All Chapters of อ้อมกอดสุภาพบุรุษ: Chapter 71 - Chapter 80

“ตอนเด็ก เราเคยมีเพื่อนเล่นเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่ง เธอสดใส ยิ้มสวย ร่าเริง ใครมองต้องยิ้มตาม รวมถึงเราด้วย ถ้าวันไหนไม่ได้ไปก็ร้องไห้กวนให้แม่พาไปเล่นกับเด็กหญิงคนนั้น อยู่ ๆ แม่ให้เราไปอยู่บ้านยาย เราก็ไม่ยอม ร้องไห้จะอยู่ที่นี่ อยู่เล่นกับเธอคนนั้น แต่เพราะแม่ขอร้องให้อยู่กับยายเราเลยไป ตลอดหลายปีที่เราอยู่ที่นั่นเราไม่เคยลืมเด็กผู้หญิงคนนั้นเลย เมื่อยายเสียเลยขอแม่กลับมาอยู่บ้าน แต่ยังไป ๆ มา ๆ ระหว่างบ้านยายกับบ้าน จนเราจบก็มาสมัครเรียนที่นี่ ทำให้มีโอกาสได้เจอกับเด็กผู้หญิงคนนั้นอีก แวบแรกที่เห็นเราก็จำเขาได้ เราก็คิดแล้วว่าจะเอาคนนี้แหละมาเป็นแฟนให้ได้ เป็นเราเองที่ไม่กล้าเข้าไปจีบเธอตรง ๆ”“ทำไม?” บนหน้าของเธอคงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามแน่ ๆ“เราชอบเธอ ชอบมานาน จนเกิดเป็นความรักไปแล้ว” เสียงนุ่มทุ้มดูจริงจังของณัฐพลทำให้นันท์นลินที่ตั้งใจฟังตกใจ“นัด…”จะเป็นไปได้ยังไง เธอไม่อยากเชื่อ“คบกันนะ”หญิงสาวเงียบไปนาน จนชายหนุ่มถามย้ำ“ว่ายังไง มีคำตอบให้เ

ฟากของรัชนกที่กำลังหนีหัวซุกหัวซุน จากเมียหลวงของเสี่ยพรชัยคนที่รับเลี้ยงดูตลอดสี่ปีทราบว่าเธอกับสามีของนางมีความสัมพันธ์กัน ป้าแกเลยให้ลูกน้องออกตามล่าจนไม่สามารถกลับไปอยู่รังรักที่เสี่ยคนนั้นลงทุนซื้อให้เวลาแกจะเสพสุข และทำให้เธอต้องหนีกลับบ้านต่างจังหวัด ทว่าไม่สามารถกลับบ้านอย่างที่เธอคิดได้ เพราะที่นั่นมีผู้คนอยู่กว่าสี่ชีวิตแถมบ้านยังหลังเล็ก ๆ หญิงสาวเลยตัดสินใจหาห้องเช่าราคาถูกเป็นที่ซุกหัวนอนแทนเด็กหญิงรัชนกในวัยแปดขวบต้องอาศัยอยู่กับตายายเมื่อพ่อไปทางแม่ไปทาง ทำให้เด็กน้อยต้องดิ้นรนทำงานทุกอย่าง พอคนเป็นเสาหลักให้เด็กหญิงที่กำลังโตเป็นสาวบานสะพรั่งเสียชีวิตลง มารดาของเธอก็มารับไปอยู่ด้วยและเด็กคนนั้นต้องคอยระวังพ่อเลี้ยงหื่นกามไปด้วยและสิ่งที่เธอไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้น...กลางดึกคืนหนึ่งสามีใหม่ของแม่เข้ามาหาถึงในห้องนอนตอนมารดาของเด็กสาวไม่อยู่บ้าน และลงมือกระทำชำเราดอกไม้งามวัยสิบหกอย่างอุกฉกรรจ์ พอนำเรื่องที่พ่อเลี้ยงข่มขืนไปบอกให้แม่รู้ ท่านกลับไม่เชื่อหาว่าเธอโกหกแถมยังไล่ออกจากบ้านทำให้เด็กสาวต้องกลับมาอยู่กระท่อมหลังน้อยที่เธออาศัยมาตั้งแต่เด

ไม่ทันสองพี่น้องจะต่อล้อต่อเถียงอะไรกันต่อ มีลูกค้าผู้หญิงกลุ่มใหญ่ตรงมาที่ร้าน นันท์นลินเลยปลีกตัวจากพี่ชายออกไปต้อนรับแทนพี่สะใภ้ที่ตอนนี้กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยจนเธอรู้สึกเลี่ยนแทน ส่วนนนทภัทรเลี่ยงไปหาภรรยาที่มีจานขนมที่กินแล้ววางอยู่บนโต๊ะเต็มไปหมด“กิ่งกินเยอะไปแล้วนะ พอเถอะ” ไม่ว่าเปล่ายังแย่งช้อนจากมือบางมาถือไว้เอง เป็นเหตุให้หญิงสาวที่มีความสุขกับของหวานอยู่เงยหน้ามองตาเขียว“พี่นนท์เอาช้อนกิ่งคืนมาเดี๋ยวนี้นะ!!” ร่างบางลุกขึ้นพูดเสียงดังอย่างไม่เคยทำมาก่อน และตอนนี้ทำให้ทุกคนมองคู่สามีภรรยาราวกับไม่เคยเห็น“แต่กิ่งกินเยอะไปแล้วนะ” พอเห็นภรรยายังคงโมโหหน้าดำหน้าแดง ชายหนุ่มพยายามจะใช้น้ำเย็นเข้าลูบ“แล้วทำไมพี่นนท์ต้องห้ามกิ่งด้วย...ดูสิ ยังมาแย่งช้อนจากมืออีก    ฮือ ๆ” จากที่โมโหโกรธาสามีก่อนหน้าเปลี่ยนอารมณ์เป็นร้องไห้แทนเสียอย่างนั้น“กิ่ง!! เป็นอะไรคะ” ร่างสูงพยายามจะเข้าไปปลอบคนรักของตน กลับถูกมือเล็ก ๆ นั้นปัดออก“ไม่ต้องมายุ่งเลย คนบ้า! กิ่งโกรธ

“พี่กิ่งเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ตาแดง ๆ เหมือนจะช้ำด้วย” ไม่ใช่เธอดูไม่ออกว่าพี่สะใภ้ผ่านการร้องไห้มา“ไม่มีอะไรหรอก พี่ขยี้ตาแรงไปหน่อย แล้วนลินมีอะไรหรือเปล่า”“อะ...อ๋อ หนูมาตามพี่ไปกินข้าวด้วยกันค่ะ”“แป๊บนะ พี่ล้างหน้าก่อน”สองสาวก้าวเท้ามาในห้องอาหารที่มีทุกคนนั่งอยู่ รวมไปถึงนนทภัทรผู้เป็นสามีด้วย หญิงสาวเลยถลาเข้าสู่อ้อมอกที่อบอุ่นและปลอดภัยเสมอเวลาที่ต้องการพักกายพักใจ และปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาเป็นสายด้วยความคิดถึงชายหนุ่มสุดหัวใจนนทภัทรที่คอยท่าอยู่แล้วไม่คิดว่าร่างบางจะวิ่งเข้ามากอดแบบนี้เลยพากันซวนเซเล็กน้อย หันไปถามน้องสาวทางสายตาว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นว่านันท์นลินส่ายหน้าไม่ทราบ“พี่นนท์กิ่งขอโทษ ขอโทษ กิ่งขอโทษ” กรรณิการะล่ำระลักบอกทั้งที่ร่ำไห้อยู่กับอกแกร่ง“จ้ะ ๆ พี่รู้แล้ว ไม่ร้องนะ โอ๋ ๆ” ยิ่งเขาปลอบร่างบางเท่าไหร่เธอยิ่งปล่อยน้ำตาหนักขึ้น กว่าจะสงบได้ก็กินเวลากว่าห้านาที ถึงผละจากอกแกร่งของสามีได้“ไหนเล่าให้ฟังว่าเป็นอะไรถึงร้องไห้อย

“ญาติของคุณกรรณิกา เกรียงไกร คุณหมอเรียกพบค่ะ” ผู้ช่วยพยาบาลเดินออกจากห้องตรวจมาตามหาญาติของผู้ป่วย“ครับ” นางฟ้าชุดขาวขานชื่อผู้ป่วยทำให้ญาติได้ทราบด้วยว่าถึงคิวของคนที่คุณรัก นนทภัทรหันมาพยักหน้ากับกานตพงศ์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เมื่อเข้าห้องแพทย์ทั่วไปที่ประจำอยู่ห้องฉุกเฉินทำการตรวจภรรยาที่ตอนนี้กำลังนอนดูอาการ “สวัสดีครับคุณหมอ”“สวัสดีค่ะ เชิญนั่งก่อนนะคะ” แพทย์หญิงที่อยู่เวรเช้าประจำห้องฉุกเฉินกล่าวเชิญ แล้วอมยิ้มน้อย ๆ เมื่อสามีคนไข้ที่อยู่ในความดูแลของตนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงคนรัก“ภรรยาผมป่วยเป็นอะไรร้ายแรงหรือเปล่าครับ”“จากอาการเบื้องต้นที่หมอได้สอบถามจากคนไข้นะคะ หมอคิดว่าคุณกรรณิกากำลังตั้งครรภ์ ทั้งนี้เพื่อความแน่ใจต้องไปตรวจกับหมอเฉพาะทางค่ะ” หมอที่ทำการตรวจอธิบาย เพราะเธอเป็นหมอทั่วไปไม่ใช่หมอเฉพาะด้านอย่างสูติฯ“อะ...อะไรนะครับ” สามีของคนไข้ที่หาเสียงของตัวเองเพิ่งเจอกล่าวถาม “ภรรยาผมท้องอย่างนั้นเหรอครับ”“ค่ะ อาการหลาย ๆ