เสิ่นอี้จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของสตรีตรงหน้าหมายจะขุดหาความจริงบางอย่างที่นางซุกซ่อนไว้ ทว่านัยน์ตาคู่นั้น…กลับไม่มีแม้แต่แววหยอกล้อ หากแต่เต็มไปด้วยความสมเพชและความแค้นที่หยั่งรากลึกลงไปถึงกระดูกดำมิหนำซ้ำ นางมองเขาไม่ต่างจากเศษสวะไร้ค่าชิ้นหนึ่ง!ทันใดนั้นภาพในหัวของเสิ่นอี้ก็ผุดภาพของเม่ยเหนียงที่ถูกเขาจับร่างโยนลงทะเลสาบให้จมดิ่งลึกลงสู่ก้นบึ้งน้ำเย็นก็พลางแวบขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งรอยยิ้มสุดท้ายที่นางมอบให้เขาก่อนสิ้นใจ...มันช่างคล้ายคลึงกับรอยยิ้มเยาะของสตรีตรงหน้าผู้นี้อย่างน่าขนลุก!ดวงตาคมกริบค่อยๆ เบิกโพลงกว้างขึ้นเรื่อยๆ“ชาติก่อน…งั้นหรือ” เสิ่นอี้พึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าของมันซีดเผือดจนไร้สีเลือดราวกับตกอยู่ในภวังค์ฝันร้าย“ท่านพี่! ไปฟังวาจาเพ้อเจ้อของนางทำไมเจ้าคะ!”ลู่เอ๋อร์ที่ถูกเสิ่นอี้คว้าข้อมือไว้เริ่มกรีดร้อง ก็พลางสัมผัสได้ถึงแรงสั่นเทิ้มที่ส่งผ่านมาจากมือของเสิ่นอี้ “นางก็แค่สตรีเสียสติฟั่นเฟื่อนที่ชอบพูดจาเลอะเทอะข่มขู่ผู้อื่นเท่านั้น!”หลินซูเหยาหาได้สนใจเสียงนกเสียงกาไม่นางจงใจก้าวเดินเข้าไปประชิดจนกลิ่นหอมจางๆ โชยเข้าสู่โสตประสาทของเสิ่นอี้ ทว่าหาใช่เพื่อยั่วยวน
اقرأ المزيد
تسجيل الدخول
