جميع فصول : الفصل -الفصل 70

วันต่อมา #มหาวิทยาลัยร่างเล็กเดินไปยังคลาสเรียนพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ระหว่างทาง จู่ ๆ ก็มีเสียงเรียกที่คุ้นหูดังขึ้น ทำให้เธอกับเพื่อนหยุดชะงักแล้วหันมองพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะเห็นว่าเป็นรุ่นพี่ปีสี่อย่างนับหนึ่งที่กำลังเดินมาหา“ว่าไงคะพี่นับ”“ก่อนปิดเทอมพี่ต้องทำงานส่งอาจารย์ ฌาพอจะมีเวลามาเป็นแบบให้พี่ไหมครับ”คำขออย่างสุภาพนั้นทำให้ฌานินคิดหนัก ชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดคือคนที่เคยสั่งเธอว่าอย่าทำอะไรที่เขาไม่ชอบ แต่พอถูกขอต่อหน้าอย่างนี้มันยากที่จะเอ่ยคำปฏิเสธ“ฌาไม่สะดวกเหรอครับ”แต่ถ้าแอบ คงไม่ถูกจับได้“เปล่า เปล่าค่ะ งานพี่นับสวย ฌายินดีเป็นแบบให้”“ใจพี่หายหมดเลยตอนฌาเงียบ”“วันไหนคะ พี่นับนัดวันมานะ”“อาทิตย์หน้าก็ได้ครับ เช่บอกว่าตอนนี้ฌาก็กำลังทำงานกลุ่มกันอยู่”“โอเคค่ะ อาทิตย์หน้างานฌาเสร็จพอดี”หนุ่มรุ่นพี่ตัวสูงยิ้มกว้างหลังเธอตอบตกลงยินดีช่วย คุยพักหนึ่งเขาก็แยกตัวออกไป ก่อนฌานินจะหันมองเพื่อนสองคนที่กำลังยิ้ม“ยิ้มอะไรกันสองคนนี้”“เวลาฌาอยู่กับพี่นับ มันดูฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้ง” ปอร์เช่บอก ตามมาด้วยคำพูดเหน็บของขวัญใจ“นายนี่ดันหลังพี่นับจังเลยนะ”“เธอก็น่าจะคิดเหม

ริมฝีปากหยักประกบปิดกลีบปากอิ่ม ก่อนจะดูดดึงอย่างดูดดื่ม จังหวะนั้นหัวใจดวงน้อยก็เต้นถี่รัว ความเปียกชื้นที่ซึมซับลงมากลืนสติให้ขาวโพลน สัมผัสร้อนระอุที่เขาบดเบียดไม่หยุดยิ่งปลุกเร้าให้ร่องคับแน่นเผลอขมิบตอบจูบแรกของฌานินกำลังถูกป้อนเข้ามา คำว่าสอนมันไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด เพราะตอนนี้เขากำลังเอาแต่ใจราวกับจะฉุดกระชากวิญญาณของเธอออกไปจากร่าง ริมฝีปากหยักที่บดขยี้ไม่หยุด เริ่มทำให้เธอหอบหายใจไม่ทัน“อื้อ~” กำปั้นน้อย ๆ ทุบรัวบนแผงอกแกร่งเบา ๆ จนสุดท้ายคลื่นก็ยอมผละจูบที่ร้อนแรงออกไปทั้งสองคนต่างจับจ้องใบหน้าของกันและกัน แต่ไม่นานใบหน้าคมคายก็ซุกลงบนซอกคอขาวอีกครั้ง ก่อนจะยกเธอขึ้นจากตักมาวางลงบนเตียงแทน ร่างหนาคร่อมมาด้านบน“ทะ ทำไมมีอารมณ์ขนาดนี้คะ พี่คลื่นไปทำอะไรมา”“โดนยา”“คะ?” ฌานินชะงักกับคำตอบเสียงพร่า ขณะที่อีกฝ่ายเริ่มฉุดกระชากเสื้อผ้าของเธอราวกับการถอดแบบนุ่มนวลมันไม่ทันใจ คำว่าโดนยาทำให้เธอตกใจ เพราะเคยเจอแต่ในซีรีส์ที่เคยดูเท่านั้น ไม่คิดว่าจะมาเจอในชีวิตจริง“ใครทำคะ ฌาว่าไปหาหมอดีไหม เหงื่อพี่คลื่นออกเยอะมากเลย มันอันตรายไหมคะ” มือเรียวเลื่อนมาตรงแผงอกข้างซ้ายเพื่อจะดันอ

ฌานินได้แต่ภาวนาขอให้ฤทธิ์ยาหมดลงไว ๆ ก่อนที่วิญญาณเธอจะถูกเขาพรากไปพร้อมกับลมหายใจ แต่แม้จะขออย่างนั้น เธอกลับรู้สึกดีไม่ต่างจากเขาฝ่ามือหนาฟาดลงบนแก้มก้นกลมเสียงดังเพียะ! ขณะที่แก่นกายกระทั้นกระแทกอารมณ์ดิบอย่างไม่ยั้ง คลื่นแทบจะกลั้นความเสียวไม่ไหว เขาทิ้งตัวลงแนบคนตัวเล็กอีกครั้งริมฝีปากหยักเลื่อนไปงับใบหูเล็ก พร้อมทั้งพ่นลมหายใจกระเส่าเป่ารดก้านนิ้วยาวสอดควานในโพรงปากนุ่ม ซึ่งฌานินก็ตอบสนองอย่างดี ด้วยการดูดเลียอย่างมูมมาม จนคนด้านหลังต้องโถมแรงตอกอัดแท่งร้อนใหญ่ยาวเสิร์ฟเข้าใส่ร่องนุ่มแน่นถี่ ๆ ฝ่ามืออีกข้างสอดลงไปเคล้าคลึงยอดอกสีหวานที่แข็งเป็นไตเสียงครางหวานกระเส่าดังขึ้นจากเดิมเมื่อถูกกระตุ้นจุดกระสันพร้อมกัน ภายในช่องท้องของฌานินกำลังปั่นป่วน คล้ายมีผีเสื้อจำนวนมากบินว่อนไปมา อารมณ์วาบหวามกำลังก่อตัวขึ้นคลื่นไม่สามารถอดกลั้นต่อความเสียวซ่านจากความคับแน่นที่กำลังตอดรัดได้ เขากระหน่ำซอยสะโพกอีกเพียงอึดใจ ก่อนจะถอนแท่งร้อนออกมา จับให้คนตัวเล็กนอนหงาย แล้วชักรูดพ่นน้ำกามขาวขุ่นลงบนหน้าอกคู่ใหญ่ปลายหัวสีเข้มกระตุกฉีดของเหลวเจิ่งนองจนไหลย้อยลง สายตาคมมองภาพตรงหน้าด้วยความพึงพ

หลังเช็ดตัวเสร็จคลื่นลุกขึ้นออกไปจากห้อง ทันทีที่เขาหายไปความอึดอัดก็คลายลง ฌานินหายใจสะดวกขึ้น ทว่าเมื่อหวนนึกถึงคำตอบก่อนหน้า กลางอกของเธอก็วูบหวิว เปลือกตาสีอ่อนปิดลงแน่น เสียงย้ำเตือนตะโกนดังในความเงียบที่โอบล้อมรอบตัวติ๊ง~ โทรศัพท์บนหัวเตียงสว่างขึ้นจากแจ้งเตือนที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา เปลือกตาที่ปิดสนิทเปิดขึ้น แล้วเอื้อมมือเรียวไปหยิบแชต: ขวัญใจขวัญใจ: ไม่ตอบแชตเลย ฉันกำลังจะไปหาแกกับเช่นะฌานินเบิกตาโพลง จากนั้นเธอก็รีบกดแป้นพิมพ์บอกเพื่อนทันที ว่าตอนนี้มีใครอีกคนอยู่ในห้องฌานิน: อย่ามานะขวัญ พี่คลื่นอยู่ที่ห้องขวัญใจ: กรี๊ด!!! ทำไมไม่บอก ชวนไอ้เช่แล้วด้วย เป็นห่วงแก ฉันจะอ้างยังไงล่ะเนี่ย เช่มันขี้สงสัยขึ้นเยอะเลยนะเดี๋ยวนี้ฌานิน: บอกว่าฌาพักผ่อนก็ได้ มันดึกแล้วขวัญใจ: แล้วยังไงทำไมจู่ ๆ พี่คลื่นไปดูแลแกได้ฌานิน: เขาแค่รับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำขวัญใจ: ทำอะไร? พี่คลื่นทำอะไรแก ทำไมต้องรับผิดชอบฌานินลืมไปสนิทว่ายังไม่ได้เล่าให้เพื่อนฟัง เธอถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นก็เริ่มพิมพ์เล่าเรื่องที่อีกฝ่ายถูกวางยาปลุกเซ็กซ์ เป็นผลให้เธอมีสภาพอย่างนี้ขวัญใจ: ต้องหนักขนาดไหน แกถึงกับป่วย

… อาทิตย์ต่อมาท่ามกลางห้องนอนของฌานิน หลังจบกิจกรรมบนเตียงไม่ถึงห้านาที เธอนอนหอบหายใจเหนื่อย ก่อนจะค่อย ๆ หันตะแคงมามองอีกคนที่ยังนอนอยู่ข้าง ๆ แผงอกแกร่งกระเพื่อมหอบหายใจไม่ต่างกันเธอกัดริมฝีปากเบา ๆ กลืนความกังวลลงลำคอที่แห้งผาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ช่วงนี้ฌาต้องทำงานกลุ่มกับเพื่อน หลังเลิกเรียนหรือวันหยุดคงไม่ได้อยู่ห้อง กลับค่ำ ๆ เลยนะคะ”“งานกลุ่มยังไม่เสร็จ?”“ค่ะ… มันเป็นงานชิ้นใหญ่ ต้องส่งก่อนปิดเทอม เลยใช้เวลาทำนาน”ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงลำคอ กลางใจสั่นไหวเนื่องจากกำลังโกหกเขา งานกลุ่มที่ทำกับเพื่อนเสร็จไปหลังเธอหายป่วย แต่ที่อ้างอย่างนั้น เพราะต้องไปเป็นแบบให้นับหนึ่งวาดภาพอย่างเคยรับปากเอาไว้ แต่พอถึงเวลาที่ต้องไปทำตามนัด ความกลัวว่าจะถูกจับได้กลับปะทุขึ้นมาจนหวาดหวั่น“อืม” คนตัวสูงพยักหน้ารับเบา ๆ แต่แทนที่จะลุกออกจากเตียง เขากลับโน้มตัวขึ้นมาคร่อมร่างเล็กอีกครั้ง ทั้งคู่ยังเปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้า“พี่คลื่นทำสามรอบแล้วนะคะ” ฌานินรีบยกมือดันแผงอกคนด้านบนเอาไว้“ทำไม” เสียงทุ้มถามกลับทั้งที่ใบหน้าหล่อซุกลงตรงซอกคอขาว ลมหายใจร้อน ๆ เป่ารด ก่อนจะลากเขี้ยวคมขบไปบนผิวเนียนจนเธอสะท้า