Todos os capítulos de คืนที่รักเร่าร้อน: Capítulo 31 - Capítulo 40

จู่ๆ กระบอกตาก็ร้อนผ่าว เธอมาพร่ำเพ้ออะไรให้เขาฟังกันนะ“ขอโทษที สงสัยฉันจะเมาค้างน่ะ” บอกเขาแล้วลุกยืน สองมือต้องค้ำโต๊ะไว้เพราะสองตาแทบมองไม่เห็นสิ่งใด ร่างกายก็หนาวสั่นขึ้นมา สงสัยว่าเธอจะเป็นไข้เลฟเฝ้ามองท่าทีของณัชรินทร์ หล่อนเหมือนผู้หญิงขี้น้อยใจที่เผลอพรั่งพรูความรู้สึกออกมา หรือไม่ก็...หล่อนก็แค่เมาค้าง“ขอบคุณที่หาพาขวัญจนเจอ อีกไม่นานคุณคงได้เพชร และเราสองพี่น้องจะได้ไปจากที่นี่ซะที”เลฟหน้าเจื่อน หล่อนช่างย้ำเหลือเกินว่าจะไปจากที่นี่ ที่นี่ไม่มีอะไรดีพอจะรั้งหล่อนไว้หรือไง“เธออยากไปจากที่นี่ขนาดนั้นเลย”“แน่นอน”“ที่นี่ไม่มีอะไรดีๆ ให้นึกถึงบ้างเลยเหรอ”“มีสิ อเล็กเซย์ไง”เลฟกำหมัดจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ทำไมถึงชอบยั่วโมโหกันนักนะ“เธอต่างหากที่กำลังโมโห เธอพูดเองว่าเราไม่ใช่คนรัก การจูบอรุณสวัสดิ์มันเป็นเรื่องโง่ๆ แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนตำหนิล่ะ อยู่ๆ ก็รู้สึกผิดแฮะ”“จ่ายเงินให้ฉันก็ได้นะ เผื่อว่าความรู้สึกผิดมันจะลดลง” ประชดมาประชดกลับ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเขามึนตึงเพราะเรื่องอะไร เมื่อคืนก็ยังดีๆ เขาแทบจะบูชาเธอด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ตอนที่ฟัดกับเธอบนเตียง แต่พอเช้ามา

เธอยิ้มให้ แตะมือลงกลีบปากชื้นๆ ของเลฟ เขาเหมือนอเล็กเซย์มาก แต่ว่า...ความรู้สึกกลับต่างออกไป อเล็กเซย์อบอุ่น สนุกสนาน เขาเหมือนความบันเทิงเคลื่อนที่ แต่เลฟไม่เหมือนกัน เขาเร่าร้อน เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่เธอก็ยังกลายเป็นนังกระต่ายโง่ๆ ที่เดินเข้าหาเขา ถูกความเจ้าเล่ห์ของเขาท้าทายจนต้องมานอนทอดกายอยู่ใต้ร่างเขาอย่างนี้ เอาเถอะน่า ครั้งหนึ่งในชีวิต ได้แซ่บกับมาเฟียรูปหล่อหุ่นล่ำ แถมบทรักยังเร่าร้อน คุ้มละ ถ้ากลับถึงกรุงเทพฯ อย่างปลอดภัย ก็ถือว่าใช้ชีวิตคุ้มค่าแล้วณัชรินทร์เลฟกดจุมพิตที่หน้าผากเธอ ก่อนจะลงจากเตียงไปก็ไม่ลืมสวมสร้อยคืนมาให้ สร้อยดอกเดซี่ที่พักนี้เธอได้ถอดๆ ใส่ๆ อยู่หลายรอบ เธอมองตามเมื่อเขาเดินตรงไปที่ประตู รู้สึกประหลาดที่ตัวเองไม่ชอบให้เลฟเดินจากไปแบบนั้น“ฉันต้องป่วยหนักแน่ๆ เขาก็แค่ไปทำงาน และเรื่องที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้สำคัญกับเขาสักนิด เราสองคนก็แค่ผู้หญิงผู้ชายที่โตแล้ว เราทำข้อตกลง และเธอควรจัดการความรู้สึกบ้าๆ ของตัวเอง ก่อนที่มันจะทำร้ายเธอไปมากกว่านี้” บอกตัวเองแล้วทิ้งกายลงนอนอีกครา ก็อยากจะปิดเปลือกตาหลับลงเสีย แต่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีก เธอแอบดีใจเพราะน

“มีสิ เลฟจัดการให้”“ดีจริง ให้เขาทำให้ฉันบ้างสิ พอดี...ฉันทำกระเป๋าหายตอนหนีพวกมาเฟียน่ะ พาสปอร์ตของพี่กับของฉันก็อยู่ในนั้นด้วย”ณัชรินทร์มองน้องอย่างพิจารณา พาขวัญจะมาไม้ไหนอีก เธอเล่นตามน้ำไป เรียกฟีโอดอร์ขึ้นมาหา ก่อนที่ฟีโอดอร์จะขอรายละเอียดส่วนตัวของพาขวัญ และถ่ายรูปเจ้าหล่อน เธอเฝ้ามองอยู่เงียบๆ ตอนที่พวกเขาทำธุระกัน บางจังหวะก็เหลือบมองเสื้อโคทไปด้วย“โอ...ง่ายขนาดนี้เลยเหรอคะ ขอบคุณนะคะคุณพ่อบ้าน”พาขวัญยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กล่าวคำขอบคุณต่อพ่อบ้านของเลฟ อำนาจเงินนี่มันช่างมีพลังจริงๆ แค่ให้ข้อมูลส่วนตัวกับถ่ายรูปไม่กี่แชะ ฟีโอดอร์ก็บอกว่าเรียบร้อย“อีกไม่กี่วันคงเสร็จเรียบร้อยครับมิส ต้องการอะไรอีกไหมครับ”“ไม่ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”พาขวัญส่งคุณพ่อบ้านเรียบร้อย ก่อนจะหันมาหาพี่สาว“ว้าย! ตายแล้ว!”ณัชรินทร์ส่งเสียงวี้ดว้าย เมื่อถ้วยกาแฟที่วางไว้ ถูกความซุ่มซ่ามของตัวเอง ปัดมันจนล้ม เธอรีบคว้าเสื้อโค้ทขึ้นมา แต่ไม่ทันแล้ว กาแฟสีเข้มเลอะเทอะตัวเสื้อไม่เหลือดี“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวฉันเช็ดเอง”พาขวัญรีบเอ่ย จะคว้าเสื้อจากมือพี่ แต่พี่ไม่ให้“ซักก่อนแล้วกัน พี่จะโทรเรียกสาวใช้เดี๋ยวน

“ไม่ครับ บอสชอบกลิ่นไม้ถูกเผา อันที่จริงบอสใหญ่ชอบ และความชอบนั้นก็ถูกส่งต่อมาที่ลูกชายด้วย”“พ่อของเลฟกับอเล็กเซย์หรือคะ”“....ครับ”“งั้น...คฤหาสน์นี่คงอายุมากแล้วแน่ๆ”“ก็ตั้งแต่พ่อของมาดามยังอยู่”“คุณตาของเลฟหรือคะ”“ใช่ครับ ในยุคของท่าน ท่านมีบารมีและอำนาจมาก หากอยู่ในยุคนั้น พวกพ่อค้าเพชรเถื่อนๆ หรือมาเฟียที่มีแค่เงิน คงไม่ได้ย่างกรายเข้ามาที่กาสิโนของตระกูลแน่ๆ” ฟีโอดอร์ภูมิใจในตัวผู้เป็นนาย เขายังเดินเคียงมิสชาช่าไปตามทางเดินบนชั้นสองที่มองลงจากระเบียงเห็นโถงด้านล่าง มิสชาช่าดูจะสนอกสนใจในความเป็นมาของเจ้าของบ้านพอดูเธอจิบนมอึกใหญ่แล้วหยุดเดินเมื่อเห็นภาพวาดที่แขวนไว้บนผนัง เธอเห็นมันหลายครั้งตอนเปิดประตูออกจากห้องตัวเอง แต่ไม่ได้ใส่ใจ เพราะคิดว่าเป็นภาพวาดประดับผนังธรรมดา แต่พอได้ดูใกล้ๆ อย่างนี้ ถึงรู้ว่าเป็นรูปครอบครัว มีผู้ชายสองคนในภาพ มีเด็กชายน่ารัก และมีมาดามวาเลนติน่าเป็นสตรีหนึ่งเดียว“คนที่หน้าดุๆ นี่คุณตาของเลฟหรือคะ”“ครับมิส สตานิสลาฟ เป็นมาเฟียที่ทรงอิทธิพลมาก แต่น่าเสียดายที่ท่านไม่มีลูกชาย”“อ้อ...งานของท่านเลยถูกส่งต่อมาให้ลูกเขย คือคนนี้เหรอคะ”“ครับ บอสให

“เดี๋ยวพ่อสั่งอะไรให้กินนะ”“ผมไปกินกับเพื่อนได้ไหม”“เพื่อนเหรอ?”คนเป็นพ่อสงสัย คนเป็นตาก็หันมองตามสายตาของหลานไป ก่อนที่รอยยิ้มของชายสูงวัยจะระบายออกมา“ไปๆ ไปนั่งกับเพื่อนก็ได้ ให้เสิร์ฟอาหารที่โต๊ะโน้นเลยก็แล้วกัน” ชายสูงวัยบอกกับการ์ดนายหนึ่ง ก่อนที่เด็กชายจะวิ่งไปหาเด็กหญิงสองคนพร้อมกับกล่องของขวัญที่เขาไม่ยอมให้ห่างจากมือ“นั่งด้วยนะ” เขานั่งลงไปแล้วค่อยร้องขอ“อือ...นั่งสิ” เด็กหญิงคนพี่บอกพลางม้วนเส้นผัดไทยเข้าปาก“พวกเธอกินอะไร”“ผัดไทย พี่เคยกินไหม”“ไม่” เขาส่ายหน้าแล้วมองลงจานที่มีเส้นสีชมพูจางๆ คลุกอยู่กับน้ำซอสและถั่วอะไรสักอย่าง ในขณะที่เด็กหญิงที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม เอาแต่มองกล่องของขวัญของเขา“ผมเอาแบบนี้ครับ” เด็กชายร้องบอกคนเป็นพ่อ และไม่กี่นาทีหลังจากนั้น ผัดไทยที่เขาไม่เคยกิน ก็ถูกเสิร์ฟลงตรงหน้าเด็กทั้งสามกินมื้อค่ำด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย สองสาวน้อยต่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนใหม่ถึงพูดภาษาไทยได้ การซักถามเพื่อให้แน่ใจเลยเกิดขึ้นตามมา และนั่นทำให้มิตรภาพเล็กๆ เริ่มต้นขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ จนกระทั่งผัดไทยหมดจาน“เมื่อไหร่แม่ของพี่จะมา”“นั่นสิ”เด็กชายตอบแล้วมองไปยัง