Chapter 5 ang pag kawalang pag-asa

Hindi ko na matandaan kung ilang araw na akong nakakulong dito. Ang oras ay tila huminto, ang mga araw at gabi ay naghalo na dahil sa laging nakabukas na ilaw. Ang katawan ko ay parang hindi na akin—mahina, mabigat, laging nanginginig sa lamig na tumatagos kahit sa buto, at laging kumakalam ang sikmura dahil sa kaunting pagkaing ibinibigay nila. Minsan ay nilalagnat ako dahil sa matinding ginaw at kawalan ng pahinga, at kapag ganu’n, nakahiga lang ako sa matigas na sahig, nag-iisa, walang nag-aalaga, walang nagbibigay man lang ng gamot o tubig na sapat.

Nang pumasok ang isang katulong para mag-iwan ng kaunting tinapay at tubig, pinilit kong bumangon kahit parang luluhog ang ulo ko sa sakit. Gumapang ako palapit sa kanya, hawak ang laylayan ng kanyang damit, basang-basa na ang mukha ko sa luha at pawis.

“Pakiusap… nakikiusap ako sa’yo,” bulong ko, halos wala nang boses, namamatay na sa panghihina. “Nilalagnat ako… masama ang pakiramdam ko. Kahit kaunting gamot lang, o kumot kahit luma… o kahit tubig lang na mas marami. Hindi ko na kaya, parang awa mo na. Babayaran kita, gagawin ko ang lahat kapag nakalabas na ako, pangako…”

Huminto siya saglit, nakita ko ang paggalaw ng panga niya, tila naaawa siya sa kalagayan ko. Pero dahan-dahan niyang inalis ang kamay ko na nakakapit sa kanya, at tumingin sa pinto bago sumagot nang napakahina, takot na baka may makarinig.

“Patawad, Binibini… talagang patawad,” sabi niya, iwas ang tingin sa akin. “May mga anak akong nag-aaral, may nanay akong may sakit na nakadepende lang sa sweldo ko. Kapag nalaman ni Ginoong Moretti na binigyan kita ng kahit kaunting bagay na hindi niya inutosos… mawawala ang trabaho ko. Mawawala ang bahay namin, mawawala ang lahat ng meron kami. Kilala mo naman siya, hindi ba? Kapag may sumalungat sa kanya, hindi lang trabaho ang inaalis niya… inaalis niya pati ang kapayapaan ng buhay mo, at ng mga mahal mo. Hindi ko kayang isugal ang lahat ng ‘yan para sa’yo. Walang sinuman dito ang kayang isakripisyo ang sarili nilang pamilya para sa isang taong hindi naman nila kadugo o kakilala. Huwag ka nang humingi, dahil walang tutulong sa’yo. Kami ay takot… mas takot kami sa kanya kaysa sa awa namin sa’yo.”

Umalis siya nang mabilis, isinarado at ikinandado ang pinto, iniwan akong nakaluhod sa malamig na sahig na parang sinaksak sa puso. Tama siya. Lahat sila ay may buhay, may pamilya, may kabuhayang kailangang panatilihin. At ako? Isa lang akong estranghero na inangkin ng kanilang amo. Wala akong halaga kumpara sa seguridad nila. Wala akong halaga sa mata ng sinuman dito.

Napaupo ako at niyakap ang sarili, humahagulgol nang tahimik habang ang lagnat ay lalong tumataas. Bakit ganito? Wala naman akong ginawang masama. Gusto ko lang mag-aral, gusto ko lang mabuhay nang payapa kasama ang pamilya at mga kaibigan ko. Pero sa isang iglap, inagaw ni Dante ang lahat, at ngayon ay tila nakalimutan na rin ako ng buong mundo.

Habang nakahiga ako sa sahig, halos mawalan na ng malay dahil sa panghihina, muling bumukas ang pinto.

Alam ko kung sino ‘yon. Ang bawat hakbang na naririnig ko ay sapat na para kilalanin siya—mabigat, puno ng kapangyarihan, at laging nagdadala ng takot at pagdurusa.

Pumasok si Dante Moretti, nakapamulsa, maganda at malinis ang bihis, parang galing sa isang mahal na pagtitipon habang ako naman ay nakahiga sa dumi at sakit. Lumapit siya nang dahan-dahan, tumayo sa tabi ko, at tinitigan ako mula sa itaas. May ngisi sa kanyang labi—ngisi ng tagumpay, dahil nakikita niyang unti-unti akong nasisira at nawawalan ng lakas lumaban.

“Ang hirap mo palang suyuin, mahal ko,” sabi niya sa malalim at matamis na boses, pero puno ng lason at pangungutya. “Tingnan mo ang sarili mo… nilalagnat, gutom, nilalamig, naghihirap mag-isa. Lahat ng ito ay dahil lang ayaw mong tanggapin ang katotohanan. Kung tinanggap mo lang noong una pa lang na ikaw ay akin… sana ay nasa malambot ka nang higaan ngayon, kumakain ng masasarap na pagkain, nakakakita ng araw at langit araw-araw. Ang lahat ng sakit na nararamdaman mo… sarili mong kasalanan ‘yan.”

Pinilit kong ibuka ang mga mata ko, tiningnan siya kahit malabo ang paningin ko dahil sa lagnat at luha. “Bakit… bakit mo ginagawa ito? Ano bang kasiyahan ang nakukuha mo sa pagpapahirap sa isang taong walang laban?”

Yumuko siya nang kaunti, inabot ang kamay niya at dahan-dahang hinaplos ang mainit kong noo—malamig ang balat niya, parang yelo na dumampi sa akin.

“Kasiyahan?” ulit niya nang mababa at nakakatakot. “Wala akong kasiyahan dito, Seraphina. Ginagawa ko lang ito para matuto ka. Para malaman mo kung sino ang may hawak ng buhay mo. At saka… gusto kong ipaalam sa’yo ang isang bagay na sigurado kong lalong makakatulong para matauhan ka.”

Lumapit pa lalo ang mukha niya sa akin, at ibinulong ang mga salitang parang kutsilyong tumusok sa puso ko, mas masakit pa kaysa sa anumang pisikal na sakit na naramdaman ko:

“Kumusta ang pamilya mo? Ang mga magulang mo, ang mga kaibigan mo… naalala mo pa ba sila?”

Napahigpit ang hawak ko sa damit ko, biglang napuno ng takot ang dibdib ko. “Ano… anong ginawa mo sa kanila?!”

Tumawa siya nang mahina, malamig at walang awa. “Wala akong ginawa. Pero dumaan ako sa bayan niyo kamakailan. Nakita ko ang bahay niyo, nakita ko ang mga magulang mo… nagtatawanan sila, namimili sa palengke, namumuhay nang payapa. Alam mo ba kung ano ang sinabi nila nang tanungin ko sila tungkol sa’yo? Sinabi nilang lumayas ka raw. Sinabi nilang napagod ka na sa simpleng buhay nila kaya umalis ka at naghanap ng mas magandang kinabukasan sa ibang lugar. Wala silang hinahanap. Wala silang inireklamo sa pulis. Wala silang pakialam kung nasaan ka man ngayon. Sa tingin nila… kusa kang umalis. Nakalimutan ka na nila, Seraphina. Para silang wala nang anak, parang wala kang pamilya, parang hindi ka kailanman naging bahagi ng buhay nila.”

Hindi ko napigilan ang sigaw, kahit halos wala na akong lakas. “Hindi totoo ‘yan! Sinungaling ka! Mahal nila ako! Hinahanap nila ako! Sigurado akong hinahanap nila ako!”

Biglang humigpit ang hawak niya sa panga ko, pinilit akong tumingin nang diretso sa kanyang mga mata na kulay abo at puno ng katotohanang ayaw kong tanggapin.

“Subukan mong maniwala kung gusto mo,” banta niya nang matalim at malamig. “Pero ang katotohanan ay ito: wala nang naghahanap sa’yo. Wala nang nagmamalasakit sa’yo. Nakalimutan ka na ng lahat. Ang tanging taong nakakaalam na buhay ka… ay ako lang. Ang tanging taong may hawak ng buhay mo… ay ako lang. Ang mundo ay nakalimutan na ang pangalan mo, Seraphina. At ang tanging pangalan na dapat mong matandaan mula ngayon… ay ang pangalan ko lang.”

Binitawan niya ako at tumayo nang tuwid, tumingin sa akin nang may paghamon at katiyakan.

“Mag-isip ka. Hangga’t matigas ang ulo mo… mananatili kang ganito—sakit, gutom, lamig, pag-iisa. Walang tutulong sa’yo, dahil lahat sila ay mas pipiliin ang kabuhayan at pamilya nila kaysa sa’yo. Walang hahanap sa’yo, dahil nakalimutan ka na nila. Ikaw ay akin na, Seraphina. At hihintayin ko ang araw na luluhod ka sa harapan ko, magmamakaawa, at tatanggapin mong sa akin ka lang nabibilang habambuhay.”

Tumalikod siya at naglakad palayo, iniwan akong muli sa gitna ng sakit at pagdurusa. Paglabas niya ay muling ikinandado ang pinto, at ang tunog na ‘yon ay parang pagpapatunay na wala na talaga akong pag-asa.

Humagulgol ako nang walang tigil kahit masakit ang lalamunan ko, kahit lalong tumataas ang lagnat ko. Tama siya. Wala akong matatakbuhan. Walang tutulong. Walang naghahanap. Ang lahat ay labag sa akin, at siya lang ang panalo.

Pero sa kabila ng lahat ng sakit, sa kabila ng kawalan ng pag-asa… may kaunting apoy pa ring nanatili sa puso ko. Kahit pa nakalimutan ako ng mundo, kahit pa walang tutulong sa akin… hinding-hindi ko ibibigay sa kanya ang kasiyahang makita akong sumuko. Hinding-hindi ko tatanggapin na ako ay kanya.

Magtitiis ako. Kahit gaano pa katagal, kahit gaano pa kahirap… mananatili akong Seraphina Voss. At hinding-hindi ko siya bibigyan ng tagumpay na inaasam niya.