Lahat ng Kabanata ng ตัวร้าย สิ้นลาย CAGED: Kabanata 71 - Kabanata 80

“จำได้ไหม ฉันบอกว่า วันหนึ่งถ้าแกติดกับดัก ฉันเองก็จะรู้สึกผิดไปด้วยที่แนะนำ” แก้วเหล้าถูกยกขึ้นมาดื่มไม่ต่างจากเพื่อนที่นั่งตรงกันข้าม ก่อนจะพูดต่อ “ตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกผิดกับแกอยู่”“รู้ไหม ต่อให้ขวัญแนะนำ ถ้าฌาไม่สนใจพี่คลื่นตั้งแต่แรก มันก็ไม่เกิดขึ้นหรอก” ฌานินระบายยิ้มส่งให้เพื่อน เป็นรอยยิ้มฝืนที่สุดเท่าที่ขวัญใจเคยเห็นจากเธอ “ขวัญอย่าโทษตัวเองนะ เพราะสุดท้ายคนที่เลือก คือฌาเอง”“ถอยนะฌา มันเพิ่งเริ่ม ตอนนี้แกยังถอยได้”ใบหน้าหวานค่อย ๆ ส่ายไปมา เธอไม่มีความรู้สึกอยากจะถอยเลย ไม่มีในความคิด เพียงแค่อยากระบายให้ใครสักคนฟัง “แปลกดีนะ ทำไมฌายังอยากอยู่ตรงนี้ล่ะ”“เห็นไหม พอไม่ถอยตั้งแต่แรก ในวันที่รู้สึกต่อให้เจ็บปวด แกก็ยังอยากอยู่กับเขา”“…”“แกกำลังใช้ความเจ็บปวดของตัวเองยื้อเวลาอยู่นะฌา และมันไม่มีทางได้ความสุขกลับคืนมา มีแต่จะยิ่งทำให้ทุกข์หนักกว่าเดิม”ฌานินไม่แม้แต่จะเถียงอะไรออกมาสักคำ ยกเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง ปล่อยให้ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอลงไป ความจุกแน่นมันยิ่งปะทุเมื่อประโยคที่เพื่อนพูดมานั้นคือความจริงทั้งหมด ในเมื่อไม่ถอยตั้งแต่แรก ต่อให้วันนี้มันเริ่มเจ็บ

สี่วันต่อมา“เหลือเก็บรายละเอียดก็จะเสร็จแล้วนะครับ คิดกันหรือยังว่าอยากไปเที่ยวที่ไหน” นับหนึ่งยิ้มหวานส่งให้สองสาว พลางเบนสายตามามองภาพวาดของตัวเองที่ใกล้เสร็จสมบูรณ์ คิดไม่ผิดเลยที่เลือกฌานินมาเป็นแบบ และเขาก็ดีใจที่ครั้งหนึ่งได้วาดภาพของเธอ“ขวัญนึกว่าพี่นับพูดเล่นนะตอนแรก”“จริงจังครับ คิดมาเลย งานเสร็จจะพาไปเลี้ยง ชวนเช่ด้วยอีกคน”“ไม่เป็นไรค่ะ เปลืองเงินพี่นับเปล่า ๆ” ฌานินบอก แต่หลังประโยคนั้นหนุ่มรุ่นพี่ก็รีบส่ายหน้า“ไม่ต้องเกรงใจ แล้วอย่าลืมส่งเลขบัญชีให้พี่ด้วยนะ”ฌานินไม่ได้รู้สึกอยากจะไปเที่ยวหลังจบงานนี้ ซึ่งเธอเองไม่รู้จะปฏิเสธยังไงอีกตามเคย เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นคนดีและสุภาพเกินไป พอจะปฏิเสธมันทำให้รู้สึกเหมือนน้ำท้วมปากช่วงค่ำ ร่างเล็กและเพื่อนพากันนั่งรถกลับ เป็นรถคนที่บ้านของนับหนึ่ง เขาฝากให้มาไปส่งเธอทั้งสองคน“ฌา เช่ชวนไปอู่คืนนี้”“เดี๋ยวฌาต้องบอกพี่คลื่นก่อน”“จ้า” ขวัญใจลากเสียงยาว เธอมองเพื่อนที่กำลังล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าด้วยความกังวล ไม่รู้ว่าคำเตือนหลายครั้งที่เคยบอก ฌานินได้เก็บไปคิดบ้างหรือเปล่าเธอกลัวเหลือเกินว่าคนที่ไม่เคยมีความรัก จะจมปักกับรักค

ร่างเล็กเดินกลับเข้ามาในห้องที่ทุกคนกำลังนั่งดื่ม มีเพียงขวัญใจและคูเปอร์ที่ดูเหมือนจะรู้ว่าหายไปไหนมาก่อนหน้านี้ เธอนั่งลงที่เดิมเงียบ ๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียว“น้องฌามีแฟนหรือยังครับ” ไออุ่นที่นั่งกอดสาวสวยบนตักเอ่ยถาม เขาทนไม่ไหวแล้ว จากเรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟัง จึงอยากรู้ว่ามันจริงหรือเปล่า“ไม่ค่ะ ฌาไม่มีแฟน” ฌานินตอบเสียงเบา พลางมองไปยังคนที่ไม่แม้แต่จะสนใจเธอ เขานั่งดื่มและโอบผู้หญิงข้างกาย สายตาคู่คมที่มักจะมองมาบ่อยครั้ง ตอนนี้แทบไม่เหลือบมองเลย“อ้าว พี่คิดว่าฌาคบกับไอ้นับ” เจแปนบอก ก่อนไออุ่นจะสวนกลับทันควันอย่างหัวเสีย“มึงมั่วไอ้สัส กูก็ซึมไปดิ”“ทำไมพี่แปนถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ” มือเรียวที่วางบนตักค่อย ๆ กำเข้าหากันช้า ๆ คล้ายเธอจะรู้แล้วว่าคลื่นรู้เรื่องนี้ได้ยังไง“พี่เข้าไปเอาของที่บ้านมัน แล้วฌาอยู่ ก็เลยคิดว่าคบกัน”“โหยพี่ เพื่อนผมไปเป็นแบบให้วาดภาพเฉย ๆ เหอะ”เป็นปอร์เช่ช่วยพูดแทนให้ และหลังคำนั้นขวัญใจก็รีบมองเพื่อน แววตาเศร้าที่สังเกตเห็น ทำให้เธอเริ่มเข้าใจทันทีว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น“สรุปคือกูเข้าใจผิด?”“ไอ้เวร ใจกูนี่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม”“จะพูดอะไรก็ดูผู้หญิ

ร่างเล็กค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกจากก้านนิ้วยาว ก่อนจะเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเรือนร่างทีละชิ้น ทั้งที่เขากำลังคิดจะปิดฉากความสัมพันธ์นี้ลง แต่เธอกลับใช้เซ็กซ์เป็นเชือกเส้นสุดท้าย พยายามรั้งทุกอย่างเอาไว้ดวงตาคู่นั้นยังคงเย็นชาและมองอย่างนิ่ง ๆ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยืนตรงปลายเตียง ราวกับกำลังชมการแสดงของคนที่เคยเขินอาย แต่ตอนนี้กำลังเป็นฝ่ายเริ่ม“คิดอะไรอยู่ถึง เลือกเดินเข้ามาในความเจ็บปวด”“ไม่ได้คิดอะไรค่ะ… ไม่คิดเลย”ทุกครั้งที่มีใครเผลอรู้สึกสิ่งแรกที่คลื่นทำคือถอย ตีตัวออกห่างอย่างไร้เยื่อใย ไม่สนใจ ไม่แยแส และกับเธอที่แสดงออกชัดเจนขนาดนี้ ทำไมเขาจะไม่รู้แต่กลับไม่ได้เด็ดขาด และยังอยากสนุกกับเรือนร่างนี้ต่อไป ราวกับจงใจย่ำยีหัวใจดวงเล็ก ๆ ที่เธอยื่นให้ทั้งที่เขาไม่เคยคิดจะรับมันไว้ตั้งแต่แรกเรือนร่างของฌานินเปลือยเปล่า เธอค่อย ๆ ขยับขาเรียวอ้ากว้างเปิดเผยต่อสายตาคู่คม แล้วใช้นิ้วถูกลีบสีสวยของตัวเองต่อหน้าเขา แอลกอฮอล์ในร่างกายทำให้มีความกล้า คำว่าจบที่เขาพ่นออกมาทำให้ลืมความอับอายไปหมดสิ้น“อ๊า~” เสียงหวานครางแผ่วเบาเมื่อเลื่อนนิ้วเรียวมาบดคลึงบนจุดกระสันของตัวเอง ทั้งร่างของฌา

ฌานินสั่นสะท้านไปทั้งตัว เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าสวย ลมหายใจพลันขาดห้วงไปในตอนที่สะโพกสอบเร่งจังหวะ ดวงตากลมปิดพริ้ม มีเพียงริมฝีปากที่เผยอเปล่งเสียงผ่อนระบายความเสียวซ่านก้านนิ้วยาวเกลี่ยเส้นผมนุ่มไปทัดไว้ที่ใบหู เผยให้เห็นใบหน้าหวานครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากหยักกดลงตรงข้างขมับ ก่อนจะพรมจูบจนทั่วแต่เว้นไว้เพียงจุดหนึ่งจุดที่เขาไม่ชอบสัมผัสมันกับใคร“ไหวไหม ซี๊ด~”“อื้อ~ อ๊า~ ฌาไหว”ใบหน้าหล่อเลื่อนลงมาซุกไซ้ซอกคอขาว สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ เขี้ยวฟันคมฝังลงตามผิวเนียนแต่ไม่ได้รุนแรงจนทิ้งรอยไว้“ซี๊ด~ จะกลืนมันเข้าไปไม่ให้พี่ขยับเลยหรือไงเด็กดี”แขนเรียวข้างขวาถูกจับมาคล้องรอบลำคอหนา ทั้งร่างสั่นคลอนจากแรงโถมกระแทก ฌานินทั้งเสียวซ่านและเขินอายจากถ้อยคำเมื่อครู่ที่ฟังดูหลงใหลจนพวงแก้มขึ้นสี ลมหายใจพลันเห่อร้อน ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเคลื่อนมาตะโบมดูดยอดอกสีหวาน พร้อมกับออกแรงบีบเคล้นอกคู่ใหญ่ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์กำลังวิ่งพล่านไปทั่วร่างของคนตัวเล็ก เธอเอี้ยวใบหน้าไปมองคนข้างหลังที่กำลังมูมมามกับเม็ดไต หัวใจหวั่นไหวอย่างหักห้ามไม่ได้ ยิ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลากำลังมีความสุขจากเรือนร่างของตัวเอง ก็ยิ่