“ไม่หรอก...ไม่ได้ถึงขนาดนั้น อย่างน้อยฉันก็มีงานทำ มีเงินพอซื้อข้าวของจำเป็น และฉัน...มีน้องที่คอยช่วยตลอด เราพึ่งพากันและกัน ฉันเลยรอดมาได้ ก็เคยคิดว่าอยากจะบอกคุณให้รู้ แต่ไม่รู้สิ เวลามันก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนลูกโต ฉันก็คิดว่า มันก็อยู่ได้นะ แค่ไม่มีคุณเท่านั้นเอง”“ต้องโกรธอยู่แน่ๆ ต้องน้อยใจไม่หายแน่ๆ เลย”เลฟเอ่ยออกไปอย่างที่ใจคิด และช่วยดึงรอยยิ้มของณัชรินทร์ออกมา มันเป็นยิ้มที่เปื้อนคราบน้ำตา แต่ทำไมเขาถึงโล่งอกโล่งใจนักก็ไม่รู้“นั่นสิ...คงใช่ละมั้ง”“งั้น...ง้อได้ไหม ถึงจะช้าไปสี่ปี แต่ก็มาง้อแล้วนะ ไปกับฉันนะชาช่า”ช่างเป็นคำร้องขอที่ตรงไปตรงมา ตรงจนจนเธอรู้สึกละอายใจ เธอหอบลูกหนี เธอไม่ยอมติดต่อเขา แต่เขาก็ยังไม่ท้อใจ ยังเฝ้าตามหา และพร้อมจะรับเธอสู่อ้อมแขนเขาอีกครั้ง อ้อมแขนของพ่อมาเฟีย“คุณไม่โกรธฉันเหรอ”“ไม่เลย ฉันจะโกรธเธอได้ยังไง จะโกรธคนที่มีลูกน่ารักๆ ให้ฉันได้ยังไง”“เลฟ...ฉันคิดถึงคุณ คิดถึงที่สุดเลย...”แล้วชาช่าก็ปล่อย
Read more
LOGIN
