บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นเมียเก็บตัวร้าย: บทที่ 11 - บทที่ 20

เสียงข้าวของแตกกระจายดังกึกก้องไปทั่วคอนโดเพ้นท์เฮาส์หรูที่คเชนทร์ใช้ขังพราวไว้ตลอดหลายปี คเชนทร์บุกมาที่นี่ในสภาพตาแดงก่ำ หลังจากการประมูลล้มเหลวและชื่อเสียงของเขากำลังสั่นคลอนจากการถูกตรวจสอบบัญชี เขาไม่ได้ไปหาต้นตอที่บริษัท แต่พุ่งตรงมาหาผู้หญิงที่เขาปักใจเชื่อว่าเป็นคนหักหลังเขา"พราว! ออกมาคุยกับผมให้รู้เรื่อง!" คเชนทร์ตะโกนลั่นห้อง ทว่าสิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบเชียบพราวเดินออกมาจากห้องนอนด้วยท่าทางสงบนิ่ง เธอสวมชุดลำลองที่ดูทะมัดทะแมง ขัดกับภาพลักษณ์ผู้หญิงในกรงทองที่ต้องใส่ชุดนอนไม่ได้นอนรอเขาเหมือนแต่ก่อน ข้างกายเธอมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบวางเตรียมพร้อมอยู่"จะไปไหน?" คเชนทร์เสียงสั่น "คุณส่งข้อมูลพวกนั้นให้ธันวาใช่ไหมพราว! คุณทำลายผมเพื่อไปหาไอ้หน้าจืดนั่นงั้นเหรอ!""ฉันทำลายคุณเพราะคุณทำลายตัวเองต่างหากคเชนทร์" พราวเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา มือเรียวสวยยกขึ้นสัมผัสผนังห้องหรูเบาๆ "คุณเรียกที่นี่ว่าบ้าน แต่สำหรับฉัน... มันคือกรงทองที่ขังลมหายใจของพราวคนเก่าจนเธอทนไม่ไหว วันนี้ฉันแค่มาทำลายกรงนี้ทิ้ง เพื่อให้เธอนอนหลับอย่างสงบเสียที""ผมให้คุณทุกอย่าง! เง

บรรยากาศที่รูฟท็อปบาร์ยามค่ำคืนเงียบสงบกว่าทุกครั้ง ธันวานั่งมองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังทอดสายตามองแสงไฟของกรุงเทพฯ ด้วยความชื่นชม วันนี้พราวดูผ่อนคลายในชุดเดรสซิลค์สีครีมที่ดูละมุนตา เธอไม่ใช่เมียเก็บที่ต้องซ่อนตัว และไม่ใช่ Creative Director ที่ฟาดฟันกับใคร แต่เธอคือพราวที่ดู "อิสระ" อย่างแท้จริง"ขอบคุณมากนะครับพราว สำหรับความช่วยเหลือเรื่องข้อมูลในตอนนั้น" ธันวาเอ่ยขึ้นพร้อมส่งแก้วไวน์ให้เธอ "ถ้าไม่ได้คุณ โปรเจกต์นี้คงตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่เห็นค่าของมันจริงๆ""ฉันทำเพื่อความถูกต้องค่ะ... และเพื่อตัวฉันเองด้วย" พราวยิ้มรับ "ตอนนี้บริษัทของคุณธันวาคงเดินหน้าเต็มที่แล้วใช่ไหมคะ?""ครับ ทุกอย่างลงตัวมาก จนผมเริ่มคิดว่า... ชีวิตผมควรจะกลับมาลงตัวในเรื่องอื่นด้วย" ธันวาวางแก้วลงแล้วจ้องมองดวงตาของพราวนิ่ง "พราวครับ... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมยอมรับว่าผมติดกับดักภาพลักษณ์ที่เมลินดาสร้างขึ้นมา ผมโง่ที่มองไม่เห็นความจริงใจของคุณตั้งแต่แรก"พราวนิ่งฟัง พลางหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ"ผมปิดใจตัวเองมาพักใหญ่เพราะผิดหวังกับความรักที่หลอกลวง" ธันวาขยับมือมาใกล้เธอ "แต่พอได้เห็นคุณลุกขึ้นสู้ เห็นความมุ่ง

หลังจากเหตุการณ์ที่รูฟท็อปบาร์ คเชนทร์ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดื่มเหล้าและจมอยู่กับกองเอกสารเพื่อกอบกู้บริษัท แต่ความวุ่นวายยังไม่จบลง เมื่อ 'เมลินดา' ยังคงพยายามโทรหาและส่งข้อความมาตัดพ้อเขาไม่หยุดหย่อน เธอยังคงพยายามรักษาตำแหน่ง "ว่าที่นายหญิง" ของเธอไว้ แม้ว่าคเชนทร์จะแสดงท่าทีห่างเหินเพียงใดก็ตาม"พี่คเชนทร์คะ เมมาหาค่ะ" เมลินดาถือวิสาสะใช้คีย์การ์ดสำรองที่คเชนทร์เคยให้ไว้ (และเขาลืมยึดคืน) เปิดประตูเข้ามาในคอนโดพร้อมถุงอาหารแบรนด์หรู "พี่ดูซูบไปนะ เมเป็นห่วง..."คเชนทร์ปรายตามองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า "ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วเมลินดาว่าถ้าผมไม่เรียกไม่ต้องมา""ทำไมพี่ต้องเย็นชากับเมขนาดนี้คะ? เพราะยัยพราวใช่ไหม!" เมลินดาเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่ "มันก็แค่ผู้หญิงสำส่อนที่หนีไปเกาะผู้ชายคนใหม่ พี่จะไปอาลัยอาวรณ์มันทำไม!"เพล้ง!คเชนทร์กวาดแก้วเหล้าบนโต๊ะทิ้งจนแตกกระจาย "อย่าให้ผมได้ยินคุณพูดถึงพราวแบบนั้นอีก ออกไป!"ในขณะที่เมลินดากำลังจะกรีดร้องอาละวาด เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากโทรศัพท์ของคเชนทร์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ แต่หัวข้ออีเมลที่เขียนว่า "เบื้องหลังนางเอกผู้แสนดี" ทำให้เ

บรรยากาศในห้องรับรองวีไอพีของคลับหรูแห่งเดิม แต่ความรู้สึกกลับต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เมลินดาในสภาพที่พยายามฝืนแต่งหน้ากลบความอิดโรย นั่งจิบแชมเปญรอการมาถึงของใครบางคนด้วยใจที่เต้นรัว หลังจากถูกธันวาตัดสัมพันธ์และคเชนทร์สั่งแบนงานทุกอย่าง ชื่อเสียงของเธอในวงการดารากำลังดิ่งลงเหว สปอนเซอร์ถอนตัวทีละรายจนเธอแทบไม่เหลือที่ยืนในวงการ"พี่คเชนทร์ต้องมาแน่... เขาแค่โกรธ เขาไม่มีทางทิ้งเมจริงๆ หรอก" เมลินดาพึมพำปลอบใจตัวเองเมื่อประตูห้องเปิดออก ร่างสูงของคเชนทร์ก้าวเข้ามา แต่เขาไม่ได้มาพร้อมสายตาที่ห่วงใยเหมือนเก่า ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนดูน่ากลัว เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่คิดจะแตะต้องเครื่องดื่มที่เธอสั่งไว้ให้"พี่คเชนทร์! เมนึกว่าพี่จะไม่มาหาเมแล้วเสียอีก" เมลินดาพุ่งเข้าไปจะเกาะแขน แต่คเชนทร์กลับขยับตัวหลบอย่างรวดเร็ว"ผมมาเพื่อจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้ายเมลินดา... เลิกส่งข้อความระรานพราวได้แล้ว" คเชนทร์พูดเสียงเย็น "ผมรู้ว่าคุณแอบส่งคนไปแปะป้ายประจานหน้าบริษัทเธอเรื่องที่เคยเป็นเมียเก็บผม""เมทำเพื่อพี่นะคะ! เมอยากให้ทุกคนรู้ว่ายัยนั่นมันต่ำต้อยแค่ไหน มันไม่คู่ควรจะเสนอหน้าในสังคม!""คน

เช้าวันรุ่งขึ้นหน้าบริษัทแฟชั่นของพราวกลายเป็นจุดสนใจอีกครั้ง เมื่อรถหรูสองคันขับมาจอดเทียบท่าในเวลาไล่เลี่ยกัน คเชนทร์ก้าวลงจากรถพร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ ใบหน้าของเขาดูมุ่งมั่นที่จะแก้ตัว ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง ธันวาที่เริ่มจัดการความรู้สึกตัวเองได้แล้ว ก็มาพร้อมกับเอกสารโปรเจกต์ความร่วมมือใหม่และกาแฟแก้วโปรดที่พราวชอบชายหนุ่มทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันที่หน้าประตูทางเข้า บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบจนพนักงานที่เดินผ่านไปมาต้องรีบเร่งฝีเท้า"ดูเหมือนคุณจะยังไม่ยอมแพ้นะคเชนทร์" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาคมกริบ "พราวเขาพูดชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากยุ่งกับคุณ""นั่นมันเรื่องของผมกับพราว" คเชนทร์ขบกรามแน่น "ความผูกพันของผมกับเธอมีมากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ ไอ้คนมาทีหลังอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอก""ความผูกพันที่คุณสร้างขึ้นจากน้ำตาของเธอเนี่ยนะ?" ธันวาหัวเราะหยัน "ถ้าความรักของคุณคือการกักขัง ผมว่าคุณอย่าเรียกมันว่ารักเลย มันคือความเห็นแก่ตัวมากกว่า"คเชนทร์ก้าวเข้าไปประจันหน้าธันวาในระยะประชิด "แล้วคุณล่ะ? ที่เข้าหาพราวตอนนี้ไม่ใช่เพราะเห็นว่าเธอมีประโยชน์ต่อธุรกิจ