เกิดใหม่เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่ไฉนวิญญาณกลับแม่เล้าตัวแม่

หลังจากไล่หลินหรงเฟยออกไปได้ เม่ยเหนียงก็ยังนั่งนิ่งอยู่บนเตียง นางมองสำรวจร่างใหม่ที่แสนบอบบางนี้ด้วยสายตาสังเกตทุกระเบียบนิ้ว ผิวพรรณนี้ขาวเนียนละเอียดราวหยกชั้นดี ใบหน้าที่สะสวยหมดจดดุจเทพธิดา แต่ทว่า...กลับไร้เรี่ยวแรง ราวกับเป็นร่างที่รอวันตายก็ไม่ปาน“คุณ…คุณหนู...คุณหนูเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ เหตุใดแววตาถึงดูเปลี่ยนไปเช่นนี้ หรือว่าคุณหนูถูกพิษในน้ำแกงทำร้ายจนเสียสติไปแล้ว!” อาชิงเหลือบมองสตรีบนเตียงอยู่นานสองนานอย่างชั่งใจ แววตาของเด็กสาวพลันวูบไหวด้วยความหวาดหวั่นปนสงสัยนางจ้องมองใบหน้าที่เคยอ่อนหวานและขลาดเขลาของผู้เป็นนายที่ยามนี้กลับดูเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว มือเล็กๆ ของนางกำชายเสื้อแน่นจนยับย่น ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เมื่อคราวก่อน…คุณหนูไม่เคยกล้าสบตาคุณหนูใหญ่เช่นนี้มาก่อนเลยนะเจ้าค่ะ” อาชิงเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลง ขณะที่หัวคิ้วทั้งสองของนางขมวดเข้าหากันจนเป็นปมนางหรี่สายตามองสตรีตรงหน้าอย่างสังเกตทุกระเบียบนิ้วด้วยความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจนัก ไฉนเล่า...สตรีที่เคยอ่อนแอไร้เรี่ยว แรงและหวาดกลัวแม้กระทั่งนกบินผ่านถึงได้ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็น

ภายหลังจากเสร็จสิ้นคำนับฟ้าดินและพิธีการแสนยาวนาน เม่ยเหนียงก็ถูกแม่สื่อพามาขังไว้ในห้องหอตามธรรมเนียม ปล่อยให้สามีหมาดๆ ของนางออกไปต้อนรับแขกเหรื่อร่ำสุราอย่างสำราญใจในขณะที่นางต้องนั่งอดทนต่อความหิวโหยมาเกือบทั้งวัน!แม้ชาติก่อนนางจะเคยผ่านบุรุษมานักต่อนักหรือเคยมีสามีมาแล้ว ทว่ากลับไม่เคยได้สวมชุดมงคลสีแดงชาดเช่นนี้มาก่อน...ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวว่าเป็นเรื่องดีหรือร้ายกันแน่ดี...ที่นางไม่ต้องแต่งกับบุรุษชั่วช้าผู้นั้น!ทว่าก็น่าเสียดายนักที่เงินทองมากมายในชาติก่อนยังไม่ทันได้ใช้ปรนเปรอความสุขให้ตนเองแม้แต่น้อย หากนางรู้จะว่าต้องมาลงเอยเช่นนี้ เช่นนั้น ในหีบผ้าของนางก็ควรจะตัดชุดมงคลมาสวมใส่ให้คุ้มค่าเสียหน่อย!เม่ยเหนียงนั่งนิ่วเหยียดหลังตั้งตรงจนหลังขดหลังแข็งอยู่ในห้องที่หอเงียบเชียบเนิ่นนานเสียจนไม่รู้ว่ายามนี้ล่วงเข้าสู่ยามใดแล้วความสง่างามที่ต้องรักษาไว้เริ่มกลายเป็นภาระหนักอึ้งพอๆ กับเครื่องประดับบนศีรษะที่กดทับลงมา นางลอบถอนหายใจภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงชาดที่ถูกปิดไว้ตั้งแต่เช้าเมื่อตอนที่ก้างเข้าออกมาพลางนึกในใจว่าธรรมเนียมพวกนี้ช่างไร้ปนะโยชน์สิ้นดีหากเป็นที่หอคณิกา ป่านนี

วิธีการเป็นลูกสะใภ้ในจวนสกุลขุนนางใหญ่ที่สามีเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจเหนือทหารนับหมื่นแสนและชะตาชีวิตของผู้คนทั้งแคว้นนั้น…แท้จริงแล้วต้องทำอย่างไรกันยามที่นางยังเป็นแม่เล้าคุมหอคณิกาอยู่นั้น เม่ยเหนียงย่อมมักจะได้ยินเหล่าบุรุษผู้สูงศักดิ์พร่ำบ่นถึงภรรยาที่จวนให้ฟังบ่อยครั้งอยู่ไม่ขาดปาก ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันเพื่อระบายความอัดอั้นว่าการเป็นสะใภ้ในจวนขุนนางใหญ่นั้นช่างน่าเบื่อหน่ายและไร้ชีวิตชีวาเพียงใดในสายตาของคนเหล่านั้น ภรรยาที่ดีจะต้องลืมตาตื่นตั้งแต่ยามเหมา (05.00-07.00 น.) เพื่อลุกขึ้นรีบมาปรนนิบัติแม่สามีเป็นอันดับแรกและจัดแจงงานบ้านงานเรือนให้เสร็จสรรพทั้งที่ความจริงแล้วเวลานี้ควรเป็นช่วงเวลาที่ได้นอนข้างตระกองกอดกับสามีอยู่บนเตียงอย่างสำราญใจทว่าสตรีเหล่านั้นกลับต้องฝืนดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อรีบทำทุกอย่างตามหน้าที่ลูกสะใภ้ยอดกตัญญูให้แล้วเสร็จทั้งยังต้องเข้าครัวจัดแจงมื้อเช้าอย่างพิถีพิถันให้ถูกปากคนทั้งจวน คอยเอาอกเอาใจแม่สามีจนสายตัวแทบขาดและกว่าที่ทุกอย่างจะแล้วสิ้นได้มีเวลาหันมานึกถึงอาภรณ์ของสามีตนเอง หรือได้สบตาเขาเพียงชั่วครู่ก่อนออกจากจวนนั้นงานรับใช

ยามบ่ายคล้อยหลายวันมานี้ ร่างกายของหลินซูเหยาได้รับพักฟื้นจนเต็มที่ และนั่นก็มากเกินพอแล้ว!นางกวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เย็นเยียบ ภายในใจร้อนรุ่มประหนึ่งกับถูกไฟแผดเผาจนเพลิงลุกโชน ไม่รู้ว่าป่านนี้โรงเตี๊ยมจิ่นเม่ยที่ฟูมฟักมากับมือราวกับลูกในไส้นั้นจะตกอยู่ในสภาพเช่นไร…จะพินาศย่อยยับไปแล้วหรือว่าจะถูกไอ้สามีชั่วผู้นั้นผลาญเงินจนเกลี้ยงบัญชีไปหมดสิ้นแล้วกันแน่!เพียงแค่คิดถึงน้ำพักน้ำแรงที่ถูกคนทรยศแย่งชิงไปนั้น….ความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านในอกก็แทบจะอดทนไม่ไหวปะทุออกมาอย่างยากจะอดกลั้นด้วยความแค้นและโกรธเกรี้ยวทว่าน่าเสียดายนัก...หากชาตินั้นนางตายไปแล้วจริงๆ ก็คงไม่ยอมไปผุดไปเกิดเป็นแน่ เพราะวิญญาณของนางคงจะวนเวียนอยู่ไม่ห่าง เพื่อคอยหลอกหลอนไอ้ผัวชั่วและแม่ดอกบัวขาวในโคลนตมคู่นั้นให้สติฟั่นเฟือนจนไม่เหลือชิ้นดีเสียก่อนถึงจะตายตาหลับ!แต่สวรรค์ช่างมีตา...ที่ส่งนางกลับมาในร่างนี้ เพื่อให้นางได้เห็นวันล่มจมของคนพวกนั้นด้วยตาของตนเองอีกครั้ง!โรงเตี๊ยมจิ่นเม่ยคือลมหายใจ คือความภาคภูมิใจและคือสิ่งที่นางลงแรวสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ ในเมื่อได้ชีวิตใหม่ในร่างของคุณหนูผู้สูงศ

ตามธรรมเนียมนั้นหลังแต่งงานครบสามวัน บุตรสาวที่ออกเรือนย่อมต้องกลับไปเยี่ยมเยียนบ้านเดิม ทว่าหลินซูเหยากลับไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์หรือมีความผูกพันใดๆ ต่อผู้คนในจวนสกุลหลินแม้เพียงเศษเสี้ยว ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่ยังคงตกค้างอยู่ มีเพียงป้ายวิญญาณของมารดาเท่านั้นเป็นที่พึ่งพิงใจเพียงหนึ่งเดียวหลินซูเหยาเป็นบุตรสาวของฮูหยินรอง กล่าวให้ชัดนางคือบุตรของสตรีคณิกาที่มีบิดาผู้เป็นขุนนางใหญ่ไปติดพันยามแวะเวียนเข้าออกโรงน้ำชาจนหลงทางกลับจวน มารดาของนางในเวลานั้นแม้จะเป็นสตรีในหอคณิกาแต่กลับใสซื่อและถูกคำหวานล่อลวงจนหลงกลตกลงปลงใจไปกับนายท่านหลินผู้นั้น ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเป็นบุรุษเจ้าเล่ห์เพทุบายมีภรรยาและบุตรสาวคอยท่าอยู่ที่จวนแล้วและยามที่มารดาของหลินซูเหยายอมก้าวเข้าจวนสกุลหลินในฐานะฮูหยินรอง ด้วยความที่นายท่านหลินลุ่มหลงในตัวนางอย่างหนัก ทั้งยังอ่อนเยาว์และงดงามกว่าหลินฮูหยินเอกอยู่มากนัก ความอิจฉาจึงโหมกระพือขึ้นราวกับไฟป่านายท่านหลินที่ไม่เพียงแต่จะพาสตรีจากหอคณิกาเข้าจวน แต่ยังมอบฐานะฮูหยินรองอย่างออกหน้าออกตา!มิหนำซ้ำ ยังเชิดชูราวกับเป็นเมียแต่ง ทั้งหมดนี้ถือเป็นการห