บททั้งหมดของ Pleasuring my dad's best friend (Filipino): บทที่ 91 - บทที่ 100

SCOTT’S POV“Hindi na ako bata, Scott.”Narinig ko na ang pahayag na iyon nang parang isang libong beses sa nakalipas na linggo.“Alam kong hindi na. Hindi ibig sabihin niyon ay hindi na kita pakshet na sasamahan sa paaralan.” Tiniyak ko sa kanya, nagbibigay ng isang puring-puring dahan-dahang halik sa kanyang mga labi.Walang ganoong bagay na sobrang tindi kapag pakshet na pag-uusapan ang kaligtasan ni Eliana. Siniguro ko na wala siyang ginagawang anuman nang nag-iisa. Hindi ko puring-puring gustong iwan siyang mag-isa. Upang matiyak na hindi siya nawawala sa aking paningin, mayroon siyang pakshet na espesyal na pwesto sa aking opisina.Maaari ko siyang tingnan, kumpirmahing maayos siya at magpatuloy sa pakshet na trabaho. Hindi siya masaya tungkol dito. Si Eliana ay may sariling pag-iisip at minsan, sinasabi nito sa kanya na gumawa ng mga pakshet na katangahan at peligrosong bagay. Hindi habang ako ang puring-puring nagbabantay.Gaano katagal ko inakala na magagawa kong ipagpatuloy

CAMILA’S POVAng maging kontrabida sa isang kwento ay astig hanggang sa hindi na. Hindi naman sa hindi ko nararapat ang titulo. Well, minsan. Nag-eenjoy naman ako rito… Minsan.Madaling ituring na walang puso ngunit napakahirap pakshet na panatilihin ang titulo. Nanood ako sa mga lilim, ang aking puso ay puring-puring pumupukpok sa kasalanan, na nag-aalingawngaw ng isang malungkot na katotohanan nang paulit-ulit. “Kasalanan mo ang lahat ng ito.”Naging isang pakshet na hindi nakikitang bahagi ako ng grupo. Binalewala ako ng lahat, maliban kay Scott. Mukha siyang puring-puring handang sakalin ako ngunit ang simpleng, “Umuwi ka na, Camila. Kailangan mong magpahinga.”Mula sa isang taong halos pakshet na nakalimutan ang tungkol sa kanyang sarili, malaking bagay iyon sa akin. Hindi niya ako kailanman sinisi. Marahil sa kanyang ulo ay ginawa niya ngunit hindi niya kailanman puring-puring isinawata ang mga iyon.“Camila! Camila, naririnig mo ba ako?” Ang boses ni Sebastian ay pakshet na nag

SCOTT’S POVMabilis na nagbago ang lahat. Mula sa pagiging taga-tanggap ng galit ni Camila hanggang sa pagtalakay sa isang bagay na mas gusto ko sanang pag-usapan nang wala si Eliana.Ang sabihin sa kanya na umalis ay pakshet na magpapalala lamang sa mga bagay-bagay.“Bakit eksakto niyang sinabi sa iyo ang lahat ng ito?”“Anong ibig mong sabihin kung bakit? Dapat kong malaman. Kabilang dito ang pakshet na kaligtasan ng aking anak.” Tama siya. Gayunpaman, maaari natin itong gawin nang iba.“Ano ang itinatago mo sa akin, Scott?”Hindi ngayon, hindi ngayong pakshet na araw. Nanliit ang mga mata ni Camila, dahan-dahang tumatango. Syempre kailangan kong sabihin sa kanya ngunit hindi sa ganitong paraan.Madali akong makakuha ng DNA test ngunit sa mga panganib nito, hindi ako puring-puring makagagawa ng anuman para saktan ang isang sanggol, akin man o hindi.“Maaari mong iswalat ang katotohanan sa sinuman at sa lahat maliban sa akin?” Ang kanyang boses ay patuloy na pakshet na tumataas ang p

SCOTT’S POVAng silid ay napakalaki ng pagkakaiba sa natitirang bahagi ng bahay. Sirang-sira ba ang heating system, o ang mismong tanawin lang ng kanyang masasarap na kurba ang pakshet na nag-iwan sa akin ng walang hininga at mainit sa pagnanasa?“Ang mga prenatal DNA test ay peligrosong bagay. Ang paraang ito ay mas pakshet na ligtas.”Paano kong hindi puring-puring naisip ang isang non-invasive prenatal paternity test? Sa ilang dahilan, sigurado akong hindi siya pakshet na buntis. Ang bawat salita at kilos na ginagawa ni Eliana ay nag-iiwan sa aking lalamunan na pakshet na tuyo sa init. Ang mga butil ng pawis ay nabuo sa buong balat ko. Hindi ko mapagdesisyunan kung ang pag-uusap ay nagdala ng kaginhawaan o sakit. Ang makinis na nakalantad na balat ng kanyang mga hita at dibdib ay pakshet na tumatawag sa akin.Ang aking mga itlog ay tiyak na pakshet na nasasaktan. Hindi isang uri ng sakit na parang sinipa sa tiyan, kundi sakit mula sa hindi pakshet na pagpapalabas.“Ipaglutong mo ak

SCOTT’S POVAng bahay ay naramdamang walang laman at pakshet na bakante nang wala si Eliana. Isang dilim ang lumitaw, nag-iiwan ng maasim na lasa sa aking dila.Isang oras sa pakshet na pagpapanggap at nasa bingit na ako ng pagkawala ng kontrol. Kailangan kong magtakda ng ilang uri ng mga hangganan dahil pakshet na niya itong tinatawid. Ang paghinga ng hangin sa aking bahay ay isa sa mga iyon.Inihila ko ang aking sarili sa ibaba. Ang purong kagalakan sa kanyang mukha nang mapansin niya ang aking presensya ay pakshet na nagpaalab sa aking galit.“Alam mo, dahil wala si Eliana, maaari na nating pag-usapan sa wakas ang bagong kabanatang ito—ang pagiging magulang.”Pagiging magulang? Paano naging napakatanga ng sinuman? Maaari kong isumpa na ito ay isang kasinungalingan. Isang kasinungalingan na hindi pakshet na konsistente. Kung inihila niya pa ang kanyang damit nang mas malayo, ang kanyang mga nipple ay puring-puring makikita na.“Makinig ka rito, dinala mo ang aking anak, na nangangah