جميع فصول : الفصل -الفصل 20

หลินซูเหยาคลี่ยกยิ้มเย็นเนียบฉาบไปทั่วใบหน้า แต่นัยน์ตาที่จับจ้องเสิ่นอวี้กลับว่างเปล่าราวกับมองซากศพเน่าเปื่อยรอวันถูกฝัง นางโน้มกายลงจากรถม้าเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนร่างลอยพุ่งปะทะแตะปลายจมูกของคนตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวเสิ่นอวี้ที่ได้กลิ่นหอมหวานเย้ายวน นัยน์ตาก็เยิ้มด้วยความกระหายในเสน่ห์ที่ชวนหลงใหล“โรงเตี๊ยมลู่อี้งั้นหรือ...” นางทวนคำด้วยน้ำเสียงหวานแผ่วเบาแต่กลับฟังดูเยียบเย็นจนชวนขนลุก “ข้าได้ยินมาว่านายหญิงคนก่อนของโรงเตี๊ยมจิ่นเม่ย...ดินกลบฝังหน้ายังไม่ทันแห้งดีเสียด้วยซ้ำ ไฉนท่านถึงได้เร่งรีบผลัดเปลี่ยนทุกอย่างราวกับหวาดหวั่น หรือเกรงกลัววิญญาณของนางจะฟื้นตื่นลุกขึ้นมาจากหลุมเพื่อมาทวงถามหาความเป็นธรรมกันแน่”ถ้อยคำนั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันจนมวลอากาศโดยรอบดูเย็นเยียบลงทันตาหลินซูเหยากัดฟันข่มโทสะจนเจ็บระบมไปทั้งใจ…นางหาได้ต้องเอื้อนเอ่ยวาจาใดให้สิ้นเปลื้องน้ำลายกับผู้ที่เคยลงมือสังหารนางอย่างเลือดเย็น มันช่างกระด้างปากชวนสะอิดสะเอียนที่สุดในชีวิตเหตุใดต้องอ้อมค้อมให้เสียเวลา?ไม่สู้นางชักดาบออกจากฝักแล้วตะบั่นคอคนชั่วตรงหน้าใ

หลินหรงเฟยถึงกับตัวสั่นงก ใบหน้าคนงามที่เคยอ่อนหวานยามนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ ราวกับจะปริแตกจากถ้อยคำแช่งชักหักกระดูกสตรีตรงหน้า“หลินซูเหยา! เจ้ามันก็แค่บุตรนางคณิกาต่ำต้อยที่สกุลหลินเมตตาจึงโตมาในจวนสกุลหลินได้ ต่อให้จะสวมผ้าแพรพรรณงดงามราคาแพงเพียงใด ก็ยังปิดกลิ่นสาบสันดานต่ำช้าไม่ได้! กล้าดีอย่างไรมาสาปแช่งข้า!”น้ำเสียงของนางแหลมสูงด้วยโทสะ ฝ่ามือเรียวเงื้อขึ้นทันที หวังจะฟาดฉาดลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายให้สาสมกับความแค้น“คิดว่าพอได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพแล้วจะชุบตัวกลายเป็นสตรีสูงศักดิ์เชิดหน้าชูคอได้หรือหลินซูเหยา เพราะต่อให้เจ้าจะโบกหน้าปกปิดจนดูหนาเตอะ สวมใส่อาภรณ์ที่ตัดจากผ้าไหมชั้นดีราคาแพงหรือประโคมประดับปิ่นจนเต็มหัว ก็ไม่อาจปิดสันดานต่ำทรามที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็ยังเหม็นคาวไม่ต่างจากขอทานข้างถนนอยู่ดี!”ถ้อยคำดูแคลนและเหยียดหยามนั้น หลินหรงเฟยหวังจะใช้เป็นคมมีดกรีดแทงกลางใจของสตรีตรงหน้าให้เจ็บช้ำกระอักเลือดทว่าสิ่งที่นางได้รับกลับมาคือความนิ่งงันราวกับหาได้รู้สึกใบหน้าคนงามเชิดขึ้นอย่างถือดี หลินหรงเฟยที่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเดือดดาลจนแทบคลุ้มคลั่ง นางเ

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ก้าวออกจากจวนสกุลหลิน ก็ดูเหมือนอารมณ์ของหลินซูเหยากเบิกบานสำราญใจไม่น้อย ใบหน้าคนงามมีรอยยิ้มพริ้มเพราประดับอยู่ทั้งวันแทบไม่หุบ แม้แต่ยามที่ทอดสายตามองนกชมไม้ก็ยังดูอ่อนโยนจนเหล่าสาวใช้ลอบหวาดหวั่นด้วยไม่รู้ว่า…แท้จริงเบื้องหลังรอยยิ้มที่ดีเกินเหตุนี้นายหญิงของพวกนางกำลังวางแผนการอันใดอยู่อีก?ทว่าเหตุที่หลินซูเหยาอารมณ์ดีถึงเพียงนี้ ไม่ใช่เพียงเพราะเห็นหลินฮูหยินและพี่สาวสายสอพลอกล้ำกลืนความโกรธจนใบหน้าเขียวหน้าเหลืองเกือบกระอักเลือดคาจวนเท่านั้น...แต่เป็นหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วันต่างหาก ผู้เป็นบิดาที่ไม่เคยแม้แต่จะเหลียวแลหรือแยแสความเป็นตายของนาง กลับรีบแจ้นมาเยี่ยมเยียนถึงจวนแม่ทัพ พร้อมขนของกำนัลมาชุดใหญ่เพื่อประจบเอาใจ มิหนำซ้ำยังลากเอาหลินฮูหยินและหลินหรงเฟยที่สภาพยังดูไม่จืด มาคุกเข่ากล่าวขอโทษนางถึงที่!ไฉนนางจะมองไม่ออกว่าหยดน้ำตาและไอ้ท่าทางสำนึกผิดจนตัวสั่นของคนเหล่านั้น…เป็นเพียงการสวมหน้ากากเพื่อเล่นงิ้วฉากหนึ่งเท่านั้นหาได้รู้สึกผิดต่อสิ่งที่เคยทำกับนางหรือมารดาแม้เพียงกระผีกริ้น!และที่ต้องยอมกล้ำกลืนฝืนทนแบกหน้ามาเอ่ยขอโทษนางถึงจวนแม่ทัพก็

บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบลงทันที เมื่อสิ้นเสียงทักทายระรื่นหูของเสิ่นอี้ ผู้คนที่เดินขวักไขว้ผ่านไปมาต่างพากันชะงักกึก พอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงสง่าในชุดสีดำขลับของแม่ทัพหนุ่มทว่าเสิ่นอี้ที่กำลังมัวเมาในโฉมงามกลับหาได้สังเกตเห็นไม่ ยังคงส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่คิดว่าตรึงใจสตรีมานักต่อนักให้แก่อีกฝ่ายหลินซูเหยาละสายตาจากแม่ทัพหนุ่ม ก่อนหันไปปรายมองบุรุษหน้าหนาที่ก้าวเข้ามาใกล้ นางไล่สายตามองมันตั้งแต่บนลงล่างด้วยแววตาว่างเปล่า ขณะที่ริมฝีปากบางคลี่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพริ้มเพราจางๆ ทว่านัยน์ตาคู่งามกลับดูใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับหยาดน้ำค้างที่ไม่เคยต้องมลทิน “วาสนาอะไรกันหรือเจ้าคะ คุณชายเป็นผู้ใดกัน ข้าจำไม่ได้จริงๆ”ถ้อยคำเรียบง่ายนั้นเปรียบเสมือนฝ่ามือล่องหนที่ตบฉาดลงบนใบหน้าของเสิ่นอี้อย่างแรงจนมันหน้าหงาย รอยยิ้มที่เคยมั่นใจพลันแข็งค้าง ความรู้สึกเสียหน้าตีตื้นขึ้นมาจนมันอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง“มะ...แม่นาง จำข้าไม่ได้จริงหรือ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้ายังนำใบชาชั้นดีไปส่งให้ถึง...”“สามีเจ้าคะ” หลินซูเหยาไม่ปล่อยให้คนชั่วผู้นั้นได้อ้าปากพลามวาจาจนจบ นางพลางกลับขยับกายเข้าไปเบีย

บรรยากาศที่เคยอึมครึมบริเวณศาลาริมสระบัวพลางสว่างไสววาบขึ้นมาทันตา เมื่อเซียวฮูหยินปรากฏกายก้าวเข้ามาพร้อมกับสาวใช้ที่หอบหิ้วขนมและน้ำชาชั้นเลิศมาเต็มมือ นางตรงเข้ามากุมมือลูกสะใภ้ ไล่สำรวจใบหน้าโฉมงามสะคราญด้วยความห่วงใย“ดูสิว่าใบหน้าซูบผอมลงไปถึงเพียงนี้เชียวหรือ เจ้าคนหน้าเหม็นนั่นกล้าดีอย่างไรกัน ปล่อยให้ลูกสะใภ้ของข้ามานั่งถอนหายใจทิ้งขว้างเพียงลำพังได้อย่างไร!”เซียวฮูหยินขยับปากบ่นพึมพำออกมา หาได้สนใจไม่ว่าบุตร ชายจะบังเอิญเดินเช้ามาได้ยินหรือจะถูกเหล่าสาวใช้หัวเราะเยาะหลินซูเหยาที่เดิมทีตั้งใจจะเก็บงำความอัดอั้นไว้ แต่เมื่อเจอท่าทีที่แสนห่วงใยและเข้าข้างอย่างออกหน้าออกตาจากแม่สามีกำแพงในใจก็พลางพังทลายลง นางแสร้งก้มหน้าลงน้อยๆ แววตาหม่นแสงลงอย่างน่าสงสาร “ท่านแม่...ท่านแม่ทัพเซียวคงจะยุ่งอยู่กับงานที่ค่ายทหาร หลายวันมานี้จึงแทบไม่กลับจวนเลยแต่ถึงกลับมาก็แทบไม่ได้พูดกันสักคำ”น้ำเสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้นแผ่วเบา หลินซูเหยาพลางเงยหน้าขึ้นจ้องมองแม่สามีด้วยแววตาสั่นที่ระริก“หึ! งานยุ่งงั้นหรือ!”เซียวฮูหยินแค่นเสียงเหยียดหยามบุตรชายตัวเองพลางตบโต๊ะเบาๆ ระบายความขุ่นมัวในใจ “ย