บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“พรุ่งนี้พี่เข้าออฟฟิศนี่”พี่วศินเบะปากแล้วซุกหน้าลงกับแผ่นอกของผม บ่นเสียงอู้อี้ “นั่นสินะ”“ทำเหมือนอดอยากอ้ะเรา” ผมแซว โอบกอดร่างใหญ่ๆของเขาไว้ในอ้อมแขนหลวมๆของตัวเอง ลูบแผ่นหลังกว้างของเขาขึ้นลง“หมิงปล่อยให้พี่อดอยู่เป็นเดือน…” เขาบ่นงุบงิบ “มาอ่อยพี่ก่อนแท้ๆ”“อ่า อันนั้นขอโทษจริงๆ” ผมละมือกล

เม็ดเหงื่อผุดตามไรผมกรอบหน้า ผมขมวดคิ้วเผยอปากด้วยความกระสันแล่นริ้ว พี่วศินกระชับสะโพกเคลื่อนเข้าออกไม่นานเขาก็ประคองผมลงจากเคาน์เตอร์ครัว ผมขยับกายขึ้นไปจูบปากเขาแล้วจึงหันหลังแนบแผ่นอกลงกับพื้นหินอ่อนเย็นๆ แอ่นสะโพกให้เขาอย่างรู้งาน ผ้ากันเปื้อนมีเพียงเชือกเส้นเดียวตรงเอวด้านหลัง บั้นท้ายกลมอวดโฉ

พี่วศินกลับมาในสภาพเหนื่อยหนักพอกัน เปิดประตูเข้ามาวางของได้เขาก็ตรงดิ่งมาหาผมที่ห้องทำงานทันที โต๊ะตัวใหญ่และเก้าอี้เพื่อสุขภาพของเขาถูกผมยึดเป็นการชั่วคราว พอกอดผมเสร็จพี่วศินก็ยืนเกาะพนักพิงมองจอไอแมคขนาดใหญ่ที่ฉายภาพไอดอลสาวสวยคนหนึ่งอยู่ ผมลากเม้าฉวัดเฉวียนน่าเวียนหัวเพียงเพื่อให้สาวสวยในภาพสวย

นายช่างเก็บงานเสร็จก็ตบยางปุๆ “เอ้าพี่เสร็จละ สองร้อยสามสิบหักค่าน้ำแข็งไส”“สแกนจ่ายได้ป่าว”“ตรงนี้เลย” เขาชี้ไปที่คิวอาร์โค้ดตรงผนัง“โอนแล้วนะ” ผมกดจ่ายไปสองร้อยห้าสิบเพราะอยากเลี้ยง“ขอบคุณครับ”“รีบกินน้ำแข็งไสซะนะเดี๋ยวละลายหมด” ผมมองไปทางม้านั่ง น้ำสีชมพูปริ่มขอบเริ่มไหลหกออกมานอกถ้วย ช่างหน

“กูขอโทษ…” พี่เจฟเสียงอ่อยผมปวดหัวกับพี่เจฟที่แก้ปัญหาด้วยการสร้างปัญหาเพิ่ม “แล้วที่ว่าได้ผลนี่คือกลับมาคืนดีกับเดียร์แล้ว? ไม่สิ พี่จะหย่านี่”“ได้ผลตรงเขาเอาไอ้มะลิมาเป็นเหตุผลจะหย่าเนี่ยแหละ” พี่เจฟหัวเราะขื่น พยายามจะตลกแต่ตลกไม่ออกผมคอตก ปัญหาของพี่เจฟดูหนักหนาเกินกว่าผมจะออกความเห็นมั่วซั่ว