All Chapters of วาตะหวงรัก: Chapter 41 - Chapter 49

เช้าวันต่อมา…“น้องมินกลับไปเรียนก่อนนะคะ ไว้จะกลับมาหาใหม่ค่ะ” เอ่ยลาผู้เป็นแม่เมื่อถึงวันที่เธอต้องกลับไปอยู่ที่หอพัก เพื่อไปเรียนได้สะดวก“ตั้งใจเรียนนะ ขาดเหลืออะไรก็บอกแม่” พูดจบก็เข้าไปหอมแก้มลูกสาวด้วยความรัก“ไม่ขาดเหลืออะไรหรอกค่ะ น้องมินใช้เงินที่แม่จินให้มาอย่างคุ้มค่าที่สุด”จัสมินเองก็เข้าไปหอมแก้มแม่เธอทั้งสองข้าง ก่อนจะเดินไปยังรถคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน เห็นเจ้าของรถเพิ่งจะเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ เธอก็ยิ้มให้เขาทันที แต่อีกฝ่ายกลับหน้านิ่งแล้วเดินไปขึ้นรถ“โกรธมินแน่เลย” พูดกับตัวเองเบา ๆ สายตาก็มองไปยังรถที่ร่างสูงขึ้นไปแล้ว ก่อนจะก้มมองหน้าอกของตัวเองว่ามันจะต้องมีรอยเพิ่มขึ้นอีกแน่ปรี๊ด!!เสียงแตรรถดังขึ้นช่วยดึงสติของเธอกลับมา จึงลนลานรีบไปขึ้นรถด้วยความรวดเร็วสองเดือนต่อมา…จัสมินเลิกเรียนเกือบห้าโมงเย็น เธอเดินออกมาหน้าตึกคณะก็ไม่เห็นร่างสูงที่ปกติเขาจะมายืนรอรับเธอกลับเป็นประจำ แต่วันนี้กลับไม่มี เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อจะดูว่าเขาได้ส่งอะไรมาบอกหรือเปล่าวาตะ : ฉันมีธุระเขาส่งข้อความมาให้เธอรู้เพียงสั้น ๆ แค่นั้น แต่เธอก็เข้าใจเขาดี ก่อนจะยิ้มออกมาที่อย่

วาตะมองร่างเล็กนิ่งก่อนจะเข้าไปอาบน้ำตามที่เธอบอก ปล่อยให้เธอได้เก็บของให้เขาอย่างที่ต้องการจัสมินนั่งเก็บของที่วาตะนำมาด้วยจนเกือบเสร็จ เหลือสิ่งสุดท้ายที่อยู่ในมือของเธอ…มันคือชั้นในของวาตะ เธอมองหาพื้นที่ที่จะเก็บมัน ก่อนจะนำไปใส่ไว้ในลิ้นชักชั้นล่างสุด ตามด้วยเก็บกระเป๋าใบนี้ให้เขา“ยังมีของอีกเหรอ” ขณะที่ยกกระเป๋าขึ้น ข้างในมันเหมือนยังมีอะไรอยู่ จึงค้นดูอีกว่ามันมีของที่เธอเอาออกมาไม่หมดหรือเปล่า จนมือไปสัมผัสกล่องอะไรบางอย่างจนหยิบออกมา แต่ก็ยังมีอีกหลายกล่องจนในมือเธอเต็มจึงได้เขย่ากระเป๋าเขาเทออกมาจนหมด กล่องสี่เหลี่ยมไม่ใหญ่มากหล่นมาอีกหลายกล่อง เธอนั่งลงหยิบพลิกไปพลิกมาว่ามันคืออะไร“ถุงยางอนามัย ขนาดห้าสิบปะ…” อ่านตามรายละเอียดที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะรีบหยุดคำพูดของตัวเองทันที“…เอามาทำอะไรตั้งเยอะนะ” มันเยอะจนเธอคิดว่าเขาจะเอาไปขายเสียอีก “…เอามาใช้กับเธอ”“ละ…ลม!!” สะดุ้งตัวตกใจอย่างแรงจนของในมือหลุดไป เมื่อเสียงทุ้มคุ้นหูพูดอยู่ข้างใบหูของเธอ ก่อนจะหันมาเอ่ยเรียกเขาเสียงดังลั่น“วะ…ว๊ายยยย!!!”ร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นจากพื้นพาเธอไปยังเตียงนอนขนาดพอดี ก่อนจะขึ้นคร่อมปิดหนทาง

“อยากให้ช่วย?” เลิกคิ้วมองใบหน้าสวยที่สะบัดไปมา จนเส้นผมมาปกปิดใบหน้าที่เขาหลงใหล เอื้อมมือขึ้นไปจับปอยผมเธอทัดใบหูให้“มะ…ไม่ มินทำเอง” “เร่งสิ” จัสมินขยับขึ้นลงถี่รัวเรื่อย ๆ เมื่อเธออยากจะปลดปล่อยออกมาเต็มทนแล้ว ไม่อยากให้เขาช่วยเพราะวาตะจะกระแทกรัวเร็วและแรงจนเธอทั้งเจ็บ ทั้งจุก ทั้งเสียวในเวลาเดียวกันตั่บ ๆ ตั่บ ๆ“อ๊ะ! อ๊ายยย!” เกร็งกระตุดปลดปล่อยน้ำหวานสีใสพุ่งใส่ร่างสูงกำยำใต้ร่างจนเปียกหน้าท้องเขาไปหมด แต่เจ้าตัวกลับยิ้มมาให้เธอ“ซี๊ดดด” ตุบ! คนตัวเล็กล้มตัวลงมาทับร่างสูงใต้ร่างอย่างหมดแรง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแผงอกแกร่ง ร่องสาวยังคงตอดขมิบถี่เรื่อย ๆ ให้ท่อนเอ็นใหญ่กระตุกตามอย่างเสียวซ่านวาตะชันขาขึ้นกระแทกเข้าใส่ร่องเล็กเบา ๆ ก่อนจะจับเอวคอดดันลงรับแรงกระแทกจากเขา จากเนิบช้าเริ่มเร็วขึ้นเมื่อความเสียวทำให้เขาอยากปลดปล่อยเช่นกัน“อือ! ลม…” เธอยังไม่ทันหายเหนื่อยดีก็ถูกร่างสูงกระทำต่อ มันทั้งจุกปนเสียวจนเธอต้องลุกขึ้นมานั่ง แล้วจับมือเขาออกจากเอว เพื่อจะเป็นฝ่ายทำให้เขาเองวาตะยอมผละออกอย่างว่าง่าย มาบีบเคล้นอกอวบเด้งแทน ร่างเล็ก ๆ กระแทกลงใส่เขาอย่างถี่รัวเพื่อจะส่งเขา

วาตะผลักอกของรุ่นพี่ออกไปให้ห่างจากจัสมิน เมื่อมันพยายามจะเข้ามาใกล้และจะจับมืออีกข้างของเธอ ก่อนเขาจะกระชากลากเธอไปยังรถที่จอดอยู่ไม่ไกล“ลม! มินเจ็บนะ! มินขอโทษ” เธอไม่รู้ว่าทำอะไรให้เขาโกรธถึงขนาดนี้ แต่ก็ขอโทษเขาไปก่อนเผื่อว่าเขาจะใจเย็นลง“เข้าไป!” เปิดประตูรถได้ก็ดันเธอเข้าไป พร้อมกับปิดประตูเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณทันที“เห้ย! ทำไมทำเพื่อนแรงขนาดนี้” เขาเข้ามาเพื่อจะช่วยหญิงสาว เธอร้องบอกว่าเจ็บตลอด แต่วาตะกลับยังกระชากเธอและดันขึ้นรถไป“ฟังนะ…มินเป็นเมียกู” พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำเน้นให้มันฟัง ก่อนเขาจะเดินไปฝั่งคนขับ“แต่มินเป็นคนบอกกูเอง”จัสมินมองคนทั้งสองที่อยู่นอกรถด้วยสายตากังวล เธอไม่กล้าออกไปตามคำสั่งของวาตะ กลัวว่าเขาจะโกรธไปมากกว่านี้ไม่นานวาตะก็ขึ้นรถมา พร้อมปิดประตูเสียงดังจนเธอสะดุ้ง เธอนั่งก้มหน้าลงอย่างไม่กล้าที่จะมองไปทางไหนหมับ!“เงยหน้า”“มินขอโทษ อย่าโกรธมินเลยนะ” เงยหน้าตามที่เขาบอก พร้อมกับพูดกับเขาเสียงอ้อนวาตะมองไปยังนอกรถที่ไอ้รุ่นพี่คนนั้นยังคงยืนอยู่ ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่จับหน้าเขาไว้พร้อมกับเสียงอ้อนของเธอ“อะ!…อื้ออออ” ร้องตกใจเมื่อถูกเขาแนบจูบ

ก่อนจะสัมผัสได้ถึงวงแขนแกร่งที่เข้ามาสวมกอดเอวคอดจากทางด้านหลัง จัสมินหันไปยิ้มหวานให้กับวาตะที่เป็นคนกอดเธอ“ชอบมากเหรอ” “ชอบ แล้วลมไม่ชอบเหรอ?”“ชอบ…แต่ชอบเธอ”“……” เธอเงียบไปด้วยความเขินจนหน้าแดง เวลาอยู่กันสองคนเขามักจะชอบพูดแบบนี้กับเธอตลอด และเธอเองก็จะพูดกับเขาด้วยจากเมื่อก่อนที่ไม่เข้าใจว่าการชอบคนคนหนึ่ง ที่ไม่ใช่แม่จินและเพื่อนมันเป็นยังไง พอเข้ามหาวิทยาลัยมันทำให้เธอรู้อะไรมากขึ้น และลมเองก็เป็นคนสอนให้เธอรู้จักความรู้สึกตัวเอง แต่มันก็คงเป็นได้แค่นี้ เป็นเพื่อนที่ชอบกันมาก ๆ เป็นอะไรที่มากกว่านี้ไม่ได้“สุขสันต์วันเกิดนะลม”“สุขสันต์วันเกิด”ทั้งสองพูดมันออกมาพร้อมกัน หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนจัสมินจะถูกจับให้หันไปเผชิญหน้ากับวาตะ“มินไม่ได้เตรียมของขวัญมาให้เลย เพราะมินจำไม่ได้” รู้สึกเสียใจที่ตัวเองจำวันเกิดเขาไม่ได้ เพราะมันตรงกับวันที่เธอเกิดเหมือนกัน การที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษในวันนี้เลยตั้งแต่จำความได้ เธอก็มองมันเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง“ไม่เป็นไร แต่ตั้งแต่นี้ไปเธอต้องจำวันนี้ให้ได้”“มินจะพยายามนะ”“มันไม่ใช่แค่วันเกิดฉัน แต่เป็นวันเกิดเธอด้วย”“มิน…มินไ