Chapter 1 ang pag dukot

Naglalakad ako pauwi galing sa aklatan, puno ng libro ang mga bisig at abala ang isip sa mga simpleng pangarap ko: makatapos ng pag-aaral, makahanap ng tahimik na trabaho, at mamuhay nang payapa. Hindi ko inaasahang sa gabing ito, ang lahat ng kilala at mahal ko ay biglang aagawin sa akin sa isang iglap.Isang makintab at itim na sasakyan ang huminto sa tabi ko nang tahimik at mabilis. Bago pa man ako makatakbo, dalawang malalakas na kamay ang humawak nang mahigpit sa mga braso ko at bigla akong hinila papasok sa nakabukas na pinto. Kumawala ako at lumaban nang buong lakas, at sa takot at galit ay isinigaw ko agad ang mga salitang una kong nabigkas:“Sino ka?! Bitawan mo ‘ko! Pakawalan niyo ako!”Walang sumagot. Isang tela na may matapang at nakakahilo na amoy ang idiniin sa bibig at ilong ko, agad na pumigil sa aking paghinga at sigaw. Gumagalaw at pumapalo ako nang walang tigil, pilit na tumatakas, pero napakalakas at hindi matibag ng kanilang paghawak. Umikot ang paningin ko, lumab

Last Updated : 2026-05-20

Chapter 2 Ang kulongan na walang bakas

Lumipas ang mga araw, at para sa akin, tila huminto na ang pag-ikot ng mundo. Hindi ko na alam kung ilang oras, ilang araw, o ilang linggo na akong nakakulong sa kwartong ito. Laging nakasarado ang mga kurtina, laging pare-pareho ang liwanag, laging pare-pareho ang lamig na tumatagos hanggang sa buto ko. Nawala na ang pagkakaiba ng umaga at gabi, at ang buhay ko ay naging walang ibang laman kundi paghihintay, takot, at walang katapusang pagdurusa.Sinubukan ko pa ring lumaban, kahit alam ko nang walang saysay. Sa bawat pagpasok ng mga katulong para maglinis o magdala ng pagkain, lalo akong lumalapit, nakikiusap, at nagmamakaawa.“Pakiusap… kahit kaunting kumot lang, nilalamig na nilalamig ako,” sabi ko sa isa sa kanila habang nanginginig ang labi. “O kahit tubig na maligamgam lang… o buksan niyo lang nang kaunti ang bintana para lang makahinga ako ng sariwang hangin. Hindi ko hinihingi ang kalayaan ko, kahit kaunting ginhawa lang.”Pero gaya ng dati, ibinaling lang nila sa akin ang ma

Last Updated : 2026-05-20

Chapter 3 walang katapusang pagsubok

Lumipas pa ang marami pang araw, o linggo—hindi ko na talaga matukoy. Sa kwartong ito, walang pagkakaiba ang umaga at gabi. Laging pareho ang lamig, pareho ang katahimikan, pareho ang pakiramdam na parang unti-unting nilalamon ako ng kadiliman. Ang tanging palatandaan ko lang na lumilipas ang oras ay ang pagpasok ng mga katulong para magdala ng pagkain at maglinis, at ang paminsan-minsang pagdalaw ni Dante—na laging nagdadala ng takot at panibagong bigat sa dibdib ko.Sinubukan ko pa ring lumaban, kahit alam kong paulit-ulit lang akong madadapa. Noong pumasok ang isang katulong para ayusin ang higaan ko, lumapit ako nang mabilis, hawak ang laylayan ng damit niya, puno ng luha at pagmamakaawa ang mukha.“Pakiusap… nakikiusap ako sa’yo,” bulong ko, halos wala nang boses dahil sa laging pag-iyak. “Hindi ako humihingi ng kalayaan. Kahit kaunting tinapay lang na malambot, o kumot na mas makapal, o kahit buksan mo lang ang bintana nang limang minuto para lang makahinga ako… gagawin ko ang l

Last Updated : 2026-05-20

Chapter 4 Ang pag sira ng loob

Lumipas ang mga araw, at tila lalong lumala ang lahat. Matapos iwanan ako ni Dante noong nakaraang gabi, parang nagkaroon pa siya ng bagong utos na lalo akong pahirapan. Ang manipis na kumot na gamit ko noon ay inalis pa ng mga katulong nang walang salita, kaya ngayon ay nakahiga na lang ako sa matigas na banig, nanginginig sa lamig na tumatagos hanggang sa buto ko. Ang pagkaing dinadala nila ay naging mas kaunti pa—isang maliit na piraso ng tuyong tinapay at isang maliit na baso ng tubig lang sa buong maghapon. Ang ilaw sa kisame ay hindi na pinapatay kahit kailan, laging nakabukas, laging nakakasilaw, kaya hindi ako makapagpahinga o makatulog nang maayos kahit saglit lang. Ang mata ko ay namumula at nangangalay, ang katawan ko ay nanghihina dahil sa gutom at kawalan ng tulog, at ang isip ko ay unti-unting napupuno ng pagkalito at pagod.Pero kahit ganoon, hindi pa rin ako tumigil na sumubok. Sa tuwing may pumapasok para mag-iwan ng pagkain o maglinis, lumalapit pa rin ako, kahit hal

Last Updated : 2026-05-20

Chapter 5 ang pag kawalang pag-asa

Hindi ko na matandaan kung ilang araw na akong nakakulong dito. Ang oras ay tila huminto, ang mga araw at gabi ay naghalo na dahil sa laging nakabukas na ilaw. Ang katawan ko ay parang hindi na akin—mahina, mabigat, laging nanginginig sa lamig na tumatagos kahit sa buto, at laging kumakalam ang sikmura dahil sa kaunting pagkaing ibinibigay nila. Minsan ay nilalagnat ako dahil sa matinding ginaw at kawalan ng pahinga, at kapag ganu’n, nakahiga lang ako sa matigas na sahig, nag-iisa, walang nag-aalaga, walang nagbibigay man lang ng gamot o tubig na sapat.Nang pumasok ang isang katulong para mag-iwan ng kaunting tinapay at tubig, pinilit kong bumangon kahit parang luluhog ang ulo ko sa sakit. Gumapang ako palapit sa kanya, hawak ang laylayan ng kanyang damit, basang-basa na ang mukha ko sa luha at pawis.“Pakiusap… nakikiusap ako sa’yo,” bulong ko, halos wala nang boses, namamatay na sa panghihina. “Nilalagnat ako… masama ang pakiramdam ko. Kahit kaunting gamot lang, o kumot kahit luma…

Last Updated : 2026-05-20

All Chapters of Bound to the Ruthless: Chapter 1 - Chapter 5

Chapter 1 ang pag dukot

Chapter 2 Ang kulongan na walang bakas

Chapter 3 walang katapusang pagsubok

Chapter 4 Ang pag sira ng loob

Chapter 5 ang pag kawalang pag-asa