บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 71 - บทที่ 80

“นายจะบอกว่าที่ทำไปจริงจังเหรอ? เราสองคนก็รู้ดีน่าว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นแค่เพราะอารมณ์ชั่ววูบน่ะ” ใบหน้าขาวจัดของเบนเผยอยิ้มประหลาด ผลักไสเขาด้วยคำพูดครั้งแล้วครั้งเล่า“เราไม่เชื่อหรอกนะว่าเบนจะไม่รู้สึกอะไรเลย” เมยพยายามก้าวเข้าไปดึงข้อมือของเบนอีกครั้ง ครั้งนี้อีกฝ่ายยอมให้จับโดยง่าย “ถ้าไม่ใช่เ

“พูดบ้าอะไรของแกไอ้แชมป์” นายถนอมขึ้นเสียงดัง ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายสูงวัย ไม่ต่างจากแหม่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หล่อนจิกปลายเล็บแหลมลงบนแขนตัวเองอย่างแรงจนเนื้อแทบขาดเธอภาวนาให้แชมป์เพียงแค่พูดเพ้อเจ้อ“ไอ้เมยยิ่งโตมันก็ยิ่งเหมือนพ่อเนาะ” แชมป์ปรายสายตาไปทางหลานชาย ผิวสองสีและคิ้

“ก็แค่ขี้อิจฉาป่ะ” ผมวิจารณ์อย่างออกรส ให้นินทาคนไม่รู้จักนี่ไม่มีหรอกครับความเห็นอกเห็นใจ โดยเฉพาะกับโฮโมโฟบ“อืม… นั่นสินะ” ลูกกระเดือกพี่วศินเคลื่อนขึ้นลงเมื่อเขากลืนน้ำเต้าหู้ลงคอ “พี่จะลองโทรกลับไปหามันดีปะ”“คุยกับตัวต้นเรื่องแบบนั้นไหวมั้ยล่ะ” ผมแหย่เท้าเข้าไปแตะเท้าเขาที่ใต้โต๊ะอาหาร “ฟังจาก

“อืม ขนาดเซเว่นก็ยังมีแล้ว”“เซเว่นเป็นจุดวัดความเจริญเหรอเนี่ย” ผมยิ้มแห้ง“ใช่สิ สำหรับคนต่างจังหวัดน่ะนะ” เขายืนยันแล้วเลี้ยวรถเข้าไปในบริเวณวัดแห่งหนึ่ง ผ่านซุ้มวัดเข้าไปก็เป็นต้นไม้สูงใหญ่ยืนต้นเรียงรายผมลอบมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ เมื่อวิ่งผ่านหมู่ต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นกระจัดกระจายไปจึงเป็นศาลาประกอ

ในพินัยกรรมลงชื่อคุณแม่แหม่มให้ได้รับเงินและทองจำนวนหนึ่ง แต่เนื่องจากคุณแม่เสียชีวิตไปก่อนแล้ว เงินและทองดังกล่าวจึงกลับเข้าสู่กองมรดกซึ่งจัดการโดยยายสำรวมผู้ได้รับมอบหมายให้เป็นผู้จัดการมรดก ส่วนนี้จึงไม่เป็นปัญหาปัญหาอยู่ที่พี่วศิน ผู้ซึ่งได้รับที่ดินแปลงเล็กๆริมถนนสุขุมวิท ขนาดเนื้อที่เมื่อเทีย