เกิดใหม่เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่ไฉนวิญญาณกลับแม่เล้าตัวแม่

แสงจันทรานวลตาที่สาดส่องลงมากระทบหลังคาโรงเตี๊ยมจิ่นเม่ย เดิมทีในค่ำคืนนี้ควรจะเป็นพยานให้แก่ความสำเร็จรุ่งโรจน์

บรรยากาศโดยรอบอบอวลด้วยกลิ่นกำยานหอมจางๆ สายลมเย็นพัดโชยมาพร้อมเสียงพิณแผ่วเบาที่คอยขับกล่อมแขกเหรื่อให้เคลิบเคลิ้มลุ่มหลง แต่น่าเสียดาย…ที่ความเย้ายวนทั้งหมดนั้น กลับกลายเป็นฉากหน้าของลานประหาร

เม่ยเหนียงผู้อยู่เบื้องหลังความยิ่งใหญ่ทอดมองความสำเร็จด้วยแววตาปลาบปลื้ม ทว่าความจริงกลับกลายเป็นฝันร้ายที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ เมื่อเสิ่นอวี้สามีที่นางเพียรปั้นดินให้เป็นดาวทุ่มเททั้งเงินทองและแรงกายเชิดชูจนเขาได้ดี ยามนี้กลับเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษ พร้อมในมือประคองจอกสุราดอกท้อสีหวานละมุนมาจ่อที่ริมฝีปากนาง

“ดื่มเสียเม่ยเหนียง ดื่มให้แก่ความโง่เขลาของเจ้าที่หลงเชื่อว่าคนอย่างข้าจะรักเจ้าจริง”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เคยพร่ำบอกรัก บัดนี้กลับเยือกเย็นเสียจนเชือดเฉือนขั้วหัวใจยิ่งกว่ายาพิษในจอก

เม่ยเหนียงเงยหน้าขึ้น สบตาชายคนรักด้วยความสับสน

ทว่ากว่าจะรู้ตัว สุรารสขมเฝื่อนที่มีฤทธิ์ร้อนแรงดั่งไฟแผดเผาก็ไหลลงสู่ลำคอไปเสียแล้ว

นางเป็นถึงเจ้าของโรงเตี๊ยมหอคณิกาโคมเขียว…กลับพลาดพลั้งพ่ายแพ้ให้แก่ความรักจนตามืดบอดอย่างโง่เขลา!

และเพียงครู่เดียวใต้หล้าทั้งใบของเม่ยเหนียงก็พลันพร่ามัว พร้อมกับของเหลวอุ่นที่คาวไหลทะลักออกตามโสตประสาทและมุมปากอย่างเวทนา

ร่างของนางทรุดฮวบลงแทบเท้าชายโฉดอย่างหมดทางสู้

ทว่าในห้วงสุดท้ายของลมหายใจแห่งความตาย…นางกลับต้องทนเห็นภาพที่อัปยศที่สุด!

เมื่อลู่เอ๋อร์สตรีคณิกาที่นางเคยชุบเลี้ยงด้วยความเมตตาจนกลายเป็นดาวเด่นอันดับหนึ่ง เดินนวยนาดเข้ามาออเซาะผัวชั่วด้วยสายตาดูแคลน

“นายหญิง...รีบจากไปอย่างสงบเถิดนะเจ้าคะ นับต่อจากนี้ของทุกอย่างของท่าน ข้าจะดูแลต่อให้เองรวมทั้งสามีของท่าน”

น้ำเสียงหัวเราะเยาะคิกคักของคนโฉดที่ดังเข้าโสนประสาทนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่แว่วเข้าหู ก่อนที่ลมหายใจของนางจะขาดสะบั้นลงพร้อมกับความแค้นที่สลักลึกซึ้งถึงวิญญาณ...หากชาติหน้ามีจริง นางขอสาบานว่าย่อมต้องกลับมาทวงทุกอย่างคืนเป็นร้อยเท่าพัน!

“เม่ยเหนียง...อย่าเพิ่งรีบปิดตา เจ้าดูเสียก่อน”

เสิ่นอวี้โน้มใบหน้าลงมาใกล้อย่างสมเพช

ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแบบเดียวกับที่เคยพร่ำรัก แต่วันนี้มันกลับเชือดเฉือนยิ่งกว่าคมมีด รอยยิ้มที่เขาคลี่ออกมานั้นกว้างและเปิดเผยเสียจนน่ารังเกียจทั้งยังไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ต่อสตรีที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอน

น้ำเสียงเยือกเย็นของเขากรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเม่ยเหนียงที่กำลังสั่นสะท้าน “โรงเตี๊ยมที่เจ้าทุ่มเทสร้างมา เงินทุกอีแปะในหีบสมบัติ แม้กระทั่งชุดไหมชั้นดีที่เจ้าสวมใส่...ต่อจากนี้มันจะเป็นของลู่เอ๋อร์ทั้งหมด ส่วนเจ้านั้น…ก็เป็นได้เพียงซากศพไร้ชื่อที่ถูกหมกไว้ในห้องใต้นี้อย่างไร้ญาติ ขาดมิตรและไร้แม้ดินกลบหน้า”

ลู่เอ๋อร์...หญิงสาวที่เม่ยเหนียงเคยควักเงินก้อนโตไถ่ตัวจากพ่อเลี้ยงใจโฉดที่คิดเอาลูกเลี้ยงไปขายเป็นนางบำเรอนั้น…อีกฝ่ายก็พลางเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ดสียจนรองเท้าปักลายดอกโบตั๋นที่ดูงดงามของนางเหยียบลงบนปลายนิ้วของเม่ยเหนียงที่กำลังพยายามไขว่คว้าหาอากาศหายใจ

นางจงใจบดขยี้มันแรงๆ จนกระดูกร้าวระบม พลางหัวเราะร่าด้วยความสะใจนัก

แต่นี่เขายังไม่ทันได้เริ่มด้วยฟซ้ำ

“นายหญิง...ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ ข้าจะใช้สามีของท่านให้คุ้มค่ากับที่ข้าตรากตรำปั้นเขามากับมือ!” ลู่เอ๋อร์จีบปากจีบคอพูดอย่างจงใจ พลางอิงแอบแนบชิดเสิ่นอวี้อย่างไม่อายฟ้าดิน

และเห็นสาสตาสีดำขลับของเขา…บุรุษตรงหน้าเริ่มขุ่นมัว

“อ้อ...ลืมบอกไป ยาพิษในจอกนี้ ข้าเป็นคนเลือกเองกับมือเชียวนะ” ลู่เอ๋อร์กระซิบถ้อยคำที่เปรียบดั่งอาบยาพิษ จนเอาแต่โอ้อวดด้วยความดีใจ “แต่วางใจเถิด…ข้าจะทำให้เจ็บปวดราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ แต่สมองจะยังแจ่มชัดไปจนวินาทีสุดท้าย... เพื่อให้สตรีตรงหน้าได้เห็นภาพและต้องจดจำความเจ็บปวดระหว่างนี้เอาไว้อย่างกลำกลืน”

น้ำเสียงของนางแผ่วลงเรื่อยๆ ก่อนที่ประโยคถัดมาจะดังดูแล้วภายในใจนั้น…อัดแน่นเจือไปด้วยความปวด

ลู่เอ๋อร์เอ่ยต่อ “นายหญิงจะได้เห็นข้ากับพี่เสิ่นอวี้นอนกอดกันกลมเกลียวบนร่วมเตียงอย่างเร่าร้อน ข้ารับรองได้ว่านายหญิงจะได้ไม่มีวันลืมเลือนแม้ตายไปแล้วแน่!”

เม่ยเหนียงไม่เหลือเรี่ยวแรงจะขยับกาย หากแต่ดวงตาของนางกลับเบิกโพลง จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาชั่วช้าของคนทั้งคู่ด้วยความเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด ขณะที่เลือดสีแดงฉานทะลักออกจากมุมปาก ร่างกายของนางคล้ายกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างปวดร้าว

ทว่าจิตวิญญาณกลับลุกโชนด้วยเพลิงแค้น!!

นึกย้อนกลับไปถึงความโง่เขลาเมื่อห้าปีก่อน…วันที่นางควักเงินก้อนใหญ่เพื่อไถ่ตัวบัณฑิตตกยากนามว่าเสิ่นอวี้ ออกจากคุกมืด เพียงเพราะความเวทนาและสมเพชในชะตากรรมของเขา

ไฉนเลยยามนี้ ความเมตตาเหล่านั้นกลับกลายเป็นคมดาบที่ย้อนมาเชือดคอตัวเองได้...

ในเมื่อนางเป็นผู้ที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา…เช่นนั้นชีวิตนั้นก็ย่อมต้องเป็นของนาง!

และวางใจเถอะ...นางจะไม่ยอมตายเพียงลำพังแน่

ต่อให้ต้องลากพวกเจ้าลงไปชดใช้กรรมในนรกขุมที่ลึกที่สุด ข้าก็จะทำ!

เม่ยเหนียงขยิบริมฝีปากพูดอย่างยากลำบาก เค้นเสียงที่สั่นพร่าและแหบแห้งออกมาเป็นคำสาปแช่งที่กรีดลึกไปถึงขุมนรก

“ข้าขอเอาชีวิตเป็นเดิมพัน…หากสวรรค์มีตาหรือนรกมีจริง ต่อให้ต้องกลายเป็นผีร้ายที่ไร้ซึ่งความปรานี ข้าจะฉีกทึ้งเนื้อพวกเจ้าออกเป็นชิ้นๆ ความรุ่งเรืองที่ข้าสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ ข้าจะทำให้มันกลายเป็นกองเพลิงเผาผลาญพวกเจ้าให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความโลภ และจำไว้ให้ดี…พวกเจ้าจะไม่มีวันได้ตายดี!”

ถ้อยคำโกรธแค้นเหล่านั้นถูกพึมพำพูดผ่านริมฝีปากที่เปื้อนเลือด ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนชั่วจะค่อยๆ จางหายไปในโสตประสาทที่ดับวูบคล้ายถูกความมืดมิดเข้ามากลืนกินทุกสรรพสิ่ง

ทว่าความร้อนรุ่มของแรงแค้นกลับยังพุ่งพล่าน สวนทางกับร่างกายที่ค่อยๆ เย็นเยียบลงจนถึงกระดูก

เฮือก!

ร่างบางบนเตียงไม้แกะสลักเนื้อดีพลันสะดุ้งเฮือกขึ้นมาสุดตัวราวกับถูกกระชาก ท่ามกลางกลิ่นหอมของกำยานฟุ้งที่ลอยคลุ้งตลบอบอวลทั่วทั้งห้องไม่ต่างจากกลิ่นสุราในโรงเตี๊ยม

ความเจ็บปวดรวดร้าวที่ถึงทรวงอกทำให้เม่ยเหนียงต้องยกมือกุมหน้าอกแน่น ก่อนจะพบว่าฝ่ามือที่กุมอยู่นั้นขาวซีด เรียวบาง และนุ่มนิ่มราวกับไม่เคยหยิบจับงานหนักมาก่อน

“คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้ว! สวรรค์คุ้มครอง!” เสียงร้องไห้โฮของเด็กสาวผู้หนึ่งดังขึ้นข้างเตียง

เม่ยเหนียงพยายามรวบรวมสติ หันมองไปที่เด็กสาวตัวเล็กในชุดคนสาวใช้ที่กำลังสะอื้นฮักจนตัวโยน

“เจ้า... คือใคร แล้วข้าอยู่ที่ไหน?”

น้ำเสียงหวานสั่นพร่าแหบแห้งเอ่ยถามด้วยความงุนงง

“โถ! คุณหนูของอาชิง ท่านนอนหลับไปนานตั้งสามชั่วยามหลังจากดื่มน้ำแกงที่ฮูหยินใหญ่เคี่ยวมาให้...อาชิงนึกว่าคุณหนูจะทิ้งกันไปเสียแล้ว” อาชิงสาวใช้คนสนิทเอ่ยขึ้นอย่างสะอื้น นางกอดขาสตรีบนเตียงเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลับหนีไปอีก

เม่ยเหนียงได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่นแทบเป็นปมเชือก ก่อนที่จะมีความทรงจำสายหนึ่งแล่นเข้าสู่สมอง...หลินซูเหยา คุณหนูรองผู้อ่อนแอแห่งจวนเสนาบดีหลิน ที่ถูกพี่สาวต่างแม่และแม่เลี้ยงวางยาพิษในน้ำแกงเพื่อหวังให้นางตายในวันลองชุดแต่งงาน เพื่อที่จะสวมรอยแต่งกับแม่ทัพเซียวแทน!

“น้ำแกงงั้นหรือ...”

เม่ยเหนียงเค่นยิ้มเย็น แววตาที่เคยอ่อนแอของหลินซูเหยาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวดุจหงส์เพลิงทันที

“ดูเหมือนข้าจะหนีพ้นยาพิษจากผัวชั่วพ้น แล้วต้องมาเจอยาพิษพี่สาวและมารดาสารเลวแทนสินะ”

ปัง!

ทันใดนั้น เสียงผลักประตูเรือนดังขึ้นอย่างหยาบคาย พร้อมกับเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งที่ปรากฏตัวในชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงดุจหงส์สง่างาม

หลินหรงเฟยเดินกรีดกรายก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ใบหน้าโฉมงามสะคราญนั้นดูฉายแววผิดหวังออกมาอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นคนบนเตียงยังหายใจอยู่ “ตายจริง...น้องหญิง เจ้ายังฟื้นขึ้นมาได้อีกหรือ!” น้ำเสียงเล็กแหลมร้องขึ้นด้วยความตกใจเจือเสแสร้ง

นางจีบปากจีบขอพูดเหน็บ “ข้านึกว่าป่านนี้เจ้าคงไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้วเสียอีก”

เม่ยเหนียงชำเลืองมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่ทำให้หลินหรงเฟยถึงกับชะงัก นี่หาใช่สายตาหวาดกลัวเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นสายตาของแม่เล้าตัวแม่ที่มองเห็นไส้เห็นพุงสตรีแพศยามานักต่อนัก

“พี่หญิงใหญ่” น้ำเสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง

เม่ยเหนียงพลางพยามค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง จริตจะก้านในการขยับตัวดูเย้ายวนและหยิ่งทะนงอย่างน่าประหลาดแปลกจากเดิมที่เจ้าของร่างเคยเป็น

“น้ำแกงที่พี่หญิงและมารดาเคี่ยวให้รสชาติดีทีเดียว แตน่าเสียดายนัก...มันยังอ่อนไปนิด สำหรับคนที่เคยตายมาแล้วอย่างข้า”

พอได้ยินถ้อยคำนั้นหลุดออกมาจากปากของสตรีที่เคยเป็นเพียงเบี้ยล่าง ฝีเท้าของหลินหรงเฟยก็พลันหยุดชะงักกึกทันที ความมั่นใจที่เคยมีหายไปสิ้นก่อนแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วร่าง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างปิดไม่มิด

นางไม่แน่ใจนัก ว่าความหวาดหวั่นที่เกาะกุมหัวใจในยามนี้ เกิดจากสิ่งใดกันแน่ เป็นเพราะความลับเรื่องยาพิษที่นางและมารดาร่วมกันวางแผนถูกเปิดโปงจนสิ้นซาก

หรือเป็นเพราะแววตาและท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของสตรีที่นั่งอยู่บนเตียงผู้นี้กันแน่

ความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลินซูเหยานั้นทั้งเยือกเย็นและหนักอึ้งราวกับสตรีบนเตียงตรงหน้าหาใช่คนเดิมที่นางเคยกลั่นแกล้ง ทว่าเป็นวิญญาณร้ายที่ฟื้นคืนจากขุมนรกเพื่อมาทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไปต่างหาก!

“เจ้าพูดเรื่องอะไร!”

หลินหรงเฟยหน้าถอดสี “เสียสติไปแล้วหรือซูเหยา!”

เม่ยเหนียงยกยิ้มกว้าง ดวงตาคู่งามจ้องลึกเข้าไปในตาของพี่สาว น้ำเสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นดังชัดถ้อยชัดคำจนชวนขนลุกซู่ “ข้าไม่ได้เสียสติ แต่ข้ากำลังจะบอกพี่หญิงต่างหากว่า...ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพก็ยังคงเป็นของข้าส่วนคนที่ชอบแย่งสามีชาวบ้านอย่างพี่หญิง...กลับไปรอส่วนบุญที่เรือนเถอะ!”