All Chapters of คืนที่รักเร่าร้อน: Chapter 111 - Chapter 120

“ใครจะไปรู้ล่ะ เธออาจกำลังวางแผนเอาคืนฉันอยู่ก็ได้ เรารู้อยู่แก่ใจว่าคืนนั้นฉันป้องกันดีแค่ไหน”“มันพลาดได้ลูก้า ไม่มีอะไรคุมกำเนิดได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก”“มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้นี่นา มันไม่เคยเกิดขึ้นกับคนอื่น”เขาพูดแบบนั้นออกมาเพื่อให้เธอรู้สึกดีเหรอ ไม่เลย เธอไม่ได้รู้สึกดีอะไรเลย มันแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ และขอเถอะ เมื่อไหร่เขาจะเลิกพูดถึงความร้ายกาจของเธอเสียที!“ลูก้า...นี่มันผ่านมาสี่ปีแล้วนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นอีกแล้ว ไม่ได้ร้ายกาจพอที่จะเอาคืนคุณด้วยวิธีโง่ๆ ฉะ...ฉัน ฉันเป็นแค่ผู้หญิงโชคร้ายที่พ่อแม่ถูกฆ่าตาย และฉันต้องเอาเงินที่ได้จากการขายตัวไปจัดงานศพ ฉันก็เป็นแค่...ผู้หญิงขายตัวที่ท้องกับลูกค้า แล้วก็ใช้ชีวิตประมาทเกินไปจนทำให้ตัวเอง...แท้งลูก!”“ฮะ! แท้งเหรอ หมายถึง..อะไร!?”พาขวัญปากสั่น ข่มปร่าในลำคอ น้ำตาไหลหล่นมาเป็นสาย เธอล้วงเอารูปอัลตราซาวนด์อันเก่าเก็บในกระเป๋าสตางค์มายัดใส่มือให้เขา เธอมองเขาด้วยความปวดร้าวเกินจะทำใจ เหมือนเขาเอามีดมาแทงที่แผลเดิมซ้ำๆ จ

น้ำตาใสๆ หยดลงในกล่องโดนัท เธอหยิบโดนัทที่เว้าแหว่งเป็นรอยคมฟันของหลานชายมาชื่นชม หยิบกล่องนมที่หลอดดูดยับย่นเพราะเลนี่กัดจนลีบแบนมาพิจารณา เธอหัวเราะเมื่อนึกถึงความแสบซนของเด็กๆ หัวเราะทั้งน้ำตา“อุ๊บ!!” อาการพะอืดพะอมมาอีกแล้ว เธอวิ่งเข้าห้องน้ำ ปลายเท้าเผลอเตะกล่องนมจนมันล้มคว่ำ นมหกเลอะเทอะ กลิ่นเปรี้ยวๆ ขื่นๆ ของมันยิ่งชวนให้อาการเธอหนักขึ้นไปอีก เธอโก่งคออาเจียนจนหมดแรง ต้องคลานออกมาจากห้องน้ำ ถ้าพี่อยู่ด้วยก็คงดี ถ้าพี่อยู่ด้วยคงดีกว่าตอนนี้อย่างแน่นอนว่าที่คุณแม่กลับมานอนจมฟูก เหงื่อท่วมร่างแต่ไม่มีปัญญาลุกไปเช็ดเนื้อเช็ดตัว สมาร์ตโฟนอยู่ห่างจากมือไม่เท่าไหร่ พี่เธอโทรมา และเธอกดรับสายไม่ได้ มือมันไม่มีแรงเลยไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ แต่พอตื่นมาก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เธอมองไปที่สมาร์ตโฟน หน้าจอมันดับแล้ว บางทีอาจเพราะแบตฯ หมด ตอนกลับมาถึงห้อง แบตฯ ก็เหลือแค่นิดเดียว เธอคลานไปยังประตู อยากรู้ว่าใครมาเคาะแต่ไม่มีแรงจะร้องถาม มันเพลียมาก มันไม่มีแรงแล้วจริงๆประตูค่อยๆ แง้มออก ลูก้ามองเข้าไปข้างใน แต่ต้องลดสายตาลงต่ำเพราะคนที่มาเปิดประ

“ยัยขวัญไม่เคยพูดเลย ไม่เคยพูดเรื่องนั้นให้ฉันฟัง เธอกลัวว่าฉันจะเสียใจ และใช่...ฉันโคตรเสียใจเลย! ถึงลุงกับป้าจะไม่ใจดีกับฉัน แต่พวกเขาก็เลี้ยงฉันมา ถึงพาขวัญจะไม่ใช่น้องที่น่ารัก แต่ก็ยังเป็นน้องฉันอยู่ดี! แล้วตลอดสี่ปีที่ผ่านมา สี่ปีที่คุณไม่รู้เลยว่าฉันมีลูก พาขวัญคือคนที่อยู่กับฉัน อยู่ข้างเตียงฉันวันที่ฉันเจ็บท้องคลอด วันที่น้ำนมฉันไม่ไหลและเด็กๆ เอาแต่ร้องไห้งอแง คนที่คอยป้อนข้าวและเปลี่ยนผ้าอ้อมช่วยฉัน คนที่ช่วยถักเปียให้ลูกสาวคุณก่อนไปโรงเรียน คือเธอ...”ณัชรินทร์สะอื้นฮักๆ หลังมือเพียรปาดน้ำตา เร่งบอกออกมาในสิ่งที่สองหนุ่มควรรู้ “เธอเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ใช่คนร้ายกาจคนนั้นแล้ว และถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คุณคงไม่ได้เจอหน้าลูกแล้วเลฟ ฉันน่ะ...ฉันเกือบจะโดนรถชนและยัยขวัญช่วยฉันไว้ และใช่ค่ะลูก้า! นั่นทำให้เธอเสียลูกคนแรกไป”“อะไรนะ!?” เลฟมึนงง คลาร่าเคยท้องมาแล้วอย่างนั้นเหรอ“เธอช่วยฉันจนตัวเองบาดเจ็บ เธอแท้ง! เธอเป็นแค่ผู้หญิงโชคร้ายที่พ่อแม่ถูกฆ่าตาย ต้องขายตัวแลกเงินทำศพ และเธอยังมาแท้งลูก! แล้วทำไมตอนนี้พวกคุณยังมาเถ

“คุณ...อยากจับดูไหม”“จับอะไร”“ลูกไง แกดิ้นแล้วนะ”เขาพยักหน้า คลาร่าจับมือเขาไปวางบนท้องของหล่อน หล่อนสวมชุดนอนที่เป็นเหมือนเดรสผ้ายืด มันรัดรึงท้องกลมๆ พอสมควรปึก!“โอ้ว! นั่นอะไร!?”“เหมือนจะเป็นเท้า อะ...โอย...จุก!” เธอรู้ตัวว่าทำหน้าประหลาด แต่มันทนไม่ไหว เจ้าตัวแสบในท้องเตะแรงเกินไป เธอต้องสูดปากระบายความเจ็บ“เธอโดนแบบนั้นบ่อยเหรอ”“อือ...”“เจ็บไหม” ถามพลางลูบมือไปบนท้องกลมๆ คนในนั้นยังเตะถีบอยู่เรื่อยๆ“นิดหน่อย แต่รู้สึกดี แสดงว่าเขาปลอดภัย”ลูก้ารับรู้ ยังลูบที่หน้าท้องกลมๆ พาขวัญขยับกายเล็กน้อย มันรู้สึกแปลกๆ ตอนฝ่ามือเขาลูบท้องในตำแหน่งที่ต่ำลง และเหมือนเขาจะรู้ เขาดึงมือคืนไปก่อนที่ความอึดอัดจะมีมากกว่านี้ พวกเธอแยกห้องกันนอน และเธอไม่ได้สนใจว่าเขาจะมีผู้หญิงคนไหน หรือว่าไปนอนกับใคร เขาแบ่งเส้นชัดเจนว่าจะเป็นแค่พ่อของลูก พวกเธอเลยไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากันเลย แต่เธอสบายใจนะที่เป็นแบบนี้

........... ตอนพิเศษเลฟ & ชาช่า ...........  เหนือหัวเตียงของณัชรินทร์คือหน้าต่างบานใหญ่ เธอชอบห้องนี้เพราะพอเปิดหน้าต่างไว้แล้วลมเย็นๆ จะพัดเข้ามา มันได้ยินเสียงคลื่นด้วย เสียงคลื่นทำให้เธอหลับสบาย แถมดวงจันทร์วันนี้ก็กลมโตเชียว ถ้าปิดไฟในห้อง แสงจันทร์ข้างนอกคงสาดส่องเข้ามา ที่นี่บรรยากาศดีมาก ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือต้องส่งเด็กๆ ไปโรงเรียนทุกเช้า แม้ว่าเรือของเราจะขับอย่างปลอดภัย แต่เธอก็ยังกังวล เลฟบอกว่าจะหาครูมาสอนให้ เรียนที่บ้านก็ดี แต่มันออกจะเกินไปหน่อย เธออยากให้ลูกๆ พบเจอผู้คนมากกว่าอุดอู้อยู่ในบ้าน ยิ่งสมัยนี้ผู้คนไม่ได้ใจดีทุกคน ก็อยากให้ลูกเรียนรู้ จะได้มีประสบการณ์มากพอในการรับมือกับคนที่เข้ามาในชีวิตวันนี้เธอส่งลูกเข้านอนแต่หัววัน ในห้องของคนเป็นย่า ห้องเด็กที่เลฟจัดไว้ให้ สองแสบเลยได้ใช้แค่ตอนไปอาบน้ำแต่งตัว มาดามคนงามสดใสขึ้นมากเมื่อมีหลานอยู่ใกล้ๆ เธอเลยปล่อยเต็มที่ และรู้สึกว่ามีอิสระเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัวตั้งแต่ลูกไม่ติดแม่ แต่ไปติดย่าแทน“