Hiding My Enemy's Son のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

7 Years Later… Maaga akong nagising dahil aasikasuhin ko pa ang anak kong si Liam para sa pagpasok niya sa school. Grade 2 pa lang si Liam, pero mukhang namana niya ang talino ko dahil humahakot na ito ng award. Nailalaban na rin siya sa mga quiz bee competition sa division and I’m so proud of him—kahit pa hindi ko siya gaanong natututukan minsan dahil sa pagiging busy ko bilang isang practicing lawyer. Sa totoo lang, hindi naging madali ang pinagdaanan ko matapos kong malaman na buntis pala ako dahil sa una’t huling gabi na nangyari sa amin ni Raiven Simon. Nang malaman kong nagbunga ang gabing iyon, isang taon muna akong huminto sa pag-aaral ng Law at isinekreto ang aking pagbubuntis. Ang mga allowance na ipinapadala sa akin ni Mommy noon ay pinalipas ko at tinipid para gamitin sa paghahanda sa aking panganak. Walang kaalam-alam si Mommy sa nangyari; ang tanging nakasaksi at nakaramay ko sa madilim na yugtong iyon ay ang matalik kong kaibigan na si Bea. Kapag kinukulang ang per

“Mommy! You’re home!”Sinalubong ako ng isang mahigpit na yakap sa aking binti pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto ng aming apartment. Awtomatikong napawi ang lahat ng pagod, inis, at bigat sa aking dibdib nang makita ko ang maningning na mga mata ng aking anak.Si Liam. Ang nag-iisa kong kayamanan.“Hi, baby,” nakangiting saad ko sabay luhod para mapantayan ko siya. Hinawakan ko ang kaniyang matambok na pisngi at hinalikan siya sa noo. “Did you behave well with Tita Bea?”“Opo! We ate ice cream, and I finished my math homework already!” pagmamalaki niya habang itinuturo ang kaniyang maliit na lamesa sa sala kung saan nakalatag ang kaniyang mga libro.Napaangat ang tingin ko at nakita ko si Bea na kakalabas lang mula sa kusina, may hawak na baso ng juice at nakangiti sa amin. “Sinasabi ko sa iyo, Van, ang taba ng utak ng anak mo. Grade 2 pa lang pero ang advanced mag-isip. Suplado nga lang kapag tinuturuan ko, parang laging may sariling mundo.”Natawa ako nang mahina pero may kung

Mabilis kaming naglakad ni Anthony patungo sa parking lot kung saan nakaparada ang sasakyan niya. Ramdam ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso ko at ang panginginig ng aking mga kamay habang hawak-hawak ko ang braso niya. Nang makapasok kami sa loob ng sasakyan at marinig ang marahang ugong ng makina, doon lang ako nakahinga nang malalim. Napa-sandal ako sa upuan at ipinikit ang aking mga mata."Salamat, Anthony. Pasensya ka na talaga sa abala," mahinang sabi ko habang inaayos ang nagusot kong blazer. "Kailangan ko lang talagang gawin 'yon para lubayan na ako ng Montigalore na 'yon. Napakakulit at napaka-arogante, akala mo kung sinong pwedeng mag-utos—""Siya ba?"Napatigil ako sa pagsasalita nang marinig ang seryoso at malamig na boses ni Anthony. Nilingon ko siya. Nakahawak lang ang dalawa niyang kamay sa manibela, hindi pa rin pinapaandar ang kotse, at diretso lang ang tingin sa kalsada."Anong... anong siya ba?" takang tanong ko, pilit na nagpapanggap na walang alam.Isang mab

Pagbukas ko pa lang ng pinto ng apartment, narinig ko na agad ang malakas na tawa ni Liam mula sa sala. Parang agad na nabawasan ang bigat sa dibdib ko kahit papaano.“Mommy’s home!” sigaw niya nang makita ako. Tumakbo siya palapit at yumakap nang mahigpit sa binti ko, tulad ng palagi niyang ginagawa.“Hi, baby…” sabi ko habang lumuluhod para yakapin siya nang maayos. Hinalikan ko ang kanyang noo, inamoy ang amoy niya na laging nagpapakalma sa akin. “Miss na miss kita.”Nasa likod niya si Bea, nakangiti pero may pag-aalala sa mga mata. Alam na alam niya kung gaano ako kabigat ngayon.“Bea, thank you talaga,” sabi ko habang tumatayo. “Hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko kung wala ka.”“Sus, drama queen. Alam mo namang favorite ko ‘to eh,” sagot niya sabay haplos sa ulo ni Liam. “O, Liam, baby, magpaalam ka muna kay Tita. Aalis na si Tita Bea.”“Bye, Tita Bea! Thank you po sa pag-sundo at sa ice cream kanina!” masayang sabi ni Liam.“Bye, my handsome boy. Be good ha?” Bea gave him a ki

Nakatayo pa rin ako sa harap ni Raiven, hindi makapaniwala sa nangyayari. Ilang minuto lang ang nakalipas mula nang pumasok siya sa conference room, pero parang gusto ko nang tumakbo palabas.“Mr. Montegalore,” sabi ko sa pinakapropesyonal na boses na kaya ko, “kung tungkol po sa retainer agreement, pwede nating i-schedule ang meeting sa ibang araw. Marami pa po akong—”“Actually,” putol ni Raiven habang nakangiti kay Atty. Reyes na kakabalik lang sa room, “I would like to borrow Attorney Calma for the rest of the afternoon. May importante kaming pag-uusapan tungkol sa mga upcoming projects ko. Right, Vanessa?”Napaawang ang bibig ko. Atty. Reyes naman ay mukhang natutuwa pa.“Oh, that’s perfectly fine!” sabi ng founder ng firm. “Vanessa is one of our best. You two can discuss everything you need. Just bill it under the retainer.”“Attorney Reyes—” simula ko pa lang ng magsalita nang maputol na naman ni Raiven.“Thank you, Atty. Reyes. We’ll be leaving now,” sabi niya habang tumatayo