahanap ako ng ibang kapareha."Bahagya siyang napailing at napabuntong-hininga na parang wala na siyang kawala.Tumayo siya at bahagyang yumuko na tila isang gentleman sa mga lumang pelikula."If you'll insist..."Inilahad niya ang kanyang kamay."May I have this dance, Samantha?"Hindi ko napigilang matawa."Grabe ka naman.""Parang nasa royal ball tayo."

Chapter 29Samantha’s POVIlang linggo rin akong nagpahinga. Kahit pakiramdam ko ay kaya ko nang bumalik sa trabaho, mahigpit ang bilin ni Enrico na huwag muna akong pumasok sa opisina.Naalala ko pa ang sinabi niya noong dumalaw siya sa bahay.“Natatakot kasi ako na baka bumalik ang trauma mo,” seryoso niyang sabi.Noong una ay natawa pa ako.“Rico, okay na talaga ako.”“Hindi pa rin. Akala mo lang iyon, iba ang kuwento ni Tita Stella”“Hindi mo naman puwedeng ikulong lang ako sa bahay.”“Mas mabuti nang OA kaysa magsisisi tayo.”Wala na akong naisagot.Kilalang-kilala ko si Enrico. Kapag may ipinaglalaban siya, halos imposibleng baguhin ang isip niya. Kaya kahit gusto ko nang bumalik sa normal na buhay, sinunod ko na lang muna ang gusto niya.Sa totoo lang, malaking bagay rin ang pahingang iyon.Nagkaroon ako ng oras kasama si Nanay. Nakapagbasa ako ng mga librong matagal ko nang gustong basahin. Nakapag-isip din ako tungkol sa mga nangyari nitong mga nakaraang buwan.Pero dumating