All Chapters of Hiding My Enemy's Son: Chapter 101 - Chapter 110

Marahan kong binuklat ang unang pahina. Hindi ko muna binasa ang buong nilalaman. Una kong tiningnan ang petsa.Mahigit anim na buwan bago ang pagkamatay ni Clarisse. Napakunot ang noo ko.Anim na buwan? Ibig sabihin... May nauna nang insidente.Tahimik kong ipinagpatuloy ang pagbabasa.'STUDENT INCIDENT REPORTDate: September 18Student/s Involved:Janice LimpinHannah MacapiliSophia Limbao'Napatingingin ako kay Janice, ganoon pa rin ang posisyon niya. Deretsyo pa rin ang upo st nakayuko pa rin. Hindi ko makita ang mukha niya dahil natatakpan ito ng buhok niya.Muli kong tinuon ulit ang atensyon ko sa Student Report.'Nature of Incident: Reported verbal altercation inside the classroom during lunch break.Initial Findings: According to the class adviser, an argument occurred between the students after a misunderstanding regarding a group activity.The students were immediately brought to the Guidance Office.Parents were not required to appear after all parties agreed to a settleme

Tahimik akong naglakad palabas ng Guidance Office. Kasunod ko si Janice, na hanggang ngayon ay wala pa ring imik. Magkatabi kaming naglalakad sa mahabang corridor habang dinaraanan ng mga estudyanteng abala sa kani-kanilang klase.May ilan na napapatingin sa amin. May ilan ding agad umiwas ng tingin nang magtama ang mga mata nila ni Janice.Napansin ko iyon. Hindi ko lang ipinahalata. "Bago ka bumalik sa klase," saad ko habang patuloy kaming naglalakad, "may gusto pa akong makausap." Tahimik lang siyang tumango. "Sino po?" "Class adviser mo." Wala siyang naging reaksyon. Hindi siya nagtanong kung bakit. Hindi rin siya mukhang kinakabahan. "...Sige po." Iyon lang. Muli kaming naglakad hanggang sa huminto kami sa tapat ng Faculty Room. Bahagya akong kumatok sa bukas na pinto. "Excuse me."Sabay-sabay na napatingin sa amin ang ilang guro. Lumapit naman ang isang babaeng nasa halos apatnapung taong gulang na. "May hinahanap po kayo?" tanong nito kaya magalang akong ngumiti. "Goo

Tahimik kaming naglalakad ni Janice palabas ng classroom. Hindi ko alam kung napansin niya ang pagbabago ng mood ko matapos akong kausapin ng estudyanteng iyon, pero kung napansin man niya, wala siyang sinabi. I kept replaying his words in my head...Hindi naman po siya nagsisinungaling. Hindi rin po niya sinasabi lahat. As a lawyer, alam kong hindi sapat ang isang statement para makabuo ng conclusion, pero bilang tao, mahirap hindi pag-isipan iyon. Lalo na dahil mismong si Janice ang pinag-uusapan.Pagdating namin sa hallway, napansin kong may ilang estudyanteng napapatingin sa kanya. May mga nagbubulungan, may umiwas ng tingin, at may ilan ding diretsahang tumitig. Napansin din iyon ni Janice, pero parang sanay na siya. Hindi man lang siya nag-react at nagpatuloy lang sa paglalakad na para bang wala siyang napapansin.“Janice.”Huminto siya at tumingin sa akin. “Yes, Attorney?”“May nakakausap ka pa ba sa mga classmates mo?”Sandali siyang nag-isip bago tumango. “Some.”“Close fri

Pagkapasok ko sa hotel room, agad kong ibinaba ang handbag ko sa ibabaw ng sofa bago ako tuluyang napaupo. Napabuntong-hininga ako habang nakasandal sa backrest at nakatitig sa kisame. Buong araw akong napapaisip sa lahat ng sinabi ni Sophia, akala ko makakakuha ako ng lead kapag nakausap ko siya, pero pakiramdam ko lalo lang akong naguluhan. The more I learned about Clarisse and Janice, the more questions seemed to pile up. She changed the way everyone looked at Clarisse. Hindi po si Janice ang problema. Then who was? Kami. Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga sinabi ni Sophia hanggang sa napapikit na lang ako. Sapat na muna. Ayoko munang isipin ang kaso ngayong gabi. Kinuha ko ang cellphone ko at napangiti nang makita ang sunod-sunod na messages mula kay Raiven. May ilang missed calls din siya, kasama ang isang message na nagsasabing naghihintay raw si Liam na makausap ako. Hindi ko na siya tinawagan at agad na lang akong nag-video call. Ilang segundo pa lang ay sumagot na

“Mommy, can we go somewhere?”Napatingin ako kay Liam na nakaupo sa gilid ng kama habang kumakain ng breakfast na dinala nila ni Raiven. Halatang pinag-isipan niya ang tanong dahil ilang segundo niya muna akong tinitigan bago niya muling sinabi, “Just us. Me, you, and Daddy.” Hindi ko napigilang ngumiti sa paraan ng pagkakasabi niya, lalo na nang makita kong tumingin siya kay Raiven na para bang humihingi ng approval.“Wala naman akong hearing today,” sagot ko habang iniisip ang schedule ko. “So I guess we can.”“Yes!” Napatalon siya sa kama bago agad siyang pinigilan ni Raiven.“Easy. Hotel room 'to, hindi playground.”Napatawa ako habang pinagmamasdan silang dalawa. “Saan mo gustong pumunta?”“Mall!”“Of course,” sabi ko, natatawa. “Ano bang meron sa mall?”“Everything.”Napatingin ako kay Raiven, na kasalukuyang umiinom ng kape habang pinipigilan ang ngiti. “You raised him well.”“I did my best.”“Hindi ba dapat may budget muna?”“Mommy,” singit ni Liam, “I have my own money.”Napa