All Chapters of วาตะหวงรัก: Chapter 61 - Chapter 70

หอพักจัสมินถูกวาตะอุ้มมาส่งถึงหน้าห้อง เพราะเขาเห็นขาเธอสั่นจนจะก้าวไม่ออก“ปล่อยมินลงได้แล้ว” เมื่อถึงหน้าห้องเธอก็บอกให้เขาปล่อยตัวเองลงวาตะยอมปล่อยร่างเล็กให้เธอยืนด้วยตัวเอง ก่อนเขาจะมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองมายังเขาด้วยรอยยิ้มในแบบของเธอ“ขับรถดี ๆ นะ มินเป็นห่วง”“อืม จะรีบกลับ”“มินรออยู่ที่ห้องนี่แหละ”“อืม” เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่น ๆ ก่อนจะหอมแก้มเธอและจูบปากจิ้มลิ้มหนัก ๆ จัสมินมองร่างสูงเดินไปจนสุดสายตา ก่อนเธอจะเดินไปที่ระเบียงเพื่อรอดูเขาขึ้นรถและขับออกไป เมื่อเห็นเขามองขึ้นมาเธอก็โบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มสดใสของตัวเอง จนรถของเขาขับออกไปโดยการกระทำของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของหญิงคนหนึ่ง ที่เธอได้ยินเสียงแวว ๆ อยู่หน้าประตูก็ได้เปิดแง้มออกมาดู เจอเข้ากับร่างเล็กของลูกสาวเธอกอดและจูบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอก็รู้จักจัสมินเดินกลับมาหน้าห้องของตัวเอง เธอใช้กุญแจพร้อมคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะต้องชะงักเมื่อภายในห้องมีแสงสว่างจากไฟ“มะ…แม่จิน” เธอเรียกผู้เป็นแม่ที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง สายตามองมายังเธอด้วยความเจ็บปวด จนหัวใจของเธอกระตุกหน่วง“……” จินดามองลูกสาวเพียงคนเดีย

ด้านวาตะ เขาพยายามโทรหาคนตัวเล็กหลังจากที่มาถึงยังที่หมาย แต่โทรไปเท่าไรอีกฝ่ายกลับไม่รับสายของเขาเลย อีกทั้งส่งข้อความไปก็ไม่มีอะไรตอบกลับมา ก่อนจะติดต่อเธอไม่ได้อีกเลยจนกระทั่งผ่านไปสามวันเขาก็กลับมา เมื่อมาถึงเขาก็ตรงไปหาเธอที่หอพักทันที เพราะก่อนเขาจะไปได้มาส่งเธอที่นี่ แต่ทุกอย่างกลับว่างเปล่าไม่มีร่างเล็ก ไม่มีแม้แต่ลมเย็นของเครื่องปรับอากาศ เหมือนกับมันไม่ได้เปิดใช้งานมานานแล้วก่อนเขาจะตามไปดูที่คอนโดของเขาก็ไม่พบเจอตัวเธอเช่นกัน “ไปไหนวะจัสมิน!!” เขาพูดออกมาเสียงดังลั่นตามอารมณ์ของตัวเอง ก่อนมือจะคว้าแจกันที่อยู่ใกล้มาระบายลงบนพื้นจนแตกละเอียด ก่อนจะคว้าอีกอันมาทำแบบเดิม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เขาใจเย็นลงไปได้เลยสักนิดเขาเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธออีกครั้ง ครั้งนี้มันโทรติดแต่รออยู่นานมันก็ไม่ถูกกดรับเสียที แต่ในที่สุดมันก็ถูกกดรับ(……) “รับแล้วทำไมไม่พูด” เขาถามคนปลายสายที่กดรับแต่กลับไม่ยอมพูดอะไรออกมาด้วยน้ำเสียงเข้ม(…คือมินไม่ได้ตั้งใจจะรับ) เธอเผลอกดรับทั้งที่จะกดวางสายแล้วปิดเครื่อง แต่พอกดรับแล้วเธอจึงนำโทรศัพท์มาแนบหูเพราะอยากได้ยินเสียงของเขา แ

จัสมินมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ค้างรายชื่อของวาตะ เธอนั่งคิดหาวิธีว่าจะบอกแม่จินอย่างไรดี ก่อนสายตาจะมองไปเห็นน้ำที่หมดพอดี เธอจึงลุกขึ้นเดินไปหน้าประตูห้องน้ำแล้วเคาะเรียกแม่ที่อยู่ด้านในก๊อก ๆ “แม่จิน น้องมินไปกินน้ำนะคะ น้ำในห้องมันหมดพอดี”จินดาที่ได้ยินอย่างนั้นเธอก็เงียบไปอย่างใช้ความคิด ก่อนเธอจะกลับมาที่ห้องได้เดินสำรวจรอบ ๆ แล้วว่าวาตะไม่ได้กลับบ้าน และดึกมากขนาดนี้คงไม่กลับมาแล้ว“รีบไปรีบมานะน้องมิน”“ค่ะแม่จิน”จัสมินเดินออกจากห้องด้วยความระมัดระวัง เธอมองไปรอบ ๆ เพื่อหาร่างสูงว่าอยู่ส่วนไหน ก่อนจะเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าห้องเก็บของและเข้าไปด้านใน เธอจึงได้เดินตามหลังเข้าไปร่างสูงยืนหันหลังให้กับเธอ มือหนาข้างหนึ่งคีบอะไรสักอย่างที่มีแสงไฟจากปลาย และกลิ่นฉุนของมันทำให้เธอต้องปิดจมูกเอาไว้“ลมสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”“……” เขายังคงยืนเงียบ ยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอัดเข้าไปเพื่อให้อารมณ์ตัวเองสงบลงกว่านี้“ลม…” เธอเรียกเขาอีกครั้ง เมื่ออีกฝ่ายยังยืนหันหลังให้กับเธอวาตะทิ้งม้วนบุหรี่ลงไปบนพื้น ก่อนเขาจะใช้เท้าขยี้มันจนดับ ก่อนจะหันกลับมามองร่างเล็กที่เขาตามหาเธอทั้งวันด้วยสายตาเรียบนิ่

แกร๊ก!ไฟในห้องสว่างขึ้นจนคนตัวเล็กต้องหลับตาลงเพื่อปรับสายตา หมับ!“อะ! โอ๊ย!” จัสมินร้องเสียงหลง เมื่อเรียวแขนเล็กถูกกระชากอย่างแรงไปทางเตียงนอนขนาดใหญ่ตุบ!ร่างเล็กถูกจับโยนลงไปบนเตียงนอน ก่อนจะมีร่างสูงตามเข้ามาคร่อมทับไว้ เธอจุกจากการกระแทกลงมาที่เตียงจนไม่ทันได้ตั้งตัวกับร่างสูงที่เข้ามาคร่อมทับ“คิดว่าฉันจะยอมเหรอ” เขาเอ่ยเสียงเข้มหลังจากเงียบอยู่นาน“ยอมเถอะนะ มินไม่อยากให้ลมเสียเวลาไปมากกว่านี้ เพราะยังไงมินก็ต้องเลิกยุ่งกับลมตามที่แม่จินต้องการ”“แล้วเธอต้องการด้วยไหม?” “……” จัสมินเงียบไปเมื่อถูกถามกลับ เธอมองใบหน้าหล่อที่จ้องมองเธอด้วยความตาแข็งกร้าวแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด“ถาม! มันคือความต้องการของเธอด้วยไหม!” วาตะขึ้นเสียงถามเมื่อเธอเอาแต่เงียบ ไม่ยอมตอบคำถามเขาสักที“ใช่…มินต้องการ”เหมือนมีค้อนหนักทุบลงมากลางหัวใจแกร่ง หัวใจเขาแหลกสลายเมื่อเธอให้คำตอบที่เจ็บปวด มือหนาที่จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ กำแน่นขึ้นเมื่อเขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแคว่ก! แคว่ก!“ลม! ทำอะไร! มาฉีกเสื้อมินทำไม” จัสมินพยายามคว้าจับมือหนาเอาไว้ ให้เขาหยุดการกระทำกับเสื้อผ้าของเธอ มันขาดบาดผิว

พรึ่บ!ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงตรงไปยังระเบียงห้องเพื่อสงบสติของตัวเอง เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบซ้ำ ๆจัสมินยังนอนร้องไห้อยู่อย่างนั้น มันเหมือนเธอได้ระบายความรู้สึกทุกอย่างผ่านการร้องในครั้งนี้ ตั้งแต่รู้ว่าแม่ไม่ชอบให้ร้องไห้เธอก็ไม่ร้องอีก จนได้มาร้องครั้งนี้ถึงได้เข้าใจว่ามันทั้งเจ็บปวดพร้อมกับได้ระบายออกมาเธอพลิกตัวนอนตะแคงมองไปทางร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงห้อง ควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แม้จะไม่ได้กลิ่นของมันแต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่“มินขอโทษนะที่ทำลมเสียใจ” เธอพูดเบา ๆ กับตัวเองอย่างรู้สึกผิดเธอโกรธมากที่เขาทำรุนแรงกับเธอขนาดนี้ แต่เธอเองก็ทำให้เขาเสียใจมากเช่นกัน เรื่องทุกอย่างมันเป็นเพราะเธอเอง เธอเห็นแก่ตัวที่อยากอยู่กับวาตะ จนทำให้แม่จินต้องไม่มีความสุขแกร๊ก! ครืด~วาตะเปิดประตูกลับเข้ามาในห้อง เขามองไปยังคนตัวเล็กที่มองมายังเขาด้วยใบหน้าที่มีแต่น้ำตา เขาค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้เธอ“มะ…ไม่เอาแล้วนะ มินเจ็บมากจริง ๆ” เธอขยับตัวออกห่างเมื่อเขาเข้ามาใกล้ กลัวว่าเขาจะทำกับเธออีก“ไม่ทำ…เจ็บมากไหม” มือหนาลูบแก้มเนียนเบา ๆ ส่งสายตาขอโทษไปให้เธออย่างรู้สึกผิดเป็นท