Todos os capítulos de คืนที่รักเร่าร้อน: Capítulo 41 - Capítulo 50

“ไม่ต้องถอด” เขาโบกมือให้แม่สาวตาสวย พยักพเยิดไปยังผนังห้องด้านหนึ่งที่มีตู้เซฟและชั้นวางข้าวของ นอกจากปืนผาหน้าไม้ที่วางไว้อย่างเป็นระเบียบ ยังมีเงินดอลลาร์เป็นปึกๆ วางซ้อนกันไว้“หยิบไปปึกหนึ่งแล้วออกไป”เขาบอกสั้นๆ แม่สาวคนนั้นตาลุกวาว รีบมัดเชือกที่ผูกเสื้อโคทให้เข้าที่แล้วก้าวไปยังชั้นวางที่มีเงินวางอยู่ เสียงเจ้าหล่อนเอ่ยขอบคุณเขาเป็นภาษาถิ่น ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเลฟพ่นลมหายใจออกมาดังๆ ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สองตามองออกไปนอกผนังกระจกลงไปเบื้องล่าง เหล่าผีพนันทั้งหลายกำลังตั้งอกตั้งใจสูบเงินจากกาสิโนของเขา ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ เสียงตู้สล็อตทำงานแข่งกัน บางคนโมโหที่เล่นเสีย บางคนกระโดดโลดเต้นเมื่อโดนแจ๊กพอต โต๊ะพนันมากมายแต่ยังดูน้อยไปเมื่อเทียบกับผู้คน เงินสดถูกแลกเป็นชิปครั้งแล้วครั้งเล่า ที่เห็นเล่นมากสุดน่าจะเป็นไพ่โป๊กเกอร์ ดีลเลอร์บางคนได้ทิปเป็นชิปไม่น้อยเมื่อคนชนะในเกมโยนมาให้ และแม้ว่าโถงใหญ่ของกาสิโนจะกว้างขวางเพียงไร มันก็ดูแคบไปเมื่อแออัดด้วยผู้เล่นนับร้อย“กระต่ายงั้นเหรอ” เขาเปรยเมื่อเห

“เลฟติดพันงานที่กาสิโน เขาคงไม่กลับมาที่นี่สักพัก” อเล็กเซย์เปรย พลางปาดเนยลงบนขนมปังแล้ววางลงจานให้ชาช่า หล่อนหยิบมันไปกัดคำใหญ่ ช่างน่าเอ็นดู“ดีแล้วค่ะ ฉันเบื่อจะคุยกับเขาพอดี เขามันคนเอาแต่ใจ จอมบงการแล้วก็ซาดิสม์”“เอ...มีอะไรที่ผมยังไม่รู้หรือเปล่า” อเล็กเซย์หรี่ตาถามอย่างทะเล้น“คะ? เปล่า! ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดหรอกน่า ไม่มีอะไรจริงๆ” แก้ต่างแก้ตัวแล้วยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ ไม่กล้าสบสายตาคนที่มองมา ไม่รู้สิ ถ้าอเล็กเซย์ยังไม่รู้เรื่องที่เธอกับเลฟมีอะไรกัน ก็ไม่ต้องรู้หรอก มันไม่เกี่ยวกับเขานี่นา มันเป็นเรื่องไร้สาระเกินกว่าจะเอามาพูดคุยบนโต๊ะอาหาร “แล้วไป ถ้าเลือกได้อย่าขึ้นเตียงเลฟเชียว เขาไม่มีหัวใจ เขารักใครไม่เป็นหรอก ไม่เหมือนผม ผมรักทุกคน โดยเฉพาะคนน่ารักอย่างคุณไงชาช่า”อเล็กเซย์ป้อคำหวาน เอื้อมมือข้ามโต๊ะไปเช็ดขุยขนมปังที่ติดอยู่มุมปากของชาช่า เจ้าตัวก็นั่งตัวแข็งอยู่เสี้ยววินาที น่ารักจริง“คุณหายไปไหนมาคะ”“เที่ยวเล่นไปเรื่อย หิมะตกหนัก เล่นส

“สายของเรา?”“เถอะน่า แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง จัดการเรื่องอเล็กเซย์ก่อน”“ได้ สั่งคนของเราไปที่นั่น ไม่ต้องเอาอะไรไปเยอะหรอก คนที่อยู่บนนั้นไม่ใช่เลฟนี่นา หึๆๆ” เทรเวอร์หัวเราะเยาะหยัน ก่อนที่ลูกชายจะก้าวออกจากห้องไปเพื่อสั่งการคนของตัวเองหลายปีมานี้เม็ดเงินของพวกเขาลดลงไปมาก นั่นเพราะเลฟขึ้นมาบริหารกิจการของมาติเนซอย่างเต็มตัว บางอย่างที่คนเป็นอาอย่างเขา เคยสั่งการได้ เคยทำได้ มันก็ติดขัดไปหมด เขาเลยต้องเริ่มสั่งสมกำลังคนอีกครั้ง แน่นอนว่านั่นหมายถึงการสั่งสมอาวุธด้วย การลอบสังหารเลฟไม่ได้เพิ่งมี แต่มีมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยสำเร็จ เจ้าเด็กเมื่อวานซืนนั่นดวงแข็งเหลือเกิน........... ณัชรินทร์ตื่นเต้นเอามากๆ สโนว์โมบิลของอเล็กเซย์ขับขึ้นไปบนภูเขา มันเหมือนกับตอนขับมอเตอร์ไซค์กลางสายฝนนั่นแหละ แต่สนุกกว่าตรงที่ไม่เปียกไง หิมะเย็นๆ ลอยมาปะทะหน้าเธอ แต่กลับไม่รู้สึกหนาวสักเท่าไหร่ อาจเพราะเสื้อกันหนาวตัวหนาและถุงทำความร้อนที่อเล็กเซย์หามาให้ หรือไม่ก็เพราะมันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยตอนที่ได้กอดเอวอเล็กเซ

“ฉะ...ฉัน ฉันเพิ่งฆ่าคนใช่ไหม! ฉะ...ฉันฆ่าคนเหรอ!” ถามเสียงสั่น มือที่ถือปืนสั่นระริกแต่ก็ยังถือมันไว้ ก่อนที่ลูก้าจะแย่งปืนคืนไป“ไม่ฆ่ามัน มันก็ฆ่าเราชาช่า” อเล็กเซย์ปลอบใจ“ใช่สิ! คุณไม่ได้เป็นคนลั่นไกนี่!”เธอตะคอกเขา อเล็กเซย์หน้าจ๋อยเลย คงรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง“รู้น่า มาเถอะ ไปจากที่นี่ก่อน ลูก้า...ลูก้านายไหวไหม!”ลูก้ายันกายขึ้นจากพื้น เขาโดนยิงที่หลัง ตำแหน่งต่ำจากบ่าราวหนึ่งฝ่ามือ“ไปที่...กระท่อม” ลูก้าบอกเจ้านาย มือข้างหนึ่งยังถือปืนไว้มั่นอเล็กเซย์กับณัชรินทร์ช่วยกันยกสโนว์โมบิลของพวกเขาขึ้นมา ก่อนที่เขาจะวิ่งไปยังสโนว์โมบิลอีกคันของพวกคนร้าย ขับมันเข้ามาใกล้แล้วเรียกณัชรินทร์ขึ้นไปนั่ง“ผมสตาร์ตให้แล้ว กดนิ้วโป้งลงตรงนี้เพื่อเร่งความเร็ว คุณขับมอเตอร์ไซค์เป็นไหม”“เป็น”“โอเค...ตรงนั้นเหมือนเบรกมอเตอร์ไซค์ ใช้งานเหมือนกัน”เขาชี้ใส่ตำแหน่งของเบรกให้หล่อนดู“หมายความว่าไง จะให้ฉันขับเหรอ

........... [8]สกีหิมะและคมกระสุน ...........  เพล้ง!!!ขวดเหล้าหนาหนักถูกปาเข้าใส่ผนัง แรงกระแทกทำเอามันแตกกระจาย เทรเวอร์ในชุดเสื้อคลุมแบรนด์เนมตัวใหญ่ และแทบจะไม่ได้สวมเสื้อผ้าอื่นไว้ข้างใน ยืนตัวสั่นอยู่หน้าขวดเหล้าที่เขาเพิ่งทำแตก ความล้มเหลวของการลอบสังหารทำให้เขาไม่สบอารมณ์ แม้แต่สาวๆ สามสี่คนที่นั่งเปลือยรออยู่ที่เก้าอี้บุนวม ก็ไม่อาจทำให้เขารื่นรมย์ได้ อากาศด้านนอกเหน็บหนาว เขาเลยเอาแต่ขลุกอยู่กับสาวๆ ให้พวกหล่อนบำรุงบำเรอเสียให้เต็มคราบ และหวังมาทั้งวันว่าครั้งนี้ การลอบสังหารจะสำเร็จ แต่จนแล้วจนรอด มันก็พลาดอีกจนได้“การ์ดของเลฟโผล่ไปพอดี พ่อก็รู้ว่าไอ้ลูก้าฝีมือมันร้ายกาจแค่ไหน อีกอย่าง กล้องที่ติดอยู่กับคนของเราก็จับภาพผู้หญิงของเลฟได้ เธอลั่นไกอย่างคล่องแคล่ว เห็นหน้าจืดๆ อย่างนั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะยิงปืนเป็นด้วยซ้ำ” วาดิมพยายามหาข้อแก้ต่างให้กับการทำงานที่ผิดพลาด “แกจะบอกว่าคนของเราสู้นังเด็กผิวเหลืองนั่นไม่ได้เหรอ แ