บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 41 - บทที่ 50

ผมกลืนน้ำลาย กำลังจะแก้ตัวก็มีเสียงพี่เจฟเอ่ยแทรกมาเสียก่อน“มันว่างมาหลายเดือนขนาดนี้สงสัยไปเป็นหมาให้ใครเลี้ยงจริงๆแล้วหรือเปล่า” พี่เจฟพูดทีเล่นทีจริง ผู้ชายคนนี้พูดอะไรไม่ค่อยจะคิดแต่สัญชาตญาณดันแม่นยำราวกับสัตว์ป่า ผมเหงื่อตกกัดกระพุ้งแก้มเก็บอาการตัวเองแทบไม่ทัน พี่วศินนั่งจิบน้ำเงียบๆแล้วส่ง

ดีกับผีสิ!ผมเอื้อมแขนไปกอดคอเขาโดยอัตโนมัติเพราะกลัวหล่น พี่วศินตอนนี้มีกำลังเหมือนโคถึก เขาอุ้มผมลอยหวือขึ้นบันไดไปชั้นสอง พอใช้เท้าผลักประตูเข้าไปได้คนตัวใหญ่กว่าก็วางผมลงบนเตียงตัวเอง ไม่รอให้ผมได้อุทธรณ์อะไรร่างใหญ่ก็ปิดปากผมด้วยริมฝีปากของตัวเองอย่างดุดัน ผมถูกกักขังไว้ด้วยเรือนกายอุ่นร้อน ทั่

“ไม่เป็นไรหรอก มันก็นานมาแล้ว” พี่วศินพักงานในมือแล้วหมุนเก้าอี้หันมาหาผม ดวงตาสีดำใต้กรอบแว่นกรองแสงสีดำมีประกายอบอุ่นภายใน “แม่เลี้ยงพี่มาคนเดียว เมื่อก่อนเราลำบากกันมาก พี่ก็เลยตั้งใจเรียนตั้งใจทำงานอยากจะเก็บเงินซื้อบ้านสักหลังอยู่ด้วยกัน”ผมนิ่งฟังพลางบีบมือเขาไปด้วย“น่าเสียดายที่ตอนพี่กู้บ้าน

“ขอบคุณครับคุณมิน ผมสะดวกทุกวัน เลือกเป็นวันที่คุณมินสะดวกได้เลยครับ” ผมพูดคุยตกลงรายละเอียดและวันเวลากับเธออยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวจึงแจ้งว่าจะส่งอีเมลเนื้อหาที่คุยวันนี้และข้อตกลงการจ้างงานคร่าวๆแบบเป็นลายลักษณ์อักษรให้ผมอีกทีและนี่ก็เป็นสิ่งแรกที่ผมอวดพี่วศินตอนที่เขากลับมาถึงบ้าน“พี่กะไว้แล้วว่า

“หมิง ถึงแล้วเหรอลูก” คุณปราณีแม่ผมเร่งเดินมาหาผมตามประสาคนแก่ที่ยังแข็งแรง ถุงขยะใบย่อมยังติดมือมาด้วยอยู่เลย ผมหันไปไหว้แม่ทีหนึ่งตามประสาลูกคนเล็กที่ไม่ได้กลับบ้านมานาน“สวัสดีครับแม่” และเพราะแม่ออกมาเจอพอดีแบบนี้จึงไม่พลาดที่จะทักทายคนที่มาส่งด้วย “ใครมาส่งล่ะ”ด้วยเหตุนั้นการแนะนำเขาจึงเป็นเรื