All Chapters of Ang Sutil na Anak ng Ninang kong Billionare: Chapter 31 - Chapter 40

Chapter 32Samantha’s POVPumunta kami ni Nanay sa bahay nina Ninang isang araw bago ang nakatakda naming pag-alis papuntang Amerika. Gusto naming makapagpaalam nang maayos sa mga taong naging bahagi ng buhay namin. Hindi kami puwedeng umalis nang basta na lamang naglalaho na parang bula. Kahit gaano kasakit ang desisyon naming ito, nararapat lamang na magpasalamat at magpaalam.Pagkabukas pa lamang ng gate ay sinalubong na kami ni Ninang. Nang makita niya ang mga dala naming maleta at ilang dokumento sa envelope na hawak ni Nanay, tila tuluyan na niyang tinanggap ang katotohanan."Totoo na ba ito?" nanginginig niyang tanong habang unti-unting namumuo ang luha sa kanyang mga mata.Napayakap agad ako sa kanya."Opo, Ninang. Bukas na po ang flight namin."Mahigpit niya akong niyakap, para bang ayaw na niya akong pakawalan."Napakabilis ng panahon... Parang kailan lang, ikaw iyong batang laging tumatakbo rito sa bahay. Ngayon, aalis ka na."Hindi ko napigilan ang sariling maluha.Habang

Chapter 34Samantha’s POVNagulat ako sa mga katotohanang natuklasan ni Enrico.Habang isa-isa niyang inilalatag ang mga ebidensiya sa mesa, pakiramdam ko ay unti-unting gumuho ang mundong matagal kong pinaniniwalaan.Hindi pala ordinaryong negosyante si Mark Spencer Espiritu.Lahat ng ipinagmamalaki niyang tagumpay...Lahat ng mamahaling sasakyan...Mga kumpanya...Mga gusali...Mga koneksiyon...Hindi pala iyon bunga ng sipag at talino.Kundi ng dugo.Takot.At mga ilegal na negosyong pinopondohan ng mga makapangyarihang sindikato.Napahawak ako sa dibdib ko.Hindi ko namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko."Impossible..." mahina kong bulong.Tahimik na tumango si Enrico."I wish I was wrong, Sam.""Pero lahat ng impormasyon ay napatunayan na."Pakiramdam ko ay unti-unting nauubusan ako ng hangin.Hindi ko akalaing ang lalaking minsan naming hinangaan bilang pinakamatagumpay naming kaklase...Isa palang halimaw na nagtatago sa likod ng mamahaling amerikana.Mas lalo akong n

Chapter 36Samantha’s POVMatapos ang ilang linggong pananatili ko sa bahay, ipinasya kong bumalik na sa trabaho.Ayoko nang manatiling nakakulong sa apat na sulok ng silid, araw-araw na nilalamon ng mga alaala at takot. Pakiramdam ko kasi, habang mas matagal akong walang ginagawa, mas lalo lamang akong binabalikan ng lahat ng nangyari.Kailangan kong bumangon.Kailangan kong ipagpatuloy ang buhay.Nang sabihin ko ang desisyon ko kay Ninang, hindi siya tumutol.Sa halip ay ngumiti siya at marahang hinawakan ang aking kamay."Mas mabuti nga iyan, Samantha. Huwag mong hayaang kontrolin ng nakaraan ang kasalukuyan mo.""Kapag naging abala ka ulit, unti-unti ring gagaan ang pakiramdam mo."Tumango ako.Alam kong tama siya.Hindi man tuluyang mawawala ang sakit, kahit paano ay mababawasan ito kapag muli akong naging abala.Mas nagulat pa ako nang pumayag agad si Enrico.Ngunit may kondisyon."Araw-araw kitang ihahatid at susunduin."Napatingin ako sa kanya."Hindi na kailangan.""Kailangan

Chapter 38Samantha's POVKitang-kita ko kung paano ipinaglaban ni Enrico ang buhay ko.Parang isang bagyong walang takot siyang sumugod sa kinaroroonan ko. Wala siyang inisip na panganib, wala siyang inalala kung ano ang maaaring mangyari sa kanya. Ang tanging nasa isip niya ay mailigtas ako.Nakita ko kung paano niya hinarap si Mark.Kung paano niya sinalo ang bawat suntok.Kung paano siya bumangon sa bawat pagbagsak.Lahat ng iyon...Para lamang sa akin.Hindi ko na namalayang bumuhos ang mga luha ko habang pinagmamasdan ko siyang lumalapit.Pagod na pagod siya.Magulo ang buhok niya.Punit ang manggas ng polo niya.May mga pasa ang mukha niya.At may manipis na dugong umaagos sa gilid ng kanyang labi.Pero nang makita niya akong ligtas...Para bang nawala ang lahat ng sakit na nararamdaman niya.Mabilis niya akong niyakap.Napakahigpit.Para bang natatakot siyang kapag binitiwan niya ako ay mawawala na naman ako."I found you..."Mahina niyang bulong sa pagitan ng kanyang paghinga

Chapter 40Samantha's POVPakiramdam ko ay pagkabigat-bigat ng buong katawan ko.Parang may malaking unan na nakapatong sa akin.Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata, ngunit agad din akong napapikit dahil sa sinag ng araw na sumisingit sa manipis na kurtina ng aking silid.Ilang segundo pa akong nanatiling nakapikit.Hanggang sa muli kong sinubukang dumilat.Ngunit sa pagkakataong ito...Bigla akong natigilan.Napalunok ako."A-Ano'ng ginagawa ni Enrico sa kama ko?"Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko siyang mahimbing na natutulog sa tabi ko. Nakayakap pa siya sa akin na para bang ako ang pinakaimportanteng unan sa buong mundo.Ang isang braso niya ay nakapulupot sa aking baywang.Samantalang ang ulo niya ay halos nakasandal na sa noo ko.Napakaguwapo niyang pagmasdan.Mahaba ang kanyang pilikmata.Bahagyang magulo ang kanyang buhok.At kahit natutulog siya, napapangiti pa rin siya."Grabe..."Kung hindi lang ako kinakabahan, baka isang oras ko pa siyang pinagmasdan.Pero mas