บททั้งหมดของ เจ้านายใจดีช่วยเลี้ยงผมทีได้ไหมครับ: บทที่ 81 - บทที่ 90

แรมริมน้ำเรื่องราวทั้งหมดคล้ายจะคลี่คลายลงได้ด้วยดี นอกจากนัดหมายที่สำนักงานที่ดินในเช้าวันพรุ่งนี้ ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องมาเกี่ยวพันกันอีกอย่างที่พี่วศินต้องการตั้งแต่ขับรถออกมาจากวัด พี่วศินก็ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก เขาบอกผมว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ดูไม่สบายอกสบ

โชคดีที่ผู้ชายที่ผมกล่าวถึงเป็นคนตายยาก เขาจึงเปิดประตูผัวะออกมาทันทีที่ผมคิดถึงเขา พี่วศินนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเดินออกมา ท่าทางสดชื่นจนน่าอิจฉา พุงไม่ป่องเหมือนผมด้วย อะไรกันวะพี่วศินเดินเข้ามาพลางเช็ดผมสั้นเปียกชื้นของตัวเองไปด้วย ผมคงเป็นได้แค่ลูกหมามอมๆคลุกฝุ่นตัวหนึ่ง ปลายนิ้วชี้ของคนตัวใหญ่จึง

หมิงไล้เลียไปตามสันกรามและกระดูกไหปลาร้า ชายหนุ่มรั้งเสื้อนอนสีเทาของวศินขึ้นทางหัวแล้วก้มลงจูบยอดอกสีคล้ำ ระหว่างที่ขบเม้มและไล้เลียมือที่ซุกซนก็ดึงกางเกงนอนของอีกฝ่ายลงมาบนพื้นด้วยหมิงถอดกางเกงตัวเองลงบ้างแล้วทรุดลงไปคุกเข่าบนพื้น แนบแก้มลงกับหน้าขาแข็งแกร่งของชายคนรัก พินิจพิจารณากลางกายที่ยังไม

จันทร์อาจจะอยากบันดาลให้ม่านทึบเลื่อนปิดเสีย ทว่าสิ่งนั้นอยู่เหนืออำนาจของมัน มันจึงต้องสาดส่องประกายลงบนกายขาวสะอาดของชายที่นั่งขย่มโยกอยู่บนกายของชายผิวสีแทนอีกคนเช่นนั้น เหล่ามนุษย์เริงร่าในรสสัมผัส อิ่มอุ่นและเมามายอยู่กับของเหลวลื่นที่ทำให้สิ้นสติสมประดียิ่งกว่าสุรา สำราญในรสรักเย้ยดวงจันทร์ที่

Specialty Coffee ผมสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาตอนเช้าด้วยจุมพิตที่แก้มขวา เมื่อลืมตาดูก็เห็นพี่วศินอยู่ในชุดพร้อมออกเดินทางแล้ว ผมคิดว่าตัวเองตื่นสายจึงผุดลุกขึ้นนั่ง ทว่าความปวดร้าวที่บั้นท้ายร่วมกับฝ่ามือใหญ่ของพี่วศินกลับยันกายผมให้นอนลงบนเตียงเหมือนเก่า “นอนเถอะเจ้าหมา เดี