Kabanata 131: Buhay Para sa Isang Buhay

ELIANA’S POVMabilis na pumukpok ang aking puso sa aking dibdib. Tila ba nawalan ng oksiheno ang buong silid. Naghila ng upuan ang lalaki at umupo rito, habang ang kanyang mga mata ay hindi kailanman kumalas sa aking mukha. Para bang may hinahanap siya.Ano kaya ang posibleng mahanap niya sa mukha ko? Diyos ko, ganito na ba ako mamamatay? Wala pa siyang ginagawang anumang galaw—at hindi rin kailangan. Napakadali lang para sa kanya na patayin ako. Walang paraan na magagawa kong lumaban sa kanya, lalong hindi ako mananalo.“Naaappreciate ko ang katahimikan, pero umaasa ako ng sagot kapag nagtatanong ako.”Panginoon ko, lalala pa ba ang araw na ito? Hindi pa ako kailanman nakarinig ng ganoong klaseng awtoridad sa isang boses. Mababa ang kanyang boses, ngunit napakasiga at naguutos.“Ako—”Nawalan ako ng mga salita. Ang aking mga mata ay nakatutok sa sugat sa gilid ng kanyang mukha. Isang manipis at mahabang peklat na tila galing sa hiwa ng kutsilyo, nagsisimula sa medyo malapit sa kanya

Kabanata 132: Deadlayn

ELIANA’S POVTahimik ang biyahe pabalik sa apartment—masyadong tahimik. May nangyari habang nasa loob ako ng bahay; isang bagay na walang sinuman ang gustong pag-usapan.Tahimik ang mga lalaki, walang anumang ekspresyon o emosyon ang kanilang mga mukha. Gayunpaman, may kakaiba sa paraan ng patuloy nilang pagtingin sa aming likuran, at sa paraan ng paglingon nila sa akin tuwing iniisip nilang hindi ako nakatingin.Bumaba ang bilis ng kotse hanggang sa huminto ito, at pinagbuksan ako ng pinto. Huminga ako nang malalim, nagpapasalamat sa malamig ngunit nakakapagpanatag na hangin."Ako lang ba o iba talaga ang hangin?" Tanong ko, sinusubukang magsimula ng usapan.Ang naguguluhang tingin ng lalaking may kayumangging buhok—na halos kulay pula—ay nagpapahiwatig na seryoso niya itong kinuha."Saan?"Bago pa ako makasagot, itinulak na ako sa likod ng isang human shield, handang magtanggol. Maliban na lamang sa walang dahilan para gawin iyon."Hindi natin nakikita ang hangin, 'di ba? At sigura

Kabanata 133: Tagu-taguan

ELIANA’S POVAng mga minuto ay naging mga oras. Bawat tibok ng puso ay naging isang malakas na paalala ng panganib—ng kapahamakan—na naghihintay sa amin. Bawat segundong walang salita o balita mula kay Susie ay parang isang dugong siglo."Napakaganda nito."May nagbulalas mula sa likuran ko."Kaninong painting ito?"Para sa isang bulalas na tulad niyon, dapat ay isang napakagandang obra ng sining iyon. Ngumiti ako, pinipilit ang sarili na lumingon, ngunit masyado akong tensyonado para gumawa ng ano pa man bukod sa mag-alala."Eliana, sa iyo ito," napasinghap si Paige.Hindi maaari. Ibig kong sabihin, hindi naman ako masama sa pagpipinta, pero—"Kung lilingon ka lang sana nang sandali," ibinulong ni Paige."Iyan ang painting ni Eliana Garcia. Siyay naroroon," narinig kong sabi ni Xavier. Hindi ko namalayang dumating na pala siya.Isang matandang babaeng may pilak na buhok ang lumakad patungo sa akin na may malapad na ngiti sa kanyang mukha. Mukha siyang tunay na masayang makita ako, an

Kabanata 134: Bagsak na Babae

ELIANA’S POV"Anong ginagawa niya rito?" Ang boses ko ay isang mahinang bulong. Sinubukan kong itulak pabalik ang mga nakatakot na alaala ng pag-atake na nagbabadyang lumabas muli."Tanong iyan para sa kanya na kailangang sagutin," mahinang sabi ni Esteban. Nagtaas ng kilay, nagtanong siya, "Kilala mo siya?"Hindi ko alam kung paano sasagutin ang tanong. Ibig kong sabihin, hindi kami magkakilala—hindi talaga—pero ang pinakamalala sa lahat, sinubukan niyang ipilit ang sarili niya sa akin."Isa siyang halimaw," asik ko."Talaga?" Humakbang si Esteban nang ilang beses pabalik patungo kay Ashton, yumukod, at humilig pabalik. "Anong ginawa mo, Dexter?" Isinumpa niya ang apelyido nang may purong pagkasuklam.Pumunta si Ashton nang mas malayo sa likod upang iwasan ang matalim na tingin ng Don, ang kanyang mga labi ay nakatali nang mahigpit.Ikinumpas ni Esteban ang kanyang braso nang kasingbilis ng kidlat, ang kanyang kamao ay direktang sumampa sa panga ni Ashton. Ang lamat ay umalingawngaw

Kabanata 135: Nakakakonsensyang Kaginhawaan

SCOTT’S POVTumagos ang maliliwanag na ilaw sa aking mga mata, dahilan upang mapapikit ako. Isang bagay ang sigurado: wala na ako sa mesa ng bodega na iyon.Tahimik, masyadong tahimik. Dahan-dahan kong pilit na iminulat ang aking mga mata. Sumisingkit sa sakit at hirap, hinayaan ko ang aking mga mata na magpokus. Sa katunayan, wala na ako sa silid kung saan ako huling nakamalay. Walang duda na nasa isang ospital ako.Umayaw sa aking ulo ang babala ni Susan: “Hinihingi ni Don Esteban na palayain mo ang kanyang kapatid.”Hindi kailanman nagbibigay si Esteban ng mga utos o kahilingan nang walang kapalit na kahihinatnan kapag hindi sinunod, hindi sa kinakailangan pa iyon. Dahil kilala ko si Jackson, alam ko kung gaano siya katigas ang ulo.Ikinumpas ko ang aking mga paa palabas ng kama, pinaglalabanan ang kumikirot na sakit sa aking ulo. Kailangan kong siguraduhin na hindi susubukan ni Esteban na sirain ang lahat para sa atin.“Hindi ko iminumungkahi na bumangon ka sa ganitong kondisyon…”

Kabanata 136: Ang Wakas ay Simula Lamang

ELIANA’S POVAng mga kaganapan sa araw na iyon ay pinili kong ibaon sa kaibuturan ng aking isip. Hindi ako nagtanong tungkol doon, umaasang hindi na ito mangyayari muli.Ang kasabihang, “Hindi mo kailanman malalaman ang mayroon ka hangga’t hindi mo ito nawawala,” ay lubos na totoo.Kahit na hindi ko tuluyang nawala ang aking ina, halos mangyari iyon. Nahiya ako na kailangan pa niyang irisk ang kanyang buhay para sa akin upang mamulat ang aking mga mata at makita ang kanyang mga pagsisikap na maging naroroon para sa akin.“Anong iniisip mo, mahal?” Ang boses ni Scott ang naglabas sa akin sa aking isip.“Wala naman…”“Sigurado ka? Naghihintay ang lahat sa labas. Pero,” inilapit niya ako sa kanya, idiniin ako sa kanyang matigas na katawan, “hindi natin kailangang lumabas doon kung ayaw mo,” ibinulong niya sa aking tainga, habang ang kanyang dila ay dumadausdos sa gilid ng aking leeg.“Tigil na, Scott. Pwede natin itong ipagpatuloy mamaya.” Iniharap ko siya sa pinto at pinalabas.Ang nob