บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นเมียเก็บตัวร้าย: บทที่ 21 - บทที่ 30

ท่ามกลางซากปรักหักพังของชื่อเสียงที่เคยรุ่งโรจน์ เมลินดานั่งจ้องมองกระจกในห้องเช่าราคาถูกที่เธอต้องย้ายมาอยู่ชั่วคราว ดวงตาที่เคยกลมโตสดใสบัดนี้บวมช้ำและเต็มไปด้วยรอยเส้นเลือดจากการอดนอนและความแค้นที่อัดแน่น เธอถูกตัดออกจากวงการ สังคมตราหน้าว่าเป็นนางเอกจอมลวงโลก และที่เจ็บปวดที่สุดคือการถูกชายที่เธอ "หมายตา" ทั้งสองคนเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ"พวกแกคิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆ แบบนี้เหรอ..." เมลินดาพึมพำกับเงาตัวเอง "พราว... แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน พี่คเชนทร์ที่เคยเป็นของฉัน คุณธันวาที่ควรจะหมั้นกับฉัน... แกต้องชดใช้!"วันต่อมา ณ งานเปิดตัวคอลเลกชันใหม่ของพราวพราวกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงแฟลชและความชื่นชมของเหล่านักข่าวและเซเลบริตี้ ความสำเร็จของเธอในฐานะดีไซน์เนอร์และนักธุรกิจหญิงรุ่นใหม่กำลังพุ่งถึงขีดสุด แต่ในมุมมืดของงาน ร่างหนึ่งในชุดพนักงานทำความสะอาดที่สวมหน้ากากอนามัยและหมวกปีกกว้างกำลังแฝงตัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบเมลินดาไม่ได้มาเพื่อขอความเห็นใจ แต่เธอมาเพื่อ 'ทำลาย'ในจังหวะที่พราวกำลังก้าวขึ้นไปบนเวทีเพื่อกล่าวขอบคุณ เมลินดาก็พุ่งออกมาจากข้างเวทีพร้อมกับถังน้ำสีดำในมือ เธอไม่ได้สาดน้ำก

หลังจากพายุอารมณ์และข่าวคราวเรื่องเมลินดาเริ่มซาลง ความเงียบสงบก็กลับมาสู่ชีวิตของธันวาอีกครั้ง แต่ความเงียบนั้นกลับมาพร้อมกับกำแพงน้ำแข็งที่หนากว่าเดิม เขาใช้เวลาเกือบทั้งหมดไปกับงานพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับเมกะโปรเจกต์ จนชื่อของธันวากลายเป็นสัญลักษณ์ของนักธุรกิจที่ "ไร้หัวใจ" และ "สมบูรณ์แบบ" ในเวลาเดียวกันธันวาตัดขาดการติดต่อส่วนตัวกับพราวอย่างสิ้นเชิง เขาเหลือไว้เพียงความสัมพันธ์ในฐานะพันธมิตรทางธุรกิจที่ส่งผ่านเลขาฯ เท่านั้นณ ห้องทำงานบนตึกสูงของธันวาเขานั่งมองรูปถ่ายใบหนึ่งที่แอบเก็บไว้ มันคือภาพที่พราวกำลังยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติในงานเลี้ยงครั้งหนึ่ง แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความหวังบัดนี้กลับหม่นแสงลง ธันวาโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ครั้งหนึ่งเขาเคยตาบอดจนเกือบจะดึงพราวเข้าสู่วงจรน้ำเน่าของเมลินดา"บอสครับ... คุณพราวส่งแบบร่างโครงการการกุศลมาให้ตรวจครับ" พงศกร เลขาคนสนิทเดินเข้ามาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะธันวานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบโดยไม่เงยหน้า "วางไว้เถอะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง... แล้วฝากบอกทางนั้นด้วยว่าไม่ต้องส่งคุณพราวมาสรุปงานด้วยตัวเอง ให้ฝ่ายการตลาดคุยกันตามระบบก็พอ""แต่บอส

เช้าวันต่อมาข่าวการทรุดตัวลงกลางสายฝนของนักธุรกิจหนุ่มชื่อดังอย่างคเชนทร์กลายเป็นหัวข้อซุบซิบในวงสังคม แต่สำหรับคเชนทร์แล้ว ความอับอายทางสังคมไม่ได้ครึ่งของความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านอยู่ในอก เขาตื่นขึ้นมาบนเตียงในโรงพยาบาลด้วยความว่างเปล่า ข้างกายไม่มีใคร... แม้แต่เลขาที่คอยประจบเอาใจก็หายไปจัดการเรื่องหุ้นที่กำลังวิกฤตประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออกช้าๆ คเชนทร์รีบหันไปมองด้วยความหวังลึกๆ ว่าจะเป็นพราว แต่คนที่เดินเข้ามากลับเป็น 'ธันวา' ในชุดสูททางการที่ดูสุขุม"คุณมาทำไม? จะมาหัวเราะเยาะสภาพผมงั้นเหรอ?" คเชนทร์ถามเสียงแหบพร่า"ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้น" ธันวาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียง "นี่คือเอกสารการร่วมทุนใหม่ที่ผมตัดสินใจยื่นมือเข้าไปพยุงบริษัทของคุณไว้ชั่วคราว ไม่ใช่เพราะเห็นแก่คุณ... แต่เพราะพราวไม่อยากเห็นพนักงานนับพันคนต้องตกงานเพราะความไร้สติของเจ้าของบริษัท"คเชนทร์ชะงักไป "พราว... พราวเป็นคนขอให้คุณช่วยผมเหรอ?""เธอไม่ได้ขอตรงๆ แต่เธอพูดเสมอว่าธุรกิจไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ส่วนตัว" ธันวาจ้องมองคเชนทร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "คุณเห็นหรือยังคเชนทร์? ในวันที่คุณตกต่ำที่สุด คนที่คุณเคยตราห

เสียงฝนที่เริ่มตั้งเค้าโปรยปรายลงมาเบาๆ สะท้อนกับหน้าต่างสตูดิโอ พราววางช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ธันวาส่งมาให้ลงบนโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ในฐานะคนที่ทะลุมิติมารับบท ‘พราวนภา’ เธอรู้ดีว่าตามเส้นเรื่องเดิม คเชนทร์คือพระเอกใจร้ายที่เธอต้องตัดขาด ส่วนธันวาคือพระรองแสนดีที่เธอควรเปิดใจแต่ชีวิตจริงหลังจากที่เธอลงมือแก้บทบาทและดัดหลังเมลินดาจนจบสิ้น ความรู้สึกในใจกลับไม่ได้เป็นไปตามตัวอักษรในนิยายในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากเลขาส่วนตัวของคเชนทร์ที่โทรมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือผิดปกติ"คุณพราวครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ท่านประธานรถคว่ำ ตอนนี้อยู่ห้องฉุกเฉินครับ!"หัวใจของพราวหล่นวูบอย่างที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน "อะไรนะคะ? ที่ไหน!""ระหว่างทางที่ท่านประธานเดินทางไปเคลียร์คดีของเมลินดาและถอนฟ้องฝั่งคุณพราว รถถูกรถบรรทุกเสียหลักพุ่งเข้าชนครับ... ในมือท่านประธานยังกำรูปคุณพราวไว้แน่นเลยครับ"พราวไม่รอฟังจนจบ เธอคว้ากุญแจรถและฝ่าสายฝนออกไปทันที ตลอดทางที่ขับรถไป สมองของเธอประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ‘ในนิยายไม่มีฉากนี้นี่นาคเชนทร์! นายกำลังจะตายเพราะฉันแก้

ท่ามกลางความคืบหน้าของโครงการร่วมทุนเพื่อสังคมที่พราวมอบหมายให้คเชนทร์รับผิดชอบ กงล้อแห่งกรรมของโลกนิยายเรื่องนี้ก็ได้หมุนมาถึงจุดสิ้นสุดของ 'เมลินดา' เช่นกัน ภายในสถานพยาบาลนิติจิตเวชอันเงียบเชียบ หญิงสาวที่เคยเป็นถึงนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศ บัดนี้นั่งจ้องมองเงาตัวเองในกระจกบานเล็กด้วยแววตาที่ว่างเปล่าใบหน้าที่เคยผ่านเข็มหมอและการตกแต่งมาอย่างประณีต ดูทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เมลินดาถูกตัดสินความผิดในหลายกระทง แต่เนื่องจากอาการทางจิตที่สืบเนื่องมาจากภาวะคลั่งไคล้ชัยชนะอย่างรุนแรง (Narcissistic Personality Disorder) ทำให้เธอต้องถูกกักตัวเพื่อบำบัดรักษาอย่างเข้มงวดพราวตัดสินใจเดินทางมาพบเมลินดาเพียงลำพัง ไม่ใช่เพื่อตอกย้ำชัยชนะในฐานะผู้เหนือกว่า แต่เพื่อทำลายพันธนาการสุดท้ายของเนื้อเรื่องเดิมให้หมดสิ้น เธอยืนมองเมลินดาที่กำลังขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษผ่านลูกกรงกั้นที่ปลอดภัยทันทีที่เมลินดาเงยหน้าขึ้นมาเห็นพราว แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวและริษยาที่ยังคงหลงเหลืออยู่"แกมาทำไม... จะมาหัวเราะเยาะสภาพของฉันใช่ไหมพราว!" เมลินดาแผดเสียงแหบพร่า"ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นเมลินดา