All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 321 - Chapter 330

Matapos ang ilang sandali ng mabigat na katahimikan, ako na rin ang unang bumasag sa espasyo sa pagitan namin. Kitang-kita ko pa rin ang bakas ng pagkalugi at pagkawasak sa mukha ni Jun, pero may kailangan pa kaming tapusin."May isa pa akong kailangang tapusin," basag niya sa katahimikan habang nakayuko.Napakunot ang noo ko. "Ano naman 'yon?""Research ni Romnick."Napailing ako agad, mabilis na sumiklab ang inis sa dibdib ko. "Ilang research na ba ang ginagawa mo para sa kanya?"Napabuntong-hininga siya habang iniiwas ang tingin. "Dalawa.""Dalawa?" nanggigigil na tanong ko. "At iyong una, natapos mo na?"Tumango siya. "Oo.""Tapos ngayon, etong bago na naman?""Deadline bukas."Hindi na ako nakapagpigil. "Jun, huwag mo nang gawin."Nag-angat siya ng tingin, medyo nagulat sa diin ng boses ko. "Ano?""Narinig mo ako. Huwag mo nang gawin.""Pero kailangan niya—""Siya ang kailangan gumawa, Jun! Hindi ikaw!""Jayzel—""Hindi!" diretsong putol ko. Walang halong biro, buo ang desisyon k

"Naawa?" natatawang pag-ulit ni Aria. "Bakit naman ako maaawa sa aso na 'yon?""Dahil ginagamit ninyo siya," diretsong sabi ko. "Ginagamit ninyong alipin sa mga academic requirements ninyo, tapos ngayon nagpapakasaya kayo rito habang siya, nagpapakapagod para sa inyo."Mas lumakas ang tawa ni Romnick. "At ano naman ngayon kung ginagamit namin siya? Eh siya naman ang nagpiprisinta! Siya ang nagmamakaawang tumulong!""Kaibigan ninyo siya, di ba?" sigaw ko nang bahagya."So?" mapang-uyam na ngumiti si Romnick. "Kung tutuusin, iyon lang naman ang tanging pakinabang niya sa grupo namin. Ang dali kasing utuin ng gagong 'yon! Utuin mo lang ng kaunting ngiti ni Aria, gagawin na agad nang walang tanong-tanong. Parang aso! Sunud-sunuran!"Mas lalong lumakas ang tawanan ng buong barkada."True!" sabat ng isa pang babae. "At ang pangit pa ng porma! Apat ang mata, tapos ang baduy pa ng gupit! Para talaga siyang asong gala na umaaligid kay Aria!"Nanggigigil ang mga kamay ko sa mesa. Gusto kong sab

Pagdating ko sa bahay nina Ate Mylene at Kuya Kim, agad akong sinalubong ng aking kapatid. Nasa sala siya noon, at sa simpleng paghakbang ko pa lamang sa pintuan, mabilis na siyang tumayo, bakas ang pag-aalala sa kanyang mga mata habang lumalapit upang salubungin ako.“Jun!” mahinang bulalas niya.Ngumiti ako nang bahagya, pinilit na maging matatag kahit ramdam ko pa rin ang bigat ng mga pangyayari kagabi. “Hi, Ate.”“Bakit hindi ka man lang nagsabi na pupunta ka rito?” tanong niya habang marahang inaayos ang kuwelyo ng suot kong polo. Isang gawi na mula pa noong bata pa ako ay hindi nagbago—ang pagtiyak na maayos ang itsura ko sa tuwing kaharap niya. “May problema ba? Mukhang pagod na pagod ka.”Huminga ako nang malalim bago sumagot. “May gusto lang sana akong sabihin sa inyo ni Kuya Kim.”Bahagya siyang napakunot-noo, may bahid ng pagtataka sa kanyang mukha, ngunit hindi na siya nagpumilit magtanong. Hinawakan niya ang braso ko at inakay patungo sa loob. “Nasa study room siya ngayo

Kinahapunan, tahimik akong nakaupo sa sofa habang nagpapalipas ng oras nang biglang tumunog ang doorbell. Napatingin ako sa pinto. Wala naman akong inaasahang bisita kaya bahagya akong nagtaka. Pagbukas ko, agad tumambad sa akin si Jayzel.Suot niya ang isang simpleng damit, may dalang backpack sa balikat, at magkabilang kamay na may bitbit na paper bags. At ang pinakamaganda sa lahat, nakangiti siya.Hindi ko namalayang napangiti rin ako.“Hi,” bati niya.“Hi.”Iniangat niya ang mga dala. “May pagkain ako.”Napatingin ako sa mga paper bag. “Para sa akin ba talaga ‘yan?”“Hindi. Para sa kapitbahay mong multo,” biro niya sabay tawa. “Papapasukin mo ba ako o dito tayo kakain sa hallway?”“Pasok.” Umatras ako para pagbigyan siya. Pumasok siya at libot-tingin sa buong unit. “Okay naman pala rito.”“Bakit mo naman nasabi?”“Wala lang. Akala ko kasi nakahiga ka lang buong araw at hindi pa naligo,” sabay irap niya nang pabiro.“Hoy.”Tumawa siya nang malakas. “Joke lang, seryoso mo naman.”H

Nang matapos kaming kumain at magtawanan hanggang sumakit ang aming mga tiyan, tinulungan niya akong magligpit ng mga pinagkainan sa kusina. Kahit medyo madilim na ang kalangitan sa labas, hindi agad umalis si Jayzel; nanatili siya nang ilang sandali sa loob ng condo upang tuluyan kaming magplano at pag-usapan ang mga hakbang sa pormal na pagbabalik ko sa aking orihinal na kursong Engineering.Masusi niya akong tinulungang gumawa ng bagong schedule para sa pag-aaral, pati na rin sa paglalaan ng sapat at tamang oras para sa pahinga, ehersisyo, at sa aking pamilya na matagal kong nakaligtaan habang abala ako sa pagpapakapagod sa mga maling tao.Nang mag-aalas- otso na ng gabi at medyo humupa na ang pag-uusap namin, napatingin si Jayzel sa kanyang relos sabay kuha ng kanyang backpack. Kailangan na rin niyang umuwi dahil mayroon pa siyang kailangang tapusin na architectural plate sa unibersidad para sa kinabukasan. Sabay kaming lumabas ng unit ko, at dahil magkatapat lang naman ang mga