جميع فصول : الفصل -الفصل 100

มองจากหน้าตาแล้วมันไม่ต่างจากร้านกาแฟอื่นๆเลย ไม่ได้มีจุดสนใจให้น่าถ่ายรูปเป็นพิเศษเหมือนร้านกาแฟใหญ่ๆที่ลงทุนกับสถาปัตยกรรม ภายในร้านประดับไปด้วยซองเมล็ดกาแฟแบบพิเศษแปะเรียงรายไว้เต็มผนังด้านหนึ่ง นอกจากขายเครื่องดื่มและของหวานแล้วยังขายอาหารฟิวชั่นจานเดียวด้วย เพราะคำแนะนำจากพนักงานโรงแรมว่ากาแฟอร

และถ้าผมจำไม่ผิด พี่เบนที่พี่วศินเล่าให้ฟังดูไม่ใช่คนที่จะแต่งหญิงอย่างที่ผมเห็นตอนนี้เลย เขาคนนั้นดูเหมือนคนที่จะเลือกปกปิดตัวเองและแต่งงานมีลูกมีเมียตามจารีตเสียด้วยซ้ำ เวลายี่สิบปีนานพอให้ทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างเหนือความคาดหมาย แต่อย่างน้อยมันก็เป็นไปในทางที่ดี“ทำเป็นจำกันไม่ได้นะเบน” พี่วศ

เอาแต่ใจพวกเราใช้เวลาที่คาเฟ่นานกว่าที่คาดเพราะคุยกับพี่เบนเสียยืดยาว พี่วศินกับพี่เบนต่างฝ่ายต่างทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะเสวนากันแต่สุดท้ายกว่าจะได้ออกจากร้านก็เป็นเวลาบ่ายแก่ๆ ก่อนเราเดินทางกลับกรุงเทพ พี่เบนยังขอคอนแท็คพี่วศินเอาไว้ด้วย แม้จะทำหน้าบึ้งก็เถอะ“มีเฟสหรือไอจีป้ะ”“หา” พี่วศินเลิกคิ้

“ก็ไม่มีสิค้า”“ทุกวันนี้มีแต่มาทำงานคนเดียว กลับบ้านคนเดียว เหงามากเลย”“ก็พวกพี่เลือกเยอะไงเลยไม่มีซะที” ยิ่วออกความเห็นที่ค่อนข้างขัดใจสองสาวอีกครั้ง“แฟนไม่ใช่ผักปลาให้ฉันเลือกหน่อยเถอะจ้า” พริ้มแหวกลับ “ไม่ใช่จะลองคบไปเรื่อยแบบแกได้นะยะ”ผมหันไปมองหนุ่มตัวเล็กหนึ่งเดียวในกลุ่ม ไอ้ยิ่วแลบลิ้นหน้

เคียงข้างผมปรายสายตามามองเล็บมือตัวเอง “ตอนย้ายมากรุงเทพพี่ไม่ได้บอกใครเลยเหรอ”“ไม่เลย” พี่วศินกะพริบตาช้าๆ“ทั้งๆที่พี่ดูสนิทกับเพื่อนขนาดนั้นเลยนะ” ผมไม่ค่อยจะเข้าใจเขานัก หากเป็นผมในวัยเดียวกัน สิ่งที่ผมให้ความสำคัญมากที่สุดแทบจะเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ “ขนาดพี่ไม่ติดต่อกับเขาเป็นสิบๆปี เพื่อนพี่ยังดู