All Chapters of Hiding My Enemy's Son: Chapter 91 - Chapter 100

Hindi ko alam kung ilang oras na ba akong umiiyak. Ang sakit sakit. Ang sakit kasi bakit ganon? bakit parang dahil lang sa kailangan ako a doon lang niya naisipan na punatahan ako, na para bang kung wala silang problema at hindi ako kailangan ay hindi niya ako malaalalang puntahan.Kahit alam niyang kailangan ko siya nunhg mga panahon na kailangan ko ng tulong ng isang ina, bakit nakayanan niyang hayaan lang ako? and worst nagawa niya akong talikurean at kalimutan. Tapos ngayon? ngayon nagmamakaaawa siya sakin dahil sa anak anakan niya,Naramdaman ko ang paglubog ng kama sa tabi ko. Alam kong si Raiven 'yun. Hindi siya nagsalita agad, hinayaan niya lang akong ilabas ang lahat. Pagkalipas ng ilang sandali, naramdaman ko ang malalambot niyang mga kamay na dahan-dahang humaplos sa likod ko."Van," tawag niya sa mahinang boses. "Naka usap ko ang mommy mo. Nasa sala pa rin siya, hihintayin ka daw niya. hindi daw siya aalis hanggat hindi ka nakakausap tungkol kay Janice. Kailangan na kailang

Naging tahimik ang hapunan namin. Pinayagan ko rin na makalaro ni Mommy si Liam, habang nag aayos ako ng mga gamit ko. Ngayong gabi na rin kami aalis dahil gusto kong tapusin ang lahat para tigilan na rin ako ni Mommy. Masaya ako na nagkita at nagkasama kami ulit, pero ang sakit kasi hindi pangungulila ang rason niya para puntahan ako. At ayoko ng ulit ulitin pa ang totoong dahilan dahil sobrang sakit pa rin talaga. "Niready ko na ang sasakyan na gagamitin mo. Yung black SUV na lang ang dalhin mo, mas madali lang gamitin iyon, at mas comfortable." bungad ni Raiven sakin ng makapasok siya. Humarap ako sa kanya at niyakap siya "Salamat, Raiven. Thank you kasi palagi ka lang nakasuporta sakin. Pero, kaya mo ba talaga na ikaw muna dito? alam kong marami ka ring need asikasuhin sa kumpanya mo. And Liam..." "Don't worry, Van. I’ll handle things here in Pampanga, but you... you have to handle that monster back in Manila." Lumapit siya at hinawakan ang magkabilang balikat ko. "I trust yo

Tahimik akong sumunod kay Janice hanggang sa pinakadulong kwarto sa ikalawang palapag.Huminto siya sa harap ng isang puting pinto. Bahagya niya itong binuksan bago siya tumabi upang padaanin ako."Pasok po, Atty."Tumango ako at naunang pumasok.Simple lang ang silid.May isang single bed na maayos ang pagkakalatag ng kumot. Katabi nito ang study table na puno ng mga libro at reviewers. Sa ibabaw nito ay may ilang ballpen, sticky notes, at isang maliit na desk lamp. Sa gilid naman ay isang bookshelf na halos puno ng mga academic books at ilang mga novel books siguro ang mga iyon dahil black ang cover.Malinis.Sobrang malinis.Parang walang bakas ng pagiging magulo ng isang teenager.Napalingon ako nang marinig ang marahang pagsara ng pinto. Kasunod no'n ang tunog ng lock.Bahagya akong napakunot ng noo."Janice—"Hindi pa man ako nakakatapos magsalita ay mabilis niyang inilagay ang hintuturo sa labi niya."Shh..."Halos hindi ko na nga narinig ang mahinang pagbigkas niya.Natigilan

Maaga akong nagising kinabukasan. Hindi dahil sapat ang tulog ko. Kundi dahil hindi na talaga ako nakatulog nang mahimbing matapos ang nangyari kahapon. Pagmulat ko pa lang ng mga mata ko ay awtomatikong bumalik sa isip ko ang bahay nina Mommy. Ang mabigat na katahimikan at ang kakaibang kilos ni Janice. At ang mga salitang hanggang ngayon ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko. "Maririnig nila tayo." Napabuntong-hininga ako bago tuluyang bumangon sa kama. Mabilis akong naligo at naghanda. Isinuot ko ang isang puting long-sleeved blouse, itim na slacks, at black stilettos. Inipit ko rin nang maayos ang buhok ko sa isang low bun bago ako tumingin sa salamin. I need to know the truth, kung sino ba talaga ang may sala, at kung dapat bang managot si Janice. Pagkatapos kong kunin ang handbag ko ay bumaba ako sa restaurant ng hotel para mag-almusal. Hindi ko man gaanong naramdaman ang gutom ay pinilit kong kumain. Mahirap mag-isip kapag walang laman ang tiyan. Habang umiin

Tahimik ang naging biyahe namin ni Janice. Paminsan-minsan ay sinusulyapan ko siya sa rear-view mirror. Nakatingin lang siya sa labas ng bintana, habang mahigpit na yakap ang strap ng backpack niya. Hindi rin ako nagsasalita. May mga tanong akong gustong itanong. Pero hindi pa ngayon. Hindi habang nasa loob kami ng sasakyan. Makalipas ang halos dalawampung minuto ay huminto ako sa harap ng isang pribadong paaralan. Isang malaking bakal na gate ang bumungad sa amin, may nakapaskil na pangalan ng eskwelahan sa mataas na arko nito. Sa loob ay makikita ang malinis na campus, maayos na hardin, at ilang gusaling may tatlo hanggang apat na palapag. May mga estudyante nang papasok. Ang ilan ay naglalakad nang magkakagrupo habang nagtatawanan, ang iba nama'y nagmamadaling pumasok sa kani-kanilang silid. Ipinarada ko ang sasakyan sa visitor's parking. Tahimik kong pinatay ang makina. "Let's go." "Opo, Attorney." Nauna akong bumaba. Pag-ikot ko sa kabilang bahagi ng sa