All Chapters of หมอหญิงเปลี่ยนภพสยบใจแม่ทัพ: Chapter 61 - Chapter 70

ซูเมิ่งหลานโบกมือละล้าละลัง “แต่นี่มันล้ำค่าเกินไป ข้ารับไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ อีกอย่างข้าก็คงไม่ได้ไปที่นั่นแล้ว ไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้”ถูลี่อ๋องมองหยกในมือของตนด้วยความสิ้นหวัง เขายิ้มเยาะออกมา “เจ้ารังเกียจข้าเพียงนั้นเชียวหรือ แม้แต่สหายก็เป็นไม่ได้เลยหรือ”ซูเมิ่งหลานตาโต “ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้นนะเจ้าคะ”“เช่นนั้นเจ้าก็รับไปสิ …ในฐานะสหายคนหนึ่ง เจ้าช่วยข้ามาตั้งมากถือเป็นการตอบแทนน้ำใจของเจ้า”ซูเมิ่งหลานไม่อยากทำร้ายความรู้สึกเขาอีก “เช่นนั้นข้าจะรับไว้ ของมีค่าเช่นนี้ ท่านคงจะไม่มาทวงคืนใช่หรือไม่ หากข้าขัดสนหวังว่ามันจะช่วยข้าได้”นางตั้งใจหยอกล้อเพราะไม่อยากให้การพูดคุยตึงเครียดมากนักถูลี่อ๋องหัวเราะครืน หยกชิ้นนี้ประเมินค่าไม่ได้ด้วยซ้ำ แม้ได้ยินนางเอ่ยเช่นนั้นเขากลับไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด “มันเป็นของเจ้าแล้ว หากมันช่วยเจ้าได้ข้าก็ยินดีอย่างยิ่ง จะทำเช่นไรก็ตามแต่เจ้า”ซูเมิ่งหลานยิ้มตาปิด “เรื่องเท่านี้หรือที่อยากคุยกับข้า”“ข้ารู้เรื่องพิษในตัวของแม่ทัพเซี่ยแล้ว”ซูเมิ่งหลานหุบยิ้มลงฉับ ขาเสลาก้าวถอยหลังด้วย

ถึงอย่างไรเซี่ยเวยก็หมดสติอยู่ เขาคงไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูดออกไป เช่นนั้นขอแอบอ้างไปก่อนแล้วกัน ในเมื่อเขาตื่นมารับปัญหานี้ไม่ได้นางก็จะช่วยเขาเอง ไม่เช่นนั้นตาแก่คนนี้คงคะยั้นคะยอให้ยู่หลงเปิดหอบรรพชน หากชื่อของเด็กคนนี้ถูกเพิ่มลงไปในผังเครือญาติ มิเท่ากับปล่อยให้เขาปอกลอกทรัพย์สมบัติของแม่ทัพโดยชอบธรรมหรือแม้ซูเมิ่งหลานเป็นคนนอก แต่นางก็มิอาจทนดูคนถูกเอาเปรียบได้ พอดีทีเดียว เดิมทีนางก็คิดจะมาเตือนเรื่องญาติของเซี่ยเวยอยู่แล้ว นึกไม่ถึงว่าปลาจะมาติดแหถึงที่หญิงสาวทอดถอนใจด้วยความปลดปลง แม่ทัพเซี่ยผู้นี้เก่งกาจเหนือศัตรู แต่เหตุใดจึงมิอาจจัดการปัญหาหยุมหยิมภายในจวนของตนได้กันยู่หลงยืนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ นึกไม่ถึงว่าซูเมิ่งหลานจะใช้วิธีนี้โดยไม่สนชื่อเสียงของตนและแน่นอน ซูเมิ่งหลานเป็นสตรีจากยุคใหม่ นางจะสนใจเรื่องหยุมหยิมไปเพื่อสิ่งใด โลกหมุนไปไกลมากแล้ว รัก ๆ เลิก ๆ มีให้เห็นถมเถ ตอนนี้นางก็แค่แอบอ้างชื่อเสียงจอมปลอมเพื่อตัดปัญหาโดยเร็วยู่หลงเบนหน้าไปทางเจ้านายแช่มช้า ดูเหมือนสีหน้าอีกฝ่ายจะดีกว่าที่คิด รอยยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่องมันฟ้องโทนโท่ว่า

“ท่านแม่ทัพ ข้าเจ็บเจ้าค่ะ”เซี่ยเวยโกรธจนมือสั่น ใบหน้าของเขาแดงก่ำ “ไสหัวออกไป!”ทุกคนล้วนสะดุ้งโหยง เซี่ยเจิงยิ่งร้อนรนจนไม่กล้าอยู่ต่อ ไม่รู้เหตุใดจู่ ๆ ท่าทางของเซี่ยเวยถึงได้ประหนึ่งปีศาจเช่นนี้ ไม่ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไรแต่ฮูหยินของเขาก็ตั้งท้องจริง ๆ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่เซี่ยเจิงจะต้องอยู่ต่อ“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอตัว” เซี่ยเจิงรีบคว้ามือ และปิดปากหลานชายที่ตกใจจนแทบส่งเสียงร้องออกมาทันที จากนั้นลากเขาออกไปด้วยกันรวดเร็วประหนึ่งลมกรดส่วนหมอหลวงกัวแม้ไม่เข้าใจสถานการณ์นักแต่ก็ยอมขอตัวจากไปโดยไม่พูดสิ่งใดมากอีก อย่างน้อยเขาก็วางใจ เมื่อครู่จับชีพจรของเซี่ยเวยแล้ว อาการของเขาดีขึ้นมากจริง ๆ ดังนั้นหมอสูงวัยจึงไม่แปลกใจที่ฮูหยินของเขาจะสามารถตั้งครรภ์ได้ยู่หลงเองก็รีบปรี่ออกไปสมทบกับจางเหว่ยที่ยืนห่างธรณีประตูรอดูสถานการณ์นานแล้ว ส่วนซูเมิ่งหลานอยากไปก็ไปไม่ได้ เพราะแขนอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มรัดแน่นยิ่งกว่าอสรพิษร้าย ซ้ำยังแข็งเสียยิ่งกว่าเหล็กกล้าหลายสิบอันมาหลอมรวมกันเสียอีก“เจ้าคิดจะไปไหน” เซี่ยเวยเอ่ยลอดไรฟันซูเมิ่

เซี่ยเวยหมดสติเพราะพิษกำเริบไปถึงครึ่งเดือน ซูเมิ่งหลานก็พยายามทำทุกทางตามที่ตำราบอกเพื่อถอนพิษให้กับเขา หากแต่วิธีการที่ระบุไว้นั้นทั้งซับซ้อนและชวนปวดหัวตำราเล่มแรกที่นางกับเซี่ยเวยพบในตอนแรกระบุคำว่าเสพสมทุกข์สุข หลอมรวมหยินหยาง ความหมายของมันไม่เท่ากับเขาต้องทำเรื่องอย่างว่าหรือ ในตอนนั้นซูเมิ่งหลานลำบากใจมากไม่รู้ควรช่วยเขาอย่างไร วิธีการกำกวมเช่นนี้แม้แต่ตำราพิสดารยังช่วยไม่ได้อีกอย่างนางก็ไม่มั่นใจว่านี่นับเป็นการถอนรากถอนโคนพิษบุปผาเลือนรักได้จริงหรือไม่ อาจมีใครอุตริคิดเล่นพิเรนทร์เพื่อใช้ปั่นหัวคนที่ถูกพิษอยู่ก็เป็นได้ เผลอ ๆ ยิ่งตื่นเต้นมากเข้าก็ยิ่งกระตุ้นพิษข้างในหัวใจให้กำเริบหนักไม่นานหลังจากถูลี่อ๋องนำตำราอีกเล่มมามอบให้นาง ซูเมิ่งหลานก็ราวกับพบแสงที่เจิดจรัสวางอยู่ตรงหน้า วิธีการแรกนางจึงตัดทิ้งโดยไม่ลังเลอันที่จริงยามนี้ซูเมิ่งหลานไม่จำเป็นต้องยื่นมือเข้าแทรกเรื่องชวนปวดหัวของเขาก็ได้ นางสามารถปัดก้นหนีแล้วไปใช้ชีวิตบนกองเงินกองทองได้ตามอำเภอใจ ถึงอย่างไรทุกอย่างก็บรรลุเป้าหมายที่ตั้งใจแล้วเพียงแต่ไม่ทราบเมื่อใดที่นางเองก็เพิ

ร่างสูงทะยานไปยืนที่เบื้องหน้าเหล่าชายฉกรรจ์นับสิบ ดาบจ้านลู่ในมือชี้เข้าหาศัตรูด้วยความดุดัน“ใครอยากไปเกิดใหม่คนแรกก็เข้ามา”ใบหน้าหล่อเหลายังคงสงบนิ่ง ทว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กล่าวออกมากลับทำให้ผู้คนขนลุกเกรียวเสียวแปลบไปทั่วสันหลังชายร่างกำยำพร้อมใจกันถอยกรูด เขามองตากันหลุกหลิก แต่แล้วก็มีเสียงของคนผู้หนึ่งโพล่ง“โจรกบฏตระกูลเซี่ย ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก เจ้ามันก็แค่ตัวคนเดียว เก่งกาจอย่างไรก็คงมิอาจล้มพวกข้าได้หมดกระมัง วันนี้ข้าขอสู้กับเจ้าจนตัวตาย”เซี่ยเวยเลิกคิ้วหนึ่งฝั่ง “โจรกบฎตระกูลเซี่ย?”“เจ้ายังมาทำไขสือ เป็นเพราะบิดาของเจ้าทรยศ พวกเราและเหล่าพี่น้องจึงต้องอยู่กันอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ น่าเสียดาย แม้เจ้าถูกทรมานแต่เกิดก็ยังไม่ตายเสียที วันนี้ไม่ว่าชื่อเสียงบรรดาศักดิ์ เจ้าต้องคืนแก่พวกเราทั้งหมด”เซี่ยเวยปรายตามองเหล่าชายร่างสูงทีละคน ก่อนจะหยุดสายตาลงบนร่างของเซี่ยเจิง“ท่านลุง แสร้งเป็นเทพพรางเป็นผีมานานท่านไม่เบื่อบ้างหรือ”เซี่ยเจิงหน้ากระตุก ทว่าชั่วพริบตาเขาก็หัวเราะเสียงสะท้าน จากปลิงแก่อืดอาดงุ่นง่าน ก็แปลงโ