ตอนที่ 24 คเชนทร์เสียสูญ

หากธันวาคือการปิดตายในห้องน้ำแข็ง คเชนทร์ก็คือภูเขาไฟที่กำลังพังทลายลงมาข้างใน

หลังจากที่เขาพยายามเข้าหาพราวทุกวิถีทางแต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ซ้ำยังถูกตอกย้ำเรื่อง "พราวน้อยที่ตายไปแล้ว" ความมั่นใจที่เคยมีล้นฟ้าของเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ก็เริ่มปริแตก คเชนทร์กลายเป็นคนที่ทำงานผิดพลาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเหม่อลอยในที่ประชุม และมักจะเรียกชื่อเลขาสลับกับชื่อ "พราว" อยู่ซ้ำๆ

ณ ห้องทำงานที่เคยเคร่งขรึม

คเชนทร์นั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสารการเงินที่ตัวแดงเถือก หุ้นของบริษัทในเครือร่วงกราวเพราะข่าวอื้อฉาวและการบริหารที่ขาดสมาธิ แต่เขากลับไม่สนใจเลขาสาวที่วิ่งเข้ามาแจ้งข่าววิกฤต สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แหวนเพชรวงหนึ่งในกล่องกำมะหยี่... แหวนที่เขาเคยคิดจะให้พราวในวันที่เขา "เบื่อ" เมลินดา แต่เขากลับทำมันพังด้วยมือตัวเอง

"ท่านประธานครับ... ทางธนาคารโทรมาเรื่องเงินกู้สิริโครงการ 4 ครับ ถ้าเราไม่มีแผนรองรับ..."

"ออกไปก่อน" คเชนทร์พูดเสียงเบา แต่สั่นเครือ

"แต่ท่านครับ..."

"ฉันบอกให้ออกไปไง!!!" คเชนทร์กวาดทุกอย่างบนโต๊ะลงพื้น เสียงแก้วและกระดาษกระจายว่อน เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือที่สั่นเทา ความรู้สึก "เสียสูญ" มันกัดกินเขาจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน

ค่ำคืนที่ฝนตกหนัก

คเชนทร์ขับรถสปอร์ตคู่ใจวนไปที่หน้าคอนโดของพราวเหมือนคนเสียสติ เขาไม่ได้ลงจากรถ แต่เพียงแค่นั่งมองแสงไฟจากห้องของเธอที่ชั้นบนสุด เขาเห็นเงาร่างของเธอเดินผ่านหน้าต่างไปมา... พราวที่ดูสงบ พราวที่ดูมีความสุขโดยไม่มีเขา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายจากเมลินดาที่โทรมาจากโรงพยาบาลจิตเวช (ซึ่งเธอแอบใช้โทรศัพท์เจ้าหน้าที่)

"พี่คเชนทร์... มารับเมสิคะ เมแต่งตัวรอพี่อยู่ที่ร้านเดิมนะ..." เสียงแหลมเล็กที่ดูบิดเบี้ยวของเมลินดาทำให้คเชนทร์รู้สึกคลื่นไส้

"หยุดโทรมาหาผมเสียทีเมลินดา! ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะคุณ... และเพราะความโง่ของผมเอง!" คเชนทร์ตะคอกใส่โทรศัพท์ก่อนจะขว้างมันไปที่เบาะข้างๆ

เขาลงจากรถเดินตากฝันไปที่หน้าประตูทางเข้าคอนโด สภาพของนักธุรกิจพันล้านบัดนี้เปียกโชกและดูน่าสมเพช รปภ. จำเขาได้และพยายามจะเข้ามาห้าม แต่คเชนทร์กลับทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่หน้าป้ายชื่อคอนโด

"พราว... ผมผิดไปแล้ว... กลับมาลงโทษผมก็ได้ แต่อย่าเมินเฉยใส่ผมแบบนี้เลย" เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายฟ้าดิน ความหยิ่งยโสที่เคยมีถูกชะล้างไปกับสายฝนจนหมดสิ้น

เขาสูญเสียทุกอย่าง... ไม่ใช่แค่เงินทองหรืออำนาจ แต่เขาสูญเสีย "ตัวตน" ที่เคยมีพราวเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ คเชนทร์ในตอนนี้เหมือนว่าวที่สายป่านขาด ขัดสนทั้งที่รวยล้นฟ้า และอ้างว้างท่ามกลางแสงสี

ในขณะเดียวกัน บนห้องพัก

พราวยืนมองลงมาจากหน้าต่างเห็นร่างที่คุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝนนั้น เธอจิบชาร้อนช้าๆ แววตาไม่มีความใจอ่อน มีเพียงความสว่างไสวของคนที่หลุดพ้น

"เสียสูญในวันนี้... เพื่อที่จะได้รู้ว่าความเจ็บปวดที่ฉันเคยเจอ มันเป็นยังไงสินะคเชนทร์"

พราวปิดม่านลงอย่างช้าๆ ตัดขาดสายตาจากอดีตที่พยายามจะฉุดรั้งเธอไว้ ทิ้งให้คเชนทร์เผชิญกับพายุที่เขาเป็นคนก่อขึ้นมาเองเพียงลำพัง