All Chapters of Hiding My Enemy's Son: Chapter 81 - Chapter 90

Maaga akong nag clock out dahil nag text si Raiven na nasa labas na ito ng firm. Tinext ko kasi siya kanina na sunduin ako at samahan sa safehouse ni Clara dahil may importante akong tatanungin. Nang makalabas ako ay naghihintay na si raiven sakin sa labas at talagang lumabas pa siya ng kotse niya at sumandal dito."You look drained, Van. Masyadong malalim ang iniisip mo." agad na bungad niya sakin at hinalikan ako sa noo."Raiven, hindi ko lang maintindihan. Bakit niya kailangang magmukhang 'aksidente'? If he wanted her hurt, he could have just done it in a fit of rage. But he was smiling... as if he was enjoying the process of framing her," paliwanag ko habang papasok kami sa kotse niya."Maybe he isn't trying to hide the violence," bulong ni Raiven, kaya natingin ako sakaniya. "Or maybe he's trying to hide what she knows."Bigla akong natigilan, napatitig ako kay Raiven dahil sa sinabi niya. . What she knows. "Raiven, you’re a genius. Clara might be holding a secret that Eduardo is

Kinabukasan, ang sinag ng araw ay hindi nagdala ng kapayapaan, kundi ng determinasyon. Maaga pa lang ay nakabihis na ako—power suit, matalim na tingin, at ang bawat dokumento na kailangan ko para iparamdam kay Eduardo na paubos na ang oras niya.Hindi kami nagtungo sa korte. Sa halip, dumiretso kami sa Valeriano Holdings."Ready?" tanong ni Raiven habang ipinaparada ang sasakyan. Ramdam ko ang higpit ng hawak niya sa manibela."I was born ready," sagot ko.Pagpasok pa lang namin sa lobby, ramdam na ang takot ng mga empleyado. Ang receptionist ay halos hindi makatingin sa amin. Dire-diretso kaming naglakad patungo sa executive elevator. Pagdating sa top floor, hinarang kami ng dalawang bodyguard ni Eduardo, pero hindi man lang ako natinag."Tell him his worst nightmare is here," malamig kong sabi.Hindi nagtagal, bumukas ang pinto. Bumungad sa amin si Eduardo, nakaupo sa kanyang malapad na mahogany desk, may hawak na baso ng whisky kahit alas-diyes pa lang ng umaga."Atty. Calma. And t

Pag labas namin sa court room ay sinalubong kami ng ingay ng mga reporter. "Atty. Calma! May komento po ba kayo sa mga ebidensyang lumabas laban kay Mr. Valeriano?" "Sino po ang naglbas ng ibidensya habang nasa loob kayo?""Plinano niyo bang isiwalat sa buong bansa ang baho ni Mr. Valeriano habang nasa hearing kayo?"Hindi ko sila pinansin. Dire-diretso lang ang lakad ko, ang kamay ko ay nakahawak nang mahigpit sa braso ni Raiven.Si Clara at Carrie ay nakatayo sa gilid, nakita ko silang nakangiti nang totoo. Hindi na ito ang ngiti na pilit, kundi ang ngiti ng mga taong alam na sa wakas ay malaya na sila."Atty. Vanessa," lumapit si Clara at niyakap ako nang mahigpit. Si Carrie naman ay lumapit at nag-abot ng isang simpleng bouquet ng sunflower."Para po sa inyo, Ate Van," sabi ni Carrie, ang mga mata niya ay kumikinang sa saya. "Salamat po dahil hindi niyo kami binitiwan.""You deserve this, Carrie. You deserve to be happy," sagot ko habang hinahaplos ang buhok niya.Si Raiven ay na

Nagising ako bago pa man sumikat ang araw. Ang buong silid ng aming beachfront villa ay nababalot pa sa tinatawag nilang blue hour—yung saktong transition kung saan ang gabi ay dahan-dahang nagpaparaya sa paparating na liwanag. Sobrang lamig ng hangin. Humahampas ito sa mukha ko, nanggagaling sa bahagyang nakabukas na sliding glass door na patungo sa beachfront terrace. Doon mo maririnig nang malinaw ang banayad at tila humuhunising alon ng dagat. Awtomatiko kong kinapa ang kabilang bahagi ng kama. Lamig lang ng mamahaling linen ang sumalubong sa palad ko. Bakante na ang pwesto ni Raiven. "Nasaan na naman kaya ang lalakeng ’yun?" bulong ko sa sarili ko habang kinukuskos ang mga mata ko. Umupo ako sa gilid ng kama at doon ko napansin ang kakaibang setup sa ibabaw ng nightstand. May nakapatong na isang malinis at makapal na puting sobre, at sa tabi nito ay isang maliit na velvet box. Parang biglang nag-skipping a beat ang puso ko. Bahagyang nanginginig ang mga kamay ko habang i

Mabilis naming nilisan ang resort pagkatapos ng tanghalian. Buong biyahe pabalik ng Pampanga ay tahimik lang ako, nakatitig sa bintana habang pinapanood ang nagbabagong tanawin mula sa mga puno ng probinsya patungo sa mga pamilyar na kalsada. Si Liam ay mahimbing na natutulog sa kanyang car seat katabi si Ate Jesa, habang si Raiven naman ay seryosong nagmamaneho, paminsan-minsang pinipiga ang kamay ko para ipaalalang hindi ako nag-iisa. "Don't worry too much, Van," malambing na saad ni Raiven nang mapansin ang lalim ng iniisip ko. "I'm right here. Kung anuman ang kailangan niya, pag-uusapan natin." Ngumiti lang ako nang pilit. Ayoko pa sanang bumalik pero siya lang talaga ang nagpumilit dahil baka importante raw sng sasabihin ng mommy ko. Well, hindi lang naman tampo meron ako sakaniya. Guilty rin ako kasi nag lihim ako sakaniya, ang ipinagtatampo ko lang ay pitong taon kaming nagkalayo, sa pitong taon na yun dalawang taon lang kami may communication, the rest wala na. And now?