All Chapters of Nawawalang Kabiyak ni Hot Captain : Chapter 311 - Chapter 320

Mas lalo akong nainis. Bakit ba kailangan niyang umabot sa puntong insultuhin ang pagtulong ko? Bakit kailangan niyang sabihin na parang aso lang ako na sunud-sunuran kapag may tumatawag sa akin? Ang sakit-sakit pakinggan. Kahit kailan, hindi ko naman siya pinakialaman nang ganoon kalala kahit alam ko namang minsan ay sumusobra na rin siya sa pagiging seryoso sa buhay.Pero habang lumalayo ako nang lumalayo, mas lalo ko ring naririnig ang sarili kong mga iniisip—at ang boses sa loob ko na nagtatanong kung bakit ganito ang pakiramdam ko.'Bakit hindi niya ako hinabol?'Napapikit ako nang mariin habang naglalakad sa tabi ng mga halamanan sa labas ng gusali. 'Hindi ko kailangan si Jayzel. Hindi ko kailangan ang konsuwelo de bobo niya.' Pero bakit parang may kung anong bahagi ng sistema ko ang nakakaramdam ng matinding panghihinayang? Bakit parang mas masakit pa ang katotohanang hindi siya sumunod kaysa sa mismong mga sermon niya kanina?Nakarating ako sa isang bench malapit sa tahimik na

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa bench. Tahimik lang akong nakatingin sa direksiyong tinahak nina Aria, Romnick, at ng mga kasama nila. Unti-unti silang lumiliit sa paningin ko hanggang sa tuluyan silang mawala sa pagitan ng mga gusali.Naiwan akong mag-isa.Napabuntong-hininga ako, ramdam ang bigat ng dibdib na pilit kong itinatago sa likod ng huwad kong katatagan.Hindi ko alam kung bakit lalo akong nainis. Dapat nga ay matutuwa ako. Hindi ba’t iyon naman ang gusto ko? Na matapos na ang sermon ni Jayzel. Na tumigil na siya sa pakikialam sa mga ginagawa ko, sa mga desisyon ko, at sa paraan ng pakikitungo ko sa mga taong lumalapit sa akin. Gusto ko siyang lumayo at hayaan akong mamuhay ayon sa gusto ko.Pero bakit parang may kulang? Bakit habang lumalipas ang bawat minuto, mas lalo kong nararamdaman ang lamig ng hangin sa paligid?Napailing ako at marahas na pinunasan ang mukha ko. "Ang kulit mo kasi, Jayzel," bulong ko sa hangin, parang naririnig niya ako.Ilang minu

Matagal kong tinitigan ang pangalan ni Jayzel sa screen ng cellphone ko. Nasa contacts ko lang siya. Isang pindot. Isang mensahe. Napakadali sana. Pero ilang minuto akong hindi gumalaw, hindi ko alam kung ano ang isusulat ko, at sa totoo lang, hindi ko rin alam kung bakit kailangan ko pang mag-message sa kanya. Ako naman ang umalis sa library. Ako ang nagsabing ayoko nang makinig sa sermon niya. Ako ang nagalit, at ako rin ang nagsabi sa sarili kong hindi ko na siya kakausapin.Pero heto ako ngayon, nakaupo sa malamig na bench, hawak ang cellphone, at ilang minuto nang nakatitig sa pangalan niya habang unti-unting lumalamlam ang liwanag ng araw sa paligid.Napabuntong-hininga ako nang malalim. "Tanga."Hindi ko alam kung si Jayzel ba ang tinutukoy ko sa salitang iyon o ang sarili ko. Malamang, ako. Ako ang may kasalanan ng lahat ng ito.Binuksan ko ang messaging application. Nasa screen ang pangalan niya. Nagsimula akong mag-type. [Jayzel]. Tinitigan ko iyon bago ko binura. Muli akong

Napatingin ako sa nakasaradong laptop. Hindi ko na kayang ipagpatuloy ang ginagawa ko para kay Romnick. Pakiramdam ko, kapag tinapos ko pa iyon, mas lalo ko lang kinukunsinti ang sarili ko sa pagiging sunud-sunuran sa taong baka niloloko lang pala ako kasama ang babaeng pinapangarap ko.Nakasandal pa rin ako sa bench habang nakatingin sa mga taong huli nang dumadaan sa campus. At doon ko muling binalikan sa isip ang nangyari kanina. Nang sabihin ni Romnick na huwag na akong sumama. Nang kunin ni Aria ang susi ng sasakyan ko nang walang pag-aalinlangan. Nang sumakay sila nang sabay. Nang ngumiti si Aria sa akin ng tipid bago tuluyang umalis.Wala akong sinabi noon. Hindi ako tumutol. Pero ngayon, may kakaibang pait at galit sa bawat alaala na iyon. Parang unti-unting lumilinaw ang lahat ng tanong sa isip ko. Kung kaibigan lang talaga ni Romnick si Aria, bakit parang ako ang naging outcast sa sarili kong grupo? Bakit parang ako ang laging nasa labas ng sirkulo?Napailing ako nang mariin

Ilang sandali kaming parehong tahimik.Nasa tabi ko si Jayzel, pero hindi siya tulad ng dati. Ang mga mata niya ay hindi nakatingin sa akin; diretso itong nakatuon sa kadiliman sa harapan, parehong mahigpit na nakakapit sa strap ng kanyang backpack na parang pilit niyang kinakaya ang bigat ng paligid. Tahimik siya, at dahil ako ang nagbasag ng katahimikan kanina at humiling ng usapang ito, alam kong ako ang may pananagutang magsimula.Huminga ako nang malalim, ramdam ang panginginig ng boses ko."Jayzel..."Bahagya siyang lumingon. Walang emosyon ang mukha. Walang salitang lumabas sa bibig niya.Kaya ipinagpatuloy ko, pilit na nilulunok ang sarili kong pride. "Sorry."Simple lang. Pero sa pagkakataong ito, wala na akong balak pang magpaligoy-ligoy. Ubos na ako. "Sorry sa lahat ng sinabi ko kanina. Sorry kung nainis ako sa'yo. Sorry kung umalis ako habang nagsasalita ka pa."Tahimik pa rin siya. Ni hindi man lang gumalaw ang mga balikat niya.Napayuko ako sa semento. Pakiramdam ko, isa