Chapter 2 Ang kulongan na walang bakas

Lumipas ang mga araw, at para sa akin, tila huminto na ang pag-ikot ng mundo. Hindi ko na alam kung ilang oras, ilang araw, o ilang linggo na akong nakakulong sa kwartong ito. Laging nakasarado ang mga kurtina, laging pare-pareho ang liwanag, laging pare-pareho ang lamig na tumatagos hanggang sa buto ko. Nawala na ang pagkakaiba ng umaga at gabi, at ang buhay ko ay naging walang ibang laman kundi paghihintay, takot, at walang katapusang pagdurusa.

Sinubukan ko pa ring lumaban, kahit alam ko nang walang saysay. Sa bawat pagpasok ng mga katulong para maglinis o magdala ng pagkain, lalo akong lumalapit, nakikiusap, at nagmamakaawa.

“Pakiusap… kahit kaunting kumot lang, nilalamig na nilalamig ako,” sabi ko sa isa sa kanila habang nanginginig ang labi. “O kahit tubig na maligamgam lang… o buksan niyo lang nang kaunti ang bintana para lang makahinga ako ng sariwang hangin. Hindi ko hinihingi ang kalayaan ko, kahit kaunting ginhawa lang.”

Pero gaya ng dati, ibinaling lang nila sa akin ang mabilis at malamig na tingin, ginawa ang trabaho nila nang tahimik, at umalis na parang wala akong sinabi. Ang isa sa kanila ay bumulong lang nang mahina, sapat lang para marinig ko bago siya isara ang pinto: “Ayaw mong mawalan kami ng trabaho, hindi ba? Masama ang magsalita laban sa kagustuhan ni Ginoong Moretti.”

Doon ko mas lalong naintindihan ang lahat. Ang bawat hirap na dinaranas ko—ang lamig, ang kulang na pagkain, ang kawalan ng liwanag at hangin—ay hindi simpleng kapabayaan. Ito ay utos niya. Ito ay paraan niya ng pagpapahirap sa akin nang hindi man lang ako hinahawakan o tinatamaan. Gusto niyang maramdaman ko ang bawat kawalan, bawat kakulangan, bawat hirap, para matutunan kong walang akong karapatan, walang akong kapangyarihan, at lahat ng meron ako—kahit kaunting ginhawa—ay nakadepende sa kanya.

Ang pagkaing inihahain ay laging pareho: tuyong tinapay, kaunting sabaw na walang lasa, minsan ay kaunting kanin na matigas pa. Sapat lang para hindi ako mamatay sa gutom, pero laging nag-iiwan sa akin ng mahinang pakiramdam at kumakalam na sikmura. Kapag tinatangka kong itanong kung bakit ganito ang ibinibigay, tinititigan lang nila ako nang seryoso at sasabihin: “Ito ang inutos ni Ginoong Moretti. Ito lang ang nararapat para sa’yo.”

Ang higaan ko ay matigas, manipis ang sapin, at laging malamig. Ang ilaw ay nakabukas nang matagal na oras kaya hindi ako makapagpahinga nang maayos, at kapag pinapatay naman ay sobrang dilim na tila nilalamon ako ng kadiliman. Walang oras ng tulog, walang oras ng pagkain, walang oras na akong makapagpahinga nang lubusan. Gusto niyang laging pagod ako, laging takot, laging nasa dulo ng aking lakas hanggang sa mapilitan akong sumuko at tanggapin ang lahat.

Isang hapon, habang nakaupo ako sa sulok at yakap ang sarili dahil sa lamig, muling bumukas ang pinto. Hindi ito katulong, hindi bantay. Siya ulit.

Si Dante Moretti.

Pumasok siya nang dahan-dahan, nakasuot muli ng itim na damit na nagpapatingkad sa kanyang mapanganib at malamig na anyo. Ang bawat hakbang niya ay puno ng kapangyarihan, at sa bawat paglapit niya ay parang bumababa pa lalo ang temperatura ng buong kwarto. Sa likod niya ay may dala-dalang tray ang isang katulong, pero agad itong umalis at ikinandado ang pinto pagkalapag nito ng dala.

Tumayo ako nang mabilis at umatras hanggang sa dumikit na naman ang likod ko sa pader. Ang tibok ng puso ko ay parang sasabog sa takot tuwing nakikita ko siya. Ang mga mata niyang kulay abo ay nakapako sa akin, matalas at matalim, tila sinusukat kung gaano na ako nanghina, kung gaano na ako nasira ng lahat ng pinagdadaanan ko.

Lumapit siya nang dahan-dahan, at huminto nang ilang hakbang ang layo. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, at isang malamig at mapagmataas na ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

“Mukhang sanay ka na nang kaunti,” sabi niya sa malalim at mababang boses, bumabasag sa nakabibinging katahimikan. “Mukhang naiintindihan mo na kung paano umikot ang mundo dito.”

Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang panginginig. “Bakit mo ginagawa ito? Ano bang kasalanan ko? Kung gusto mo akong ikulong, kung gusto mo akong angkinin… bakit kailangang pahirapan pa ako? Bakit hindi mo ako hayaang kumain nang sapat, matulog nang maayos, o makahinga man lang ng sariwang hangin? Ano bang kasiyahan ang nakukuha mo sa pagpapahirap sa akin?”

Hindi siya nagalit. Sa halip ay lalong lumawak ang ngiti niya, isang ngiting walang awa at puno ng pagmamay-ari. Lumapit pa siya hanggang sa maramdaman ko na ang init ng katawan niya na taliwas sa lamig ng buong kwarto.

“Kasiyahan?” ulit niya nang mababa, habang inaabot at dahan-dahang hinahaplos ang pisngi ko gamit ang likod ng daliri niya—malamig, matigas, at tila hawak na ako ng isang bitag na hinding-hindi bibitaw. “Hindi ito kasiyahan, Seraphina. Ito ay pagtuturo. Gusto kong matutunan mo ang halaga ng lahat. Ang bawat kaginhawaan, bawat kaunting sarap, bawat sandali ng kapayapaan… lahat iyon ay galing sa akin. Lahat iyon ay ibinibigay ko lamang kung gusto ko. At lahat iyon ay aalisin ko rin kapag gusto ko.”

“Wala akong hinihinging galing sa’yo!” sigaw ko, bagay na hindi ko dapat ginawa, pero sa sobrang sakit at pagod ay lumabas na lang sa bibig ko. “Gusto ko lang umuwi! Gusto ko lang bumalik sa buhay ko! Wala akong pakialam sa anumang meron ka! Bitawan mo na ako!”

Biglang humigpit ang hawak niya sa panga ko, marahas pero hindi masakit, sapat lang para pilitin akong tumingin nang diretso sa kanyang mga mata—mga matang puno ng galit, pagmamay-ari, at kawalan ng awa.

“Umuwi?” ulit niya nang matalim at malamig. “Wala ka nang uuwian, sinabi ko na sa’yo noon pa man. Ang dating buhay mo ay patay na. Ang pamilya mo, ang mga kaibigan mo, ang mundong kilala mo… wala na silang halaga. Ang mundo mo ngayon ay ito. Ang mundo mo ay ako. Ang tanging batas mo ay ang mga utos ko. At ang tanging pag-asa mo ay kung magiging mabait ka ba sa akin o hindi.”

Binitawan niya ako at lumayo nang kaunti, tila para makita ang reaksyon ko.

“Ang lamig na nararamdaman mo? Ang gutom na nararanasan mo? Ang pagod at pangungulila? Lahat iyon ay madaling mawawala. Sa isang utos ko lang, magiging mainit ang kwarto mo, masarap at sapat ang pagkain mo, malambot ang higaan mo, at makikita mo pa ang araw at langit araw-araw. Pero… kailangan mong matutunang maging karapat-dapat.”

Lumapit ulit siya at ibinulong sa tabi ng tainga ko, sa paraang nagbigay ng kilabot sa buong katawan ko:

“Kailangan mong matutunang mahalin ang pagiging akin. Kailangan mong matutunang pasalamatan ako dahil inangkin kita. Dahil hangga’t hindi mo natutunan iyon… mananatili kang ganyan—gutom, malamig, naghihirap, at mag-isa. Walang tutulong sa’yo, walang magmamalasakit sa’yo. Ako lang. At ako lang ang magdedesisyon kung kailan ka bibigyan ng kaunting ginhawa.”

Tumingin siya sa akin nang huling beses, puno ng paghamon at katiyakan na siya ang panalo.

“Mag-isip ka, Seraphina. Gaano katagal ka kayang magtiis? Hanggang kailan mo kayang labanan ako? Ako si Dante Moretti. At ang anumang bagay na inaangkin ko… hinding-hindi ko ito pakakawalan, kahit gaano pa katagal o kahirap.”

Bago pa ako makasagot, tumalikod na siya at naglakad palayo. Paglabas niya ay muling ikinandado ang pinto, iniwan akong muli sa gitna ng lamig, dilim, at walang katapusang takot.

Bumagsak ako sa sahig at nagsalubong ang mga tuhod ko. Tama siya. Alam kong tama siya. Ako ay mahina, siya ay makapangyarihan. Wala akong kakampi, wala akong matatakbuhan. Ang bawat hirap na nararanasan ko ay hawak niya, at tanging siya lang ang makakapagbago nito.

Pero kahit alam kong wala akong laban… may maliit na bahagi ng puso ko na ayaw pa ring sumuko. Ang bahaging iyon na nagsasabing mali ito, na hindi ako dapat maging pag-aari ng sinuman, at kahit gaano pa katagal… hinding-hindi ko tatanggapin na ako ay para lang sa kanya.

Hindi pa tapos ang laban. Kahit gaano pa siya kalupit, kahit gaano pa siya kapangyarihan… mananatili akong Seraphina Voss. At hinding-hindi ko hahayaan na sirain niya nang tuluyan ang pagkatao ko.