บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ผมไม่ได้รอฟังคำตอบของเประ ลุกออกจากห้องไปเปิดคอม เข้าเว็บหางานอย่างที่ตั้งใจผมนั่งเปิดดูประกาศรับสมัครงานอยู่ทั้งวัน สลับกับทำเรซูเม่และรวบรวมผลงานในพอร์ตสำหรับยื่นสมัครงาน มีหลายบริษัทที่มีตำแหน่งและสวัสดิการที่น่าสนใจ ผมกดเซฟใบประกาศเหล่านั้นรวมกันไว้โดยไม่ได้กดสมัครเลยสักที่ เพราะกลัวว่าทางบริษั

ผมสะบัดไม้สะบัดมือไล่อาการขนลุกที่วิ่งไปทั่วร่าง หัวใจเต้นตึกตักเพราะความหวาดกลัว “จริงๆเล้ย” เจ้าคางคกตัวอ้วนผิวขรุขระหยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อนเหมือนหินก้อนหนึ่ง มีเพียงบริเวณคางของมันที่สั่นกระเพื่อมบ่งบอกสัญญาณชีพ ผมไม่ได้กลัวคางคกเท่าไรนัก แต่การได้จับมันเต็มๆมือโดยไม่รู้ว่านั่นคือตัวอะไรก็ชวนให้ส

เพราะผมเริ่มคิดว้าวุ่นมากขึ้น ผมจึงไม่กล้าร้องขอสัมผัสจากเขาเลยสักครั้งผมจะวางใจของตัวเองไว้ตรงนี้ได้จริงๆ หรือเปล่านะพี่วศินไม่ได้หลับ เขาลืมตา หายใจอยู่ข้างซอกคอของผม มือใหญ่ของเขาวางอยู่บนชายโครงและหน้าท้อง ปลายนิ้วค่อยๆเกี่ยวชายเสื้อขึ้นมาแล้วลูบไล้ผิวเนื้ออุ่นด้านล่าง“ไม่นอนเหรอ” ผมถามเขานิ่

ผมเริ่มจะเหนื่อย “พี่..จะเสร็จ..รึยัง”พี่วศินจูบปากผมดังจุ๊บ “เหนื่อยแล้วเหรอครับ”“อือ” ผมพยักหน้า ใบหน้าเหยเกด้วยความรู้สึกที่ตีพันอยู่เบื้องล่าง เกาะตัวเขาเอาไว้แล้วปล่อยให้พี่วศินเป็นฝ่ายคุมเกมแต่เพียงผู้เดียว“อดทนหน่อยนะเด็กดี” เขาจูบขมับและข้างแก้มปลอบใจ บอกเป็นนัยๆว่ามันยังไม่ใช่เร็วๆนี้พี

“ผมเลยดูเหมือนจะทำทุกอย่างได้แค่ครึ่งๆกลางๆไง” ผมสารภาพความในใจ “ที่เรียนมาผมก็ไม่ได้เก่งเฉพาะทางขนาดนั้น ผมจบมาอย่างหนึ่ง ทำงานอีกอย่างหนึ่ง เป๋ไปเป๋มา ตอนนี้อายุผมก็กำลังจะเข้าโซนที่เอชอาร์ไม่ต้อนรับแล้วด้วย สกิลเดิมที่มีอยู่ดูไม่พอกิน อยากเรียนเพิ่มก็ไม่รู้ว่าจะได้ใช้จริงไหม”“ตอนสามสิบมันก็เป็นห