All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 301 - Chapter 310

“Kapag kasama mo ang ibang tao sa trabaho, napaka-composed mo. Professional ka sa lahat ng oras. Parang laging kalkulado ang bawat hakbang mo,” pagpapaliwanag niya habang nakatitig sa akin. “Pero kapag nasa bahay ka namin, kasama ang pamilya ko, nagiging ibang Rose Ann ka. Nagiging mas malambot ka, mas totoo, at mas masayahin.”Napangiti ako nang pilit. “Mas malambot daw? Hindi naman kaya.”“Hindi mo lang napapansin sa sarili mo,” aniya habang dahan-dahang hinawakan ang aking mga daliri. “Kapag kausap mo si Ate Mylene, tumatawa ka nang walang pag-iingat. Kapag nakikita mong pagod na si Kuya Kim sa trabaho, tinatanong mo agad kung kumain na ba siya. At kapag may ginagawa si Ate na nahihirapan siya, hindi ka na naghihintay na humingi siya ng tulong; kusa kang kumikilos.”Napatingin ako sa kaniya, namangha sa kaniyang mga sinabi. “Napapansin mo pala lahat ng maliliit na bagay na iyon?”“Lahat,” simpleng sagot niya. Isang salita lamang, ngunit may napakalalim na bigat. “Siguro doon ako n

Umiling ako habang umiiyak nang may ngiti. “Marco…”“Hmm?”“Bakit hindi mo sinabi ang lahat ng ito noon pa?”Ngumiti siya nang banayad. “Dahil gusto kong sabihin sa iyo ito sa panahong handa na akong tanggapin anuman ang maging desisyon o sagot mo.”“Hindi ka ba natakot na baka huli na ang lahat?”“Takot na takot ako,” pag-amin niya. “Pero mas natatakot akong mabuhay nang buong buhay ko nang hindi ko man lang sinubukan o nalaman kung may pagkakataon ba tayo.”Napangiti ako habang pinupunasan ang mga luha sa pisngi ko. “Ang tamis mo naman magsalita ngayon.”“Ngayon lang ba?”“Hindi naman.”“E kailan pa?”“Matagal na rin naman,” pag-amin ko nang may halong biro.Napatigil siya sa kaniyang sinabi, nanlaki ang mga mata. “Ano kamo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ako naman ang humawak sa kaniyang pisngi at hinaplos ito nang buong lambing.“Alam mo ba kung kailan ko unang naramdaman na may iba na ring nararamdaman ang puso ko para sa iyo, Marco?”Umiling siya nang mabilis, naghihintay sa

Nandoon si Jun, nakangiti habang kausap at todo-asikaso kay Aria. At habang pinagmamasdan ko sila mula sa malayo, unti-unting bumigat ang dibdib ko.Sayang.Napakasayang isipin. Sa lahat ng taong maaaring pagtuunan niya ng pansin, bakit kailangan pang si Aria? Bakit hindi niya ako makita? Bakit hindi niya kailanman napansin na nandito lang ako—matagal na, mas matagal pa kaysa sa inaamin ko sa sarili ko?Ako ang kasama niya sa maraming pagkakataon. Ako ang nakikinig sa mga walang katapusan niyang kwento. Ako ang nakakaalam ng mga maliliit niyang problema at pangarap sa buhay. Ako ang unang tumatawa sa mga corny niyang biro at laging handang dumamay kapag lugmok siya.Pero sa mga mata niya… kaibigan lang ako. Isang taong ligtas lapitan, pero hindi kailanman kayang tingnan nang higit pa roon.“Sayang naman…” mahina kong bulong sa hangin.Napapikit ako nang mariin. Siguro kasalanan ko rin naman ang lahat ng ito. Dahil hindi ko kailanman sinabi sa kaniya ang totoo. Paano niya malalaman kun

Nang ibulong niya ang halaga, nanlaki ang mga mata ko. Halos kapareho iyon ng eksaktong kulang niya sa tuition fee para makapag-exam siya!“Ginamit mo ang pambayad mo sa tuition para ibili siya ng regalo?!” nanggigigil na tanong ko.“Babawiin ko naman sa sideline ko next week, Jayzel. Huwag kang mag-alala.”“Paano mo babawiin kung may exam ka at sunod-sunod ang ginagawa mong project para sa mga kaibigan niya? Kailan ka matutulog? Kailan mo uunahin ang sarili mo?”Tahimik siya. Walang masabi. At dahil alam kong nanganganib na naman ang pag-aaral niya dahil sa katangahan ng pagpapakabuti sa iba, wala na akong nagawa kundi ilabas ang wallet ko.Inihagis ko sa mesa ang ipon ko. “Kunin mo ‘yan. Bayaran mo ang tuition mo. Bayaran mo na lang ako kapag may pera ka na.”Tumingin siya sa akin, gulat na gulat sa ginawa ko. “Jayzel… hindi ko pwedeng tanggapin ‘to.”“Kunin mo na bago ko pa bawiin! Mag-aral ka naman nang maayos, Jun. Hindi habambuhay na may magliligtas sa iyo sa katarantaduhang gi

Tumahimik siya. Literal na natigilan. Ang mga mata niyang galit kanina ay bahagyang kumurap, umiwas ng tingin sa akin dahil alam niyang totoo ang mga sinasabi ko."Sagutin mo ako," mahina pero mariin kong sabi. "Sino ang sumasalo sa'yo kapag ikaw ang lugmok?""Jayzel..." boses niya, medyo lumambot pero may halong depensa pa rin."Wala, 'di ba? Dahil kapag ikaw ang humihingi ng tulong o simpleng oras lang para sa sarili mo, abala sila. Pero kapag sila ang tumawag sa pangalan mo, parang aso kang tatakbo agad!""Hindi mo naiindihan," bulong niya habang umiiling."Edi ipaliwanag mo sa akin! Ipaliwanag mo kung bakit kailangan mong magpakatanga nang ganito!"Tumayo siya nang bigla. Dahil sa paggalaw niya, nayugyog ang mesa at nahulog ang ilang papel sa sahig. Hindi niya pinansin ang mga iyon. Nakatingin siya sa akin nang may halong inis at sakit."Dahil hindi ko kailangang humingi ng tulong sa kanila!" sigaw niya nang bahagya, sapat para marinig sa buong sulok ng reading area. "At lalong hi