All Chapters of Pleasuring my dad's best friend (Filipino): Chapter 101 - Chapter 110

SCOTT’S POVGaano katagal bago gumana ang isang sedative? Nagsimula akong mag-isip na mali ang aking pagkakaintindi sa kanyang mga layunin. Dahil hindi siya nagpapakita ng anumang tanda ng pagiging drugged, nagpasya akong maglagay ng isang maliit na palabas. Umiling ako, mabilis na kumurap, sinusubukang alisin ang hindi nakikitang hamog.“Ang aking ulo…”Halos wala pa akong sinasabi nang pumunta si Stacey sa ibabaw ko. “Huwag kang mag-alala, sinta, magiging maayos ka rin.”Sinubukan niyang ipag-usap ang kanyang mga labi laban sa akin, at ang mga alon ng jijiri ay pakshet na tumama sa akin. Ang aking balat ay gumapang, ngunit kailangan kong tapusin ang kung ano ang aking pakshet na nasimulan na.“Walang mga halik para sa isang dugyot na bitch na tulad mo.” Ang aking mga salita ay slurred, ang aking kamay ay mahigpit na nakabalot sa kanyang leeg.“Oo! Sakalin mo ako, daddy!”Ang aking tiyan ay pakshet na bumaliktad. Lumaban ako nang napakalakas para hindi yumuko at ilabas ang nilalaman

SCOTT’S POV“Hindi ito bahagi ng plano,” Komento ni Sebastian, nakatitig sa nakagapos na si Stacey.“Bahagi ito. Ang lahat ng ito ay kanyang ideya.”“Sa tingin mo ba paniniwalaan ka nila?” Tumingin siya sa baliw na babae at pagkatapos ay pabalik sa akin.“Hindi nila kailangang maniwala sa akin. Paniniwalaan nila ang ebidensya,” Sabi ko nang seryoso.“Nag—”“Isa pang salita mula sa iyo, Sebastian. Sumpa man, isa na lang na salita.” Bawat salita ay binitiwan nang may babala. Ang aking ilong ay namula; ang aking mga mata ay nakatutok.Oo, marahil hindi ito ang pinakamagandang ideya, ngunit gumana ito.“Tumingin ka, ipinaalam ko sa police department ang tungkol sa kanyang pagiging narito. Alam mo iyan.”Tumango siya nang bahagya. “Oo, binibiro lang kita. Alam kong sasabihin mo, ‘Bawas ang bonus mo sa susunod na buwan.’ Huwag kang mag-alala, alam kong hindi mo gagawin.”Itinigas ko ang aking panga, kumakagat nang madiin sa wala para pigilan ang aking sarili sa pagtugon. Kailan ko kailanma

ELIANA’S POVNakatitig sa labas ng bintana, kinuha ko ang tanawin ng bawat gusali, mga sign—lahat. Mamimiss ko ang Houston, ngunit ang London ay tahanan na ngayon. Hindi alam ni Scott ang tungkol sa aking mga plano na bumalik nang napakaaga. Ang aking puso ay pakshet na pumutok sa pag-iisip lang sa reaksyon ni Scott at kung paano namin gugugulin ang aming kaunting oras nang magkasama. Walang masama sa akin na gustong magkaroon ng kaunting honeymoon na hindi ko nagkaroon bago ako kailangang bumalik muli sa Houston.Tahimik si Susie. Pareho kaming walang masyadong masasabi. Ang huling bagay na gusto kong gawin ay mag-usap tungkol sa aking relasyon sa isang kotse na puno ng mga empleyado. Nakarating kami sa paliparan at masyado lang akong naeexcite na makarating sa gate.“Mag-ingat ka sa iyong sarili, sinta.”“Gagawin ko. Mag-ingat ka sa iyong sarili, Susie,” Sabi ko nang may ngiti.Ang nakakairitang titig ni Frank ay hindi kailanman nagkukulang na pumasok sa ilalim ng aking balat. Maaa

ELIANA’S POVNanginig ang aking katawan, hindi sa takot kundi sa kagalakan—sa sarap. Ang mga paghaplos ni Scott ay kasinggaan ng balahibo, na nagtataboy sa akin sa kabaliwan sa matinding pangangailangan. Ang kanyang amoy ay nakalalasing: malinis, mainit na laman ng lalaki. Ang kanyang dila ay umiikot sa aking tinggil, gumagalaw pababa, tumutulak sa aking pasukan at pagkatapos ay bumabalik sa aking tinggil. Gamit ang kanyang dila, nakikipag-alindog siya sa aking katawan—ang aking mga suso, leeg, maging ang aking pusod ay nakatanggap ng mas marami sa kanyang banayad na pag-aalaga. Tila nadala siya sa aking bagong piercing.Ako ay mainit, walang hininga, at nangangailangan ng labasan. Ginagawa niya akong baliw sa paghihintay, ngunit ayaw kong tumigil ang ginagawa niya sa akin.“Scott, pakiusap…” Bulong ko, humihingal para sa hangin habang ang kanyang mainit na bibig ay umiikot sa paligid ng aking tsupon. Ang aking mga pandama ay tumaas sa bawat paghawak, bawat halik, bawat banayad na pa

ELIANA’S POVAng hangin ay malamig, mas kaunting mainit kaysa sa London. Ang lahat ay napakapakshet na perpekto. Naramdaman pa rin itong hindi totoo. Ginawa ni Scott ang lahat ng mga pagsasaayos, nag-iimpake ng pareho naming mga bag at naging isang napakagandang kasama sa paglalakbay pati na rin ang asawa.Sa deck, umupo ako sa mga hagdan na patungo sa tubig, nag-eenjoy sa tanawin. Ang ilaw ay nagliliwanag sa pamamagitan ng mga glass wall ng bawat villa. Walang isip, itinaws ko ang aking mga paa sa tubig, hinahayaan ang kalamigan na humaplos sa aking balat.“Ano ang nasa isip mo?” Ang kanyang boses ay nanggaling sa likod ko.“Wala, nag-eenjoy lang ako sa tanawin. Ang lahat ay tila napakapakshet na perpekto. Salamat.”Tahimik na umupo si Scott sa tabi ko, ang kanyang mga paa ay malalim sa tubig.“Huwag mo akong pasalamatan, asawa ko. Ako ang dapat na nagpapasalamat sa iyo.” Ang kanyang boses ay kalmado at banayad, ngunit seryoso. Ang kanyang titig ay matindi.Hindi ko mapigilan ang ak