Lahat ng Kabanata ng Bound to the Ruthless: Kabanata 1 - Kabanata 6

Lumipas ang mga araw, at para sa akin, tila huminto na ang pag-ikot ng mundo. Hindi ko na alam kung ilang oras, ilang araw, o ilang linggo na akong nakakulong sa kwartong ito. Laging nakasarado ang mga kurtina, laging pare-pareho ang liwanag, laging pare-pareho ang lamig na tumatagos hanggang sa buto ko. Nawala na ang pagkakaiba ng umaga at gabi, at ang buhay ko ay naging walang ibang laman kundi paghihintay, takot, at walang katapusang pagdurusa.Sinubukan ko pa ring lumaban, kahit alam ko nang walang saysay. Sa bawat pagpasok ng mga katulong para maglinis o magdala ng pagkain, lalo akong lumalapit, nakikiusap, at nagmamakaawa.“Pakiusap… kahit kaunting kumot lang, nilalamig na nilalamig ako,” sabi ko sa isa sa kanila habang nanginginig ang labi. “O kahit tubig na maligamgam lang… o buksan niyo lang nang kaunti ang bintana para lang makahinga ako ng sariwang hangin. Hindi ko hinihingi ang kalayaan ko, kahit kaunting ginhawa lang.”Pero gaya ng dati, ibinaling lang nila sa akin ang ma

Lumipas ang mga araw, at tila lalong lumala ang lahat. Matapos iwanan ako ni Dante noong nakaraang gabi, parang nagkaroon pa siya ng bagong utos na lalo akong pahirapan. Ang manipis na kumot na gamit ko noon ay inalis pa ng mga katulong nang walang salita, kaya ngayon ay nakahiga na lang ako sa matigas na banig, nanginginig sa lamig na tumatagos hanggang sa buto ko. Ang pagkaing dinadala nila ay naging mas kaunti pa—isang maliit na piraso ng tuyong tinapay at isang maliit na baso ng tubig lang sa buong maghapon. Ang ilaw sa kisame ay hindi na pinapatay kahit kailan, laging nakabukas, laging nakakasilaw, kaya hindi ako makapagpahinga o makatulog nang maayos kahit saglit lang. Ang mata ko ay namumula at nangangalay, ang katawan ko ay nanghihina dahil sa gutom at kawalan ng tulog, at ang isip ko ay unti-unting napupuno ng pagkalito at pagod.Pero kahit ganoon, hindi pa rin ako tumigil na sumubok. Sa tuwing may pumapasok para mag-iwan ng pagkain o maglinis, lumalapit pa rin ako, kahit hal

Seraphina pov Ilang oras pa ang lumipas, o marahil ay ilang araw na naman—hindi ko na matukoy—nanatili akong nakahiga sa malamig at matigas na sahig. Ang lagnat ay tila sumalakay na parang malakas na bagyo sa aking katawan; minsan ay giniginaw ako na parang nasa gitna ng niyebe, at sa susunod na sandali naman ay pinapawisan ako nang malamig at napakainit ang pakiramdam na parang tinutunaw ang aking kaluluwa. Ang mga salita ni Dante ay paulit-ulit na umuugong sa aking isipan, mas matindi pa kaysa sa sakit ng aking katawan. Nakalimutan ka na nila. Wala nang naghahanap sa’yo. Ikaw ay akin na. Sa bawat sandaling lumilipas, parang unti-unting nagiging totoo ang mga sinabi niya. Walang dumating na tumatawag sa pangalan ko. Walang kaluskos sa labas ng pinto na nagpapahiwatig ng paghahanap o pagliligtas. Ang katahimikan ay ang tanging saksi sa aking pagdurusa, at ito ay tila sumasang-ayon sa kanya—na ako ay isa nang anino, isang taong binura na ng mundo. Pero habang humihina ang aking kata