บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 111 - บทที่ 117

พี่วศินตื่นอีกครั้งตอนใกล้ห้าโมงครึ่ง เสียงนกทะเลดังลอดประตูบานเลื่อนเข้ามาพร้อมกับแสงแดดยามอาทิตย์อัสดง ท้องทะเลเป็นสีน้ำเงินเข้มในขณะที่ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานสลับทอง แสงอาทิตย์สาดส่องทะลุหมู่เมฆจนสีขาวเปลี่ยนไปเป็นสีทอง ส้มและชมพู เมื่อเห็นว่าเลยเวลาที่นัดแนะกันไว้ผมกับพี่วศินก็ปล่อยเลยตามเลย เปิดประ

Deep Diveดวงไฟรอบสระกลายเป็นสปอตไลท์ พื้นที่ตั้งแต่ชานเรือนจนถึงสระว่ายน้ำกลายเป็นเวที เสียงลมเสียงคลื่นคือดนตรีประกอบ ผมและพี่วศินคือนักแสดงเจ้าบทบาทผู้ครอบครองเวทีอันแสนกว้างขวางนี้โดยมีมวลเมฆและดวงดาราเป็นผู้ชมเปรียบดังเราเป็นนักแสดงผู้เต้นรำอยู่บนปลายเท้า แสงไฟสีนวลฉายฉานทว่าอาภรณ์ฉูดฉาดระยิบร

ผมนอนหอบหายใจน้ำตาไหล นอกจากความเสียดเสียวที่ทำให้ผมรู้สึกคล้ายฉี่จะราดเสียให้ได้แล้วก็ไม่มีความเจ็บปวดใดเข้ามาแผ้วพานอย่างที่คิด พี่วศินขยับมาจูบไปทั่วกรอบหน้าผมเป็นการปลอบโยน มือขวาที่กระทำการอุกอาจเมื่อครู่กางแผ่อยู่ตรงหน้าผม ปลายนิ้วเพียงสี่ที่ฉ่ำแฉะแวววาว เขาลากมันลงบนแผ่นอกกระเพื่อมของผม“เสร็

“วันนี้พักสบายๆหาอะไรกินอีกวันพรุ่งนี้ก็กลับแล้ว” พี่วศินนอนลูบหัวผมที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง อาหารเช้าย่อยไม่ทันหมดผมก็หมดแรงจะนั่งรอ กรดจะไหลย้อนก็ไหลไปเถอะ“คราวหน้าพาเประไปเที่ยวด้วยสิ” ผมเสนอ จะความรักหรือมรดกผมก็แย่งมาจากเประหมดแล้ว นึกถึงนกแก้วปากขอที่ไม่เคยได้ออกไปเปิดหูเปิดตาตัวนั้นแล้วก็สง