Todos os capítulos de คืนที่รักเร่าร้อน: Capítulo 21 - Capítulo 30

พาขวัญมองเลฟดีๆ สมองอันชาญฉลาดบอกว่าเธอน่าจะหาประโยชน์จากสิ่งที่เลฟเอ่ยอ้างได้ เหตุการณ์ในวันนั้นเธอไม่ได้ลืม แต่เธอจำรายละเอียดต่างๆ ไม่ได้มากนัก เธอยังเด็กและเอาแต่ตกใจกลัว แค่รอดมาได้ก็บุญแล้ว“คุณ...เป็นยังไงบ้างคะ คงจะสบายดีใช่ไหม เราสองคนช่างดูแตกต่างกันเหลือเกิน”“คงมีแต่ความเจ็บปวด ที่เรามีเหมือนกัน” เลฟเปรยออกมาแล้วแค่นยิ้ม เพียงแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ หัวใจก็รู้สึกคล้ายถูกบีบอัดจนลีบแบน พาขวัญก็คงไม่ต่างกันกระมัง “ดีแล้วที่เธอปลอดภัย บางทีในความทรงจำของเธอ อาจช่วยอะไรฉันได้บ้าง”ดวงตาของพาขวัญหลุบต่ำ เธอจ้องแต่มือที่ประสานกันไว้บนตัก ก่อนจะทำใจดีสู้เสือ ยิ้มให้เขาไปเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามถึงอีกเรื่อง“พี่สาวฉันเป็นยังไงบ้างคะ”“สบายดี อยากเจอไหมล่ะ”“คะ? ได้เหรอ ฉันเจอพี่ฉันได้จริงเหรอ” ถามเขาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความยินดียิ่ง“แน่นอน และหวังว่าระหว่างที่พี่น้องได้เจอกัน เธออาจจะพอนึกอะไรออกบ้าง เรื่องเพชร”พาขวัญกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ“ค่ะ ฉันจะพยายามนะคะ คุณคง...ไม่ฆ่าฉันใช่ไหม”เลฟยกยิ้มมุมปาก“จะฆ่าได้ยังไง แค่เธอรอดจากเรื่องตอนเด็กได้ก็นับว่าดีมากแล้ว ย

“อึก...อึก!”นั่นเสียงกลืนของเธอเอง อเล็กเซย์อาศัยทีเผลอยกแก้วเครื่องดื่มมาจ่อถึงปาก เขากรอกมันลงมา เธอกลืนอึกๆ ตามด้วยเสียงปรบมือ เสียงร้องเฮของบรรดาเพื่อนๆ ของเขา รสชาติของค็อกเทลหวานบาดทรวง และเหมือนว่าบางอย่างกำลังแล่นลิ่วเข้าไปในผิวเนื้อ เธอรู้สึกสดชื่น กระปรี้กระเปร่า และดีสุดๆ ไปเลย!“อีกแก้วนะชาช่า อีกแก้วนะที่รัก!”แล้วอเล็กเซย์ก็ส่งแก้วเครื่องดื่มให้ณัชรินทร์อีก จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม จากเครื่องดื่มรสชาติบางๆ ก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ ความกลัดกลุ้มในหลายๆ เรื่องของณัชรินทร์ ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้จางหายไป เธอเริ่มสนุกกับปาร์ตี้ เธอไม่ปฏิเสธยามที่เพื่อนหญิงเพื่อนชายของเขาส่งเครื่องดื่มให้ลอง เสียงเพลงจังหวะเร่งเร้าที่เธอเคยคิดว่ามันหนวกหู บัดนี้ก็กลับไพเราะขึ้นมา ร่างกายเธอเริ่มโยกย้ายส่ายไปตามจังหวะกระแทกกระทั้น กระทั่งเมื่อแสงสว่างด้านนอกเริ่มจางลง เธอกับอเล็กเซย์ก็ได้วาดลวดลายอยู่กลางฟลอร์ณัชรินทร์ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเองอย่างชัดเจน มันไม่ได้เกิดขึ้นนานแล้ว ความรู้สึกสนุกสุดเหวี่ยงที่เป็นอยู่นี้ วันรุ่งขึ้นมันอาจจะหายไปกลายเป็นเพียงความฝัน ถ้าอย่างนั้น ในยามที่เธอฝัน

“อย่านะเลฟ...อย่า...”“ชู่ว์...คราวนี้หนีฉันไม่พ้นหรอกชาช่า มาดูซิว่าสาวพรหมจรรย์จะรสชาติดีสมคำร่ำลือหรือเปล่า หึๆๆ”“อย่านะ! ฉันรู้นะว่าคุณโรคจิตแค่ไหน อเล็กซ์บอกฉันหมดแล้ว คุณชอบทรมานผู้หญิง...บนเตียงนี่!”“อา...เอาแล้วไง เขาไม่ใช่น้องที่ดีนะ เธอว่าไหม” เขาลุกจากฟูกนุ่มไปยืนข้างเตียง สองมือดึงเสื้อคลุมที่สวมอยู่ทิ้งเสีย เรือนร่างเขายังหมาดชื้นด้วยน้ำอุ่นๆ เส้นผมบนศีรษะยังชื้นอยู่ไม่ต่างกันณัชรินทร์อ้าปากค้างเมื่อแลเห็นร่างเปลือยของเลฟ ก็อยากจะเมินหน้าหนี อยากหลับตาปี๋ด้วยความเขินอาย ทว่าเวลานี้ไม่อาจถอนสายตาออกไปได้ เรือนร่างเขาช่างงดงาม ผิวเขาขาวมาก มันคล้ายเปล่งประกายท่ามกลางแสงสลัวแสนเซ็กซี่ แผ่นอกเขากว้างเหลือเกิน จะมองเมินก็กระไรอยู่ แล้วไหนจะกล้ามแขนแน่นๆ กล้ามหน้าท้องตึงเปรี๊ยะนั่นอีก ยัง...ยังไม่หมดนะ ส่วนสำคัญมักอยู่ท้ายสุดไง เจ้านั่นน่ะ ชิ้นส่วนของบุรุษที่ใหญ่โตและกำลังชี้โด่ตั้งลำ!ณัชรินทร์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก จู่ๆ ก็รู้สึกว่าลำคอแห้งผาก อยากได้น้ำสักหยดมากลั้วคอ น้ำอะไรก็ได้....น้ำ!“มองแบบนั้นฉันอาจจะคลั่งได้นะ”เขาเย้าด้วยรอยยิ้มแล้วขยับปีนขึ้นเตียง สองขาของณัชรินทร์เ

“อา...ชาช่า แบบนั้นที่รัก แบบนั้น...อ๊า...ซี้ดดด...”เสียงครางของเลฟช่างเซ็กซี่น่าฟัง เธอสาวรูดตัวตนให้เขาในขณะที่เขาก้มลงมาจูบอีกครา จูบจนหนำใจเขาถึงได้ผละจาก เพื่อมาจ้องหน้าเธอ จ้องลึกเข้ามาในสองตา เธอเห็นตัวเองในดวงตาของเขา คงพอๆ กับเขาที่เห็นตัวเองในดวงตาของเธอ“มีผู้หญิงมากมายเคยนอนบนเตียงฉัน และฉันอยากให้เธอ...ต่างออกไป”ณัชรินทร์เอียงคอรอฟัง แล้วความเงียบของเขาก็ทำให้เธอเข้าใจ เขาไม่อยากให้เธอไปซ้ำรอยเหล่านั้น จริงด้วยสินะ มัน...น่าขยะแขยงเหลือเกิน ดีจริงที่เขาคิดได้อย่างนี้ ดีจริง...ที่ความคิดเขาเป็นสิ่งที่เธอนึกไม่ถึง ผู้ชายคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่นะ เป็นจอมเย็นชาที่ไร้หัวใจ หรือเป็นผู้ชายอบอุ่นน่าแอบอิงกันแน่“กลัวมากไหมชาช่า”“อือ...กลัว แต่ว่า...ฉันต้องการคุณ”เธอพูดออกไปแล้วกัดปากแน่น เพราะความกลัวแน่ๆ ที่ทำให้เธอเผลอตัว เขาเป็นมาเฟีย เป็นผู้ชายที่มีรสนิยมทางเพศรุนแรง ถ้าเธอดิ้นรนขัดขืน เธออาจเจ็บตัว หรือหนักกว่านั้น เขาอาจจะฆ่าเธอก็ได้ แต่ช่างเถอะ ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร เธอต้องเอาตัวเองให้รอดก่อน อย่างอื่นไม่สำคัญ!“น่าประหลาดใจที่ได้ยินคำพูดนี้จากปากเธอ”“ก็คุณมายั่วฉันทำไม

เลฟหายไปไหนนะ อย่างน้อยเขาก็ควรขอโทษเธอสักคำที่ทำกับเธอรุนแรงเกินไป แต่ช่างเถอะ ความเป็นสุภาพบุรุษของเขามันคงมีเพียงบางเบา การคาดหวังรังแต่จะทำให้เธอผิดหวัง ฉะนั้นอย่าไปหวังจะดีกว่าเสียงพูดคุยดังแว่วออกมาจากห้องรับรอง หัวใจเธอเต้นระรัวเพราะจำได้ว่านั่นเป็นเสียงของพาขวัญ แล้วก็ใช่จริงๆ นั่นคือน้องสาวเธอเอง“พี่น้ำ!?” พาขวัญร้องเรียกแล้ววิ่งไปหาพี่สาว อ้าแขนโอบรัดร่างเล็กของณัชรินทร์ท่ามกลางความงงของเจ้าตัว “พี่! ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันด้วย ฮือออ...”เสียงร้องไห้โฮของคนเป็นน้อง ณัชรินทร์ไม่คุ้นเอาเสียเลย อ้อมแขนอุ่นๆ นี่ก็ด้วย พาขวัญเคยรักเธอแบบนี้เสียที่ไหน และถึงแม้จะสำนึกผิดเพียงไร เธอก็มั่นใจว่าพาขวัญไม่มีทางทำแบบนี้แน่ๆ“พี่...พี่โกรธฉันจนพูดไม่ออกเลยเหรอ”“ปะ...เปล่า พี่นอนน้อยน่ะ เลยเพลียๆ” ตอบน้องแล้วพากันไปนั่ง โซฟาบุนวมอุ่นๆ รอพวกเธออยู่“ฉันไม่ได้ตั้งใจทิ้งพี่นะ สถานการณ์มันบังคับจริงๆ” พาขวัญอธิบาย ท่าทีที่ละล่ำละลักน่าสงสาร ชวนให้คนมองใจอ่อนเอาง่ายๆณัชรินทร์ยกมือคลึงขมับ ยังปวดศีรษะไม่หาย “พาขวัญจะอยู่ที่นี่ อย่างน้อยก็จนกว่าเราจะหาเพชรเจอ”เลฟเอ่ยแทร