Chapter 3 walang katapusang pagsubok

Lumipas pa ang marami pang araw, o linggo—hindi ko na talaga matukoy. Sa kwartong ito, walang pagkakaiba ang umaga at gabi. Laging pareho ang lamig, pareho ang katahimikan, pareho ang pakiramdam na parang unti-unting nilalamon ako ng kadiliman. Ang tanging palatandaan ko lang na lumilipas ang oras ay ang pagpasok ng mga katulong para magdala ng pagkain at maglinis, at ang paminsan-minsang pagdalaw ni Dante—na laging nagdadala ng takot at panibagong bigat sa dibdib ko.

Sinubukan ko pa ring lumaban, kahit alam kong paulit-ulit lang akong madadapa. Noong pumasok ang isang katulong para ayusin ang higaan ko, lumapit ako nang mabilis, hawak ang laylayan ng damit niya, puno ng luha at pagmamakaawa ang mukha.

“Pakiusap… nakikiusap ako sa’yo,” bulong ko, halos wala nang boses dahil sa laging pag-iyak. “Hindi ako humihingi ng kalayaan. Kahit kaunting tinapay lang na malambot, o kumot na mas makapal, o kahit buksan mo lang ang bintana nang limang minuto para lang makahinga ako… gagawin ko ang lahat. Babayaran kita kapag nakalabas na ako, pangako! Huwag mong hayaang maghirap ako nang ganito, parang awa mo na.”

Dahan-dahan niyang hinawi ang kamay ko, at nakita ko ang awa sa mga mata niya—isang bagay na matagal ko nang hindi nakikita. Pero agad ding napalitan iyon ng takot. Tumingin siya sa pinto, parang may nakikinig, at bumulong nang napakahina:

“Nakikita mo ba ang buhay ko dito, Binibini? May pamilya akong binubuhay. May mga anak akong nag-aaral, may magulang akong may sakit. Kapag tinulungan kita, kapag nakita ni Ginoong Moretti na binigyan kita ng kahit kaunting bagay na hindi niya inutos… mawawala ang trabaho ko. Mawawala ang bahay ko. Mawawala ang lahat ng meron kami. At hindi lang iyon… kilala siya. Alam ng lahat kung ano ang kaya niyang gawin sa mga taong sumasalungat sa kanya. Hindi ko kayang isugal ang buhay nila para sa’yo. Patawad…”

Umalis siya nang mabilis, parang takot na mapagalitan dahil nakausap man lang niya ako. Naiwan akong nakatayo, parang sinaksak sa puso ng katotohanan. Tama sila. Para sa kanila, isa lang akong estranghero. Isa lang akong babaeng inangkin ng amo nila. At walang sinuman ang magsasakripisyo ng sarili nilang kabuhayan at kaligtasan para sa isang taong wala naman silang kilala.

At lalo lang pinalala ni Dante ang lahat.

Napansin ko ang bawat pagbabago, bawat paghihigpit, bawat paraan para lalo akong mapahirapan. Ang pagkaing inihahain ay lalong naging kaunti at walang lasa—minsan ay tuyong kanin lang, minsan ay sabaw na parang tubig. Kapag umuulan sa labas, lalong lumalamig ang kwarto, at kahit nanginginig na ako sa ginaw, walang nagbibigay ng dagdag na kumot. Ang ilaw ay laging nakabukas maghapon at magdamag, kaya hindi ako makatulog nang maayos. Kapag nakakapikit man ako dahil sa sobrang pagod, gigising din ako agad dahil sa lamig o gutom.

Alam kong sadya ito. Alam kong siya ang nag-uutos. Gusto niyang mapagod ako, gusto niyang manghina ang katawan at isip ko, hanggang sa wala na akong lakas na lumaban o umasa pa. Gusto niyang maramdaman ko na ang buhay ko ay wala nang ibang kulay kundi ang sakit at hirap, at na siya lang ang tanging makakapagbigay ng anumang ginhawa.

Isang gabi, sa sobrang desperasyon, sinubukan kong lumapit ulit sa bintana. Hinila ko nang buong lakas ang mga bakal na nakasarado rito, kinakalampag ito, sumisigaw nang napakalakas kahit alam kong walang makakarinig.

“Tulungan niyo ako! May tao ba dyan! Pakawalan niyo ako!” sigaw ko, hanggang sa sumakit ang lalamunan ko at mapuno ng luha ang mga mata. Pero ang naririnig ko lang ay ang sarili kong boses na bumabalik sa akin, at ang tunog ng hangin sa labas.

Napaluhod ako sa sahig, humahagulgol nang walang pigil. Bakit ako? Bakit ganito? Wala naman akong ginawang masama. Gusto ko lang mag-aral, gusto ko lang mabuhay nang payapa. Pero sa isang iglap, inagaw ni Dante ang lahat—ang kalayaan ko, ang kinabukasan ko, ang mismong buhay ko.

Sa gitna ng pag-iyak ko, biglang bumukas ang pinto.

Nagulat ako at mabilis na tumingala. Nakatayo doon si Dante. Tahimik, nakapamulsa, at nakatingin sa akin nang may halong panghahamak at pag-aari. Hindi siya nagmadali. Dahan-dahan siyang pumasok at isinara ang pinto, na parang tinatamasa niya ang bawat sandali ng kahinaan ko.

“Ang ingay mo,” sabi niya sa malalim at malamig na boses. Lumapit siya nang dahan-dahan, hanggang sa tumayo siya mismo sa harapan ko. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa—nakita niya ang magulo kong buhok, ang nanlalagkit na luha sa pisngi, ang payat kong katawan dahil sa kakulangan ng pagkain, ang panginginig ko dahil sa lamig.

Ngumiti siya—iyong ngiting laging nagbibigay ng kilabot sa akin. “Mukhang hindi ka pa rin natututo, Seraphina. Sumisigaw ka pa rin, nagmamakaawa pa rin, umaasa pa rin sa mga taong walang pakialam sa’yo.”

Tumayo ako nang hirap at ginhawa, pinahid ang luha ko gamit ang likod ng palad. “Bakit ka pa nandito? Para lang makita kung gaano ako naghihirap? Para lang masiyahan ka dahil matagumpay mong ikinulong at pinahirapan ang isang walang laban na babae?”

Yumuko siya nang kaunti, inilapit ang mukha niya sa akin, at naramdaman ko ulit ang pamilyar na takot na dulot niya. “Nandito ako para ipaalala sa’yo ang katotohanan. Nakita mo na, hindi ba? Walang tutulong sa’yo. Ang mga katulong ko? Mas takot sila sa akin kaysa sa awa nila sa’yo. Alam nilang kaya kong sirain ang buhay nila sa isang salita lang. Kaya kahit nakikita nilang nagugutom ka, nilalamig ka, naghihirap ka… mananahimik sila. Dahil mas mahalaga sa kanila ang kabuhayan nila kaysa sa buhay mo.”

Humawak siya sa baba ko, pinilit akong tumingin nang diretso sa mga mata niyang kulay abo at puno ng kapangyarihan.

“At alam mo kung bakit ko ito ginagawa? Bakit hinahayaan kitang maghirap ng ganito? Dahil gusto kong matutunan mo. Gusto kong malaman mo na ang bawat hininga mo, bawat sandaling nabubuhay ka, bawat kaunting bagay na nararanasan mo… lahat ‘yan ay galing sa akin. Kapag nilalamig ka? Dahil pinapayagan kong maging malamig. Kapag nagugutom ka? Dahil pinapayagan kong magutom ka. At kapag magiging mabait ka, kapag tinanggap mo na na ikaw ay akin nang buo… sa isang utos ko lang, mawawala lahat ng hirap na ito. Magiging mainit ka, mabusog ka, magiging payapa ka.”

“Kahit kailan hinding-hindi ko tatanggapin ‘yan!” sigaw ko, kahit nanginginig ang buong katawan ko. “Hindi ako bagay na pwede mong angkinin! Mali ito! Kahit gaano mo pa ako pahirapan, kahit gaano mo pa ako gutumin o lamigin… hinding-hindi ko makakalimutan na ikaw ang dumukot sa akin, ikaw ang nagwasak ng buhay ko!”

Sa isang iglap, humigpit ang hawak niya sa baba ko, sapat para masaktan ako. Nawala ang ngiti sa labi niya at napalitan ng galit at matinding pagmamay-ari.

“Subukan lang natin,” bulong niya nang banta, nakakatakot at seryoso. “Subukan lang natin kung hanggang kailan mo kayang lumaban. Ako si Dante Moretti. Sanay akong makuha ang lahat ng gusto ko. At ikaw… ikaw ang pinaka-gusto kong makuha ngayon. Kahit gaano pa katagal, kahit gaano pa kahirap… hihintayin ko ang araw na luluhod ka sa harapan ko at sasabihin mong akin ka na. At kapag nangyari ‘yan… hinding-hindi na kita pakakawalan, kahit kailan.”

Binitawan niya ako nang marahas, halos mapaupo ako sa sahig dahil sa lakas nito.

“Mag-isip ka, Seraphina. Ang lahat ng sakit na nararamdaman mo ngayon… sarili mong kasalanan ‘yan. Dahil matigas ang ulo mo. Dahil ayaw mong tanggapin ang katotohanan. Hangga’t hindi ka sumusunod… mananatili kang ganito. Mag-isa, naghihirap, walang pag-asa.”

Tumalikod siya at naglakad palayo, pero huminto sa may pinto at lumingon ulit.

“At huwag mo nang subukang sumigaw o tumakas ulit. Dahil kapag ginawa mo ‘yan… sisiguraduhin kong mas lalo ko pang papahirapan ang buhay mo. Mas higit pa sa inaakala mong kaya kong gawin.”

Lumabas siya at ikinandado ulit ang pinto, iniwan akong muli sa malamig, madilim, at tahimik na kwarto.

Napaupo ako sa sahig, yakap ang sarili habang walang tigil na tumutulo ang luha. Tama siya. Ang lahat ng paligid ay sa kanya. Ang mga tao ay sa kanya. Ang kapalaran ko ay hawak niya. Wala akong matatakbuhan, wala akong mahihingan ng tulong.

Pero habang naririnig ko ang paglayo ng mga yabag niya, may isang bagay na nanatili sa puso ko—kahit gaano pa kalamig, kahit gaano pa kagutom, kahit gaano pa kasakit… hindi pa rin ako sumusuko.

Hindi pa rin ako kanya.