ร่างเล็กของจัสมินนอนหายใจหอบเหนื่อยบนร่างสูงของวาตะที่มือของเขากอดเอวคอดของเธอไว้แน่น มืออีกข้างของเขาลูบกลุ่มผมหอมนุ่มเบา ๆ ก่อนจะก้มลงมากดจูบอย่างรักใคร่“อือ…พอแล้วนะ มินหิวข้าว” เงยหน้าจากการซบอกแกร่งของเขามาบอกคนใต้ร่างที่ให้เธอนอนทับด้วยสายตาอ้อน“อืม” เขาตอบรับในลำคอเบา ๆ มองใบหน้าขาวเนียนที่ขึ้นดีแดงด้วยความเหนื่อยจากการที่โดนเขากระแทกไปเมื่อสักครู่จัสมินก็ยิ้มออกมากว้างให้เขาที่ยอมเธอ ก่อนจะเข้าไปหอมแก้มเขาเบา ๆ เพื่อให้เป็นการให้รางวัล “ทำแบบนี้อยากโดนอีกหรือไง”“อ๊ะ! มะ…ไม่เอาแล้ว” ร้องเสียงหลงเมื่อถูกมือหนาดันสะโพกเธอไปกระแทกใส่ท่อนเอ็นของเขา“หึ!” นึกเอ็นดูคนตัวเล็กจนต้องก้มลงไปจูบปากสีอมชมพูนั่นแรง ๆ “จุ๊บแรงจัง” “เธอมันน่าทำแรง ๆ…ทุกส่วน”“ทำแรงมินเจ็บนะ ขามินสั่นอีกด้วย”“ก็เธอดื้อ”“แค่…ซุ่มซ่ามนิดหน่อยเอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “มันทำให้เธอเจ็บตัว” ถึงเธอจะพูดเบามากแค่ไหน แต่เขาก็ยังได้ยินชัดอยู่ดี“มินจะพยายามไม่ให้ตัวเองเจ็บ” พูดจบเธอก็ซบลงไปยังอกแกร่งของเขาอย่างออดอ้อนวาตะกอดกระชับร่างเล็กแนบชิดกันมากขึ้น เขารักและเป็นห่วงเธอมาก กลัววันไหนท
Baca selengkapnya
