All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 281 - Chapter 290

“Was it because of Adrian and Chloe? Was it because of that dinner?”Tumigil ako sa aking pagkilos.Unti-unting kumuyom ang aking dalawang kamay sa aking tagiliran hanggang sa mamuti ang aking mga buko. Hindi ako lumingon kaagad.“Why would it be because of them?” malamig kong tanong.“Because you've been acting completely different ever since we sat down at that table!”Huminga ako nang napakalalim, nararamdaman ang mabilis na pagtibok ng dugo sa aking mga tainga. “Hindi naman importante iyon.”“Then tell me!” pilit niya.Doon ako tuluyang napalingon sa kaniya, salubong ang mga kilay at puno ng dilim ang aking mukha.“Bakit mo ba ako pinilit pumunta sa dinner na iyon, Rose Ann?!”Napakunot ang kaniyang noo sa pagkabigla sa lakas ng boses ko. “Pinilit? Marco, I asked you nicely if you wanted to go out!”'Gusto kong lumabas na TAYONG DALAWANG LANG!' sigaw ng isip ko, ngunit ang lumabas sa bibig ko ay: “Oo! Akala ko lalabas tayo nang normal!”“Akala ko gusto mong kumain sa labas!”“Gus

Agad kong hinawakan nang mahigpit ang kaniyang batok. Bago pa man makalabas ang anumang tunog sa kaniyang bibig, siniil ko na ng isang marahas at matinding halik ang kaniyang mga labi.Napasinghap siya sa gulat, ngunit ang singhap na iyon ay mabilis kong nilamon. Itinulak ko siya pabalik sa loob ng silid habang magkahinang pa rin ang aming mga labi. Sa pamamagitan ng aking siko at katawan, isinarado ko ang mabigat na pinto ng hotel. Kalabog ng pinto ang umalingawngaw sa paligid. Isinandal ko si Rose Ann sa nakasaradong pinto, at gamit ang aking bakanteng kamay, mabilis kong pinindot ang lock.Nakalock na. Wala nang makakapasok. At wala nang makakalabas.Habang patuloy ang aking pag-angkin sa kaniyang mga labi, naramdaman ko ang bahagyang pag-atras at pagkabigla ng kaniyang katawan. Naramdaman ko ang kaniyang panginginig. Ngunit sa halip na lumayo o maawa, lalo ko pa iginiit ang aking sarili sa kaniya. Isiniksik ko ang aking katawan sa kaniya upang wala siyang anumang espasyo para maka

Ipinagpatuloy ko ang paghalik sa kaniyang katawan. Ang bawat sentimetro ng kaniyang balat ay tila isang banal na lupa na ngayon ko lamang natuklasan. Ang kaniyang amoy—ang pinaghalong sabon, gatas, at ang likas na amoy ng kaniyang katawan—ay lalong nagpapagulo sa aking isip."Marco... pakiusap..." daing niya, hindi na malaman kung ano ang gustong sabihin."Nandito ako, mahal ko. Nandito ako," paulit-ulit kong bulong sa kaniya.Inilipat ko ang aking mga kamay sa kaniyang baywang, dahan-dahang hinahaplos ang kaniyang balat na napakalambot at napakasariwa. Bawat haplos ko ay tinitiyak kong nag-iiwan ng bakas ng aking pagmamahal. Naramdaman ko ang kaniyang pagganti sa aking mga halik—mas masidhi, mas gutom, at mas bukas kumpara noong una.Wala nang mga pader na naghihiwalay sa amin. Ang mga pader na itinayo namin sa loob ng ilang taon dahil sa galit, takot, at pride ay tuluyang nabagsak sa gabing ito.Habang nagpapatuloy ang aming pagsasama sa ilalim ng malamlam na ilaw, naramdaman ko ang

Huminga nang malalim si Rose Ann. Inayos niya ang kaniyang tayo at humarap sa reporter na unang nagbanggit ng pregnancy at abortion.“Who told you that?” tanong niya sa isang malamig at matatag na boses.Biglang nagkagulo ang mga reporter. Nagsabay-sabay silang magsalita.“May source kami!”“May kumakalat na impormasyon sa media—”“May nagsabing mula sa kampo ninyo—”“Who?” mariing tanong muli ni Rose Ann.Tumahimik silang lahat. Walang makapagsalita nang deretso.“Kung may source kayo, sabihin ninyo sa akin kung sino,” hamon ni Rose Ann.Walang sumagot. Ang mga reporter na kanina'y napakaingay ay biglang nagtinginan sa isa't isa.“Kung may dokumento kayo, ilabas ninyo.”Tahimik.“Kung may medical record kayo mula sa Europe o kahit saan, ilabas ninyo.”Wala pa ring sumasagot.“Kung may proof kayo na niloko ko si Mason, ilabas ninyo ngayon din sa harap ng mga camera na 'yan.”Wala. Walang anumang papel, larawan, o ebidensya na maipakita ang sinuman sa kanila.Tiningnan sila ni Rose Ann

POV: BernadetteHindi pa ako tapos.Iyon ang paulit-ulit kong isinisigaw sa sarili ko habang nakatitig sa screen ng aking laptop, pinapanood ang bawat frame ng mga larawan at video nina Rose Ann at Marco na walang humpay na kumakalat online. Parang mga linta ang mga netizen, nakakapit sa bawat balita, nag-aabang sa susunod na bahagi ng palabas na ito.Hindi pa ako tapos.Kahit na wala na akong puwang sa international fashion industry. Kahit na pinalayas na ako nang walang pasubali sa Endless Corp., ang kumpanyang pinagbuhusan ko ng dugo, pawis, at mga pangarap. Kahit na ang mga kaibigan ko noon—mga taong nakikipag-unahan para lamang makasama ako sa isang mesa sa Paris o Milan—ay ngayon ay parang nakakita ng multo at mabilis na umiiwas kapag nakikita ako. Kahit na ang pangalan kong Bernadette Hanson, na noong una ay nagpanggap akong may malaking star at makapangyarihan sa mga fashion circle sa Europe, ay ngayon ay nabisto bilang isang malaking kasinungalingan. Ang totoo, nakikitangay