Startseite / Romance / The Billionaire's Personal Slave / Kapitel 41 – Kapitel 50

Alle Kapitel von The Billionaire's Personal Slave: Kapitel 41 – Kapitel 50

78 Kapitel

Chapter 41

Rhenan POV Malakas kong naibato ang sulat sa sahig matapos ko itong basahin. “Damn it!” Galit na galit akong napasigaw. Nanginginig ang mga kamay ko habang paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang laman ng sulat. Unti-unti akong napaupo sa gilid ng kama at napahawak sa ulo ko. “Hayop ka talaga, Alexandra...” mahina kong bulong. “Hindi ka pa rin nagbabago.” Napapikit ako. Sa loob ng dalawang buwan, unti-unti kong nakita ang pagbabago niya. Akala ko nagsisisi na siya. Akala ko natuto na siya. Akala ko hindi na siya ang spoiled brat na handang manakit para makuha ang gusto niya. Unti-unting lumambot ang puso ko. Sa bawat araw na magkasama kami. Sa bawat pagkakataong nakikita ko siyang nahihirapan. Sa bawat gabing nakikita ko siyang umiiyak nang palihim. Unti-unti kong nakakalimutan ang galit ko. Pero ano ang ginawa niya? Iniwan niya ako. Muli. At ayon sa sulat na iniwan niya, kinuha pa niya ang mga dokumento ng lupang matagal nang pinag-aawayan ng p

Chapter 42

Flashback Alexandra POV Nang tuluyan nang makulong si Rhenan, saka lamang nagsimulang mag-sink in sa akin ang lahat ng nangyari. Noong una, akala ko kapag sinabi kong may nangyari sa amin, mapipilitan sina Mommy at Daddy na ipakasal kami sa isa't isa. Hindi ko naisip na hahantong iyon sa pagpapakulong niya. Hindi ko naisip na masisira ko ang buhay niya. Napaupo ako sa kama habang umiiyak. “Alexandra, ano bang ginawa mo...” mahina kong sabi sa sarili ko. “Sorry, Rhenan...” Unti-unti akong nilamon ng konsensya. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang bigat ng pagkakamaling nagawa ko. Kaya dali-dali akong tumayo at tumakbo papunta sa kuwarto nina Mommy at Daddy. Pagpasok ko ay agad akong napaiyak. “Dad...” Nagulat sila sa aking itsura. “Anong nangyari?” tanong ni Daddy. “Wala pong kasalanan si Rhenan,” umiiyak kong sabi. Nanigas silang dalawa. “Ano?” “Wala pong nangyari sa amin.” Nanginginig ang buong katawan ko. “Nagsinungaling po ako.” Tumayo si

Chapter 43

Flashback Alexandra POV Lumipas ang mga taon. Natapos ko ang pag-aaral ko sa America. Nagbago ang maraming bagay sa buhay ko. Hindi na ako ang spoiled brat na dating nakukuha ang lahat ng gusto. Hindi na rin ako ang Alexandra na ginagamit ang kapangyarihan ng pamilya para makuha ang nais. Marami akong natutunan. Marami rin akong pinagsisihan. Ngunit may isang bagay na hindi kailanman nagbago. Si Rhenan. Isang gabi, habang nasa apartment ako, muling lumabas ang pangalan niya sa balita. May interview siya. Isa na siya ngayon sa pinakabatang negosyante sa industriya. Tahimik akong nakaupo habang pinapanood siya sa screen. “Mr. Villareal, ano po ang naging inspirasyon ninyo para marating ang tagumpay na ito?” tanong ng host. Saglit siyang natahimik. Pagkatapos ay napangiti nang bahagya. “May mga pagkakataon sa buhay na kailangan mong bumangon matapos kang madurog.” Napalunok ako. Parang bumalik ang lahat ng alaala. “May mga taong nanakit sa akin.”

Chapter 44

Flashback Rhenan POV Matapos akong makalabas sa kulungan, akala ko ay makakabalik na ako sa normal na buhay. Nagkamali ako. Kahit saan ako mag-apply ng trabaho sa San Diego, wala ni isang tumanggap sa akin. Sa umpisa, akala ko malas lang. Pero habang tumatagal, napagtanto ko ang katotohanan. Nakakabit na sa pangalan ko ang iskandalo. Kahit napatunayan nang wala akong kasalanan, marami pa rin ang naniniwala sa mga tsismis. Marami pa rin ang tumitingin sa akin bilang lalaking nanamantala sa anak ng mayamang pamilya. Kung anu-anong paratang ang naririnig ko. May mga taong palihim na bumubulong kapag dumadaan ako. May mga employer na ngumingiti sa harap ko pero agad ding tinatanggihan ang aplikasyon ko. Unti-unti akong nawalan ng pag-asa. Hanggang sa isang araw, napagdesisyunan kong umalis. Kung wala nang lugar para sa akin sa San Diego... Hahanapin ko ang kapalaran ko sa ibang lugar. Kaya nagtungo ako sa Maynila. Mag-isa. Walang pera. Walang koneks

Chapter 45

Flashback Rhenan POV Lumipas ang mga taon. Unti-unti kong natutunan ang lahat ng dapat kong malaman sa ilalim ng Seven Pillars. Mahigpit si El Viejo. Pero patas. Hindi niya kami tinrato bilang mga batang mayayaman o magiging tagapagmana ng malalaking pangalan. Sa kanya, pare-pareho kaming kailangang maghirap. Pare-parehong kailangang patunayan ang sarili. Kaya wala akong naging dahilan para magreklamo. Mas gusto ko pa nga iyon. Dahil sa bawat araw na lumilipas, pakiramdam ko ay mas lumalakas ako. Mas lumalayo ako sa dating Rhenan na walang magawa habang unti-unting nasisira ang buhay niya. Isang gabi, nasa rooftop kami nina Damon, Kael, Shean, Miguel, Kheano, at Troy. Tahimik kaming umiinom habang tanaw ang maliwanag na siyudad ng Maynila. “Ano'ng plano mo kapag yumaman ka?” tanong ni Troy. Napangiti si Miguel. “Bibili ako ng isla.” “Ang yabang mo naman,” natatawang sabi ni Shean. Isa-isa silang nagbigay ng sagot. Hanggang sa ako na ang tinanong

Chapter 46

Present Alexandra POV Mabilis na lumipas ang mga buwan. Matapos kaming makatakas, hindi alam ni Maui na hindi kami nagtagal sa lugar na ibinigay niya. Wala akong tiwala sa kanya. May kung anong kutob sa puso ko na hindi magiging ligtas ang pamilya ko kung mananatili kami roon. Kaya lihim kaming lumipat. Nakituloy kami sa isa kong tiyahin sa isang liblib na bahagi ng bayan ng San Isidro. Tahimik ang buhay namin doon. Malayo sa mga taong nakakakilala sa amin. At higit sa lahat... Malayo kay Rhenan. Nagtatrabaho ako bilang staff sa opisina ng tiyahin ko sa bayan. Kahit malapit na akong manganak, ayaw kong nakatambay lang sa bahay. Gusto kong maging abala. Gusto kong hindi masyadong mag-isip. Pero habang lumalaki ang tiyan ko, mas lalo akong kinakabahan. Paano kung mahanap niya kami? Paano kung malaman niya ang tungkol sa anak namin? Nang araw na iyon, pauwi na sana ako. Balak kong dumaan muna sa grocery upang bumili ng ilang gamit at damit para sa

Chapter 47

Rhenan POV Makalipas ang ilang linggo mula nang makita ko si Alexandra sa bayan ng San Isidro, hindi pa rin ako mapakali. Hindi ko siya mahanap. Parang naglaho na naman siya. Pero sa pagkakataong ito, mas mabigat ang pakiramdam ko. Dahil hindi lang si Alexandra ang nasa isip ko. Kundi ang batang maaaring kasama niya. Nakatayo ako sa opisina habang nakatingin sa mga dokumentong nasa mesa. Mga ulat. Mga litrato. Mga impormasyon na ipinakuha ko. Ngunit walang sapat na sagot. Biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang isa sa mga tauhan ko. “Sir.” Napalingon ako. “May balita na po.” Agad akong tumayo. “Ano?” “Inimbestigahan po namin ang bayan ng San Isidro.” Tumigas ang mukha ko. “At?” “May isang babae po roong nagtatrabaho noon sa opisina ng isang negosyante.” Napahigpit ang hawak ko sa mesa. “Alexandra?” Tumango siya. “Pero ilang linggo na pong hindi nagpapakita.” Nanlamig ang dibdib ko. “Bakit?” “Ang sabi po ng mga tao roon, malapit

Chapter 48

Alexandra POV Makalipas ang Limang Taon Mabilis na lumipas ang panahon. Limang taon na ang nakaraan mula nang tuluyan kaming mawala sa buhay ni Rhenan. At ngayon, may kasama na akong munting lalaki na siyang naging sentro ng mundo ko. Si Rhenfield. Limang taong gulang na siya. Napakabibo. Napakatalino. At napakaguwapo. Sa tuwing tinitingnan ko siya, para akong nakatingin sa ama niya. Lalo na kapag seryoso siya. O kapag nakangiti. Minsan nga, nakakatakot kung gaano sila magkahawig. “Mommy.” Naputol ang pag-iisip ko nang hilahin niya ang manggas ko. Nakasakay kami sa jeep papunta sa ospital para sa regular niyang check-up. May anemia si Rhenfield kaya kailangan siyang regular na ipatingin sa doktor. Hindi naman ito malala. Pero kailangan pa rin ng gamot, laboratory tests, at regular monitoring. “Mommy.” Napatingin ako sa kanya. “Ano iyon, baby?” Nakalabi siya habang nakaturo sa labas ng jeep. Sinundan ko ang tingin niya. At agad akong na

Chapter 49

Alexandra POV Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa karaniwan. Tahimik pa ang buong bahay. Nakatulog na muli si Rhenfield matapos siyang painumin ng gamot. Matagal ko siyang pinagmasdan bago ako umalis. “Magpakabait ka kay Lolo at Lola, ha?” Mahimbing lang siyang natutulog. Napangiti ako at marahan siyang hinalikan sa noo. Pagkatapos ay mabilis na akong umalis. Kailangan kong makuha ang account na iyon. Kailangan ko ng commission. Malaking tulong iyon sa amin. --- Pagdating ko sa opisina, agad akong sinalubong ng boss ko. “Good, nandito ka na.” Halata ang excitement nito. “Handa ka na ba?” “Opo.” “Kapag nakuha natin ang kontratang ito, malaking bagay ito para sa kumpanya.” Tumango ako. “Gagalingan ko po.” Makalipas ang ilang minuto, pumasok kami sa conference room ng hotel kung saan gaganapin ang presentation. Habang inaayos ko ang mga dokumento, hindi ko mapigilang kabahan. Hindi ko alam kung bakit. Parang may kakaibang pakiramdam

Chapter 50

Rhenan POV Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Rhenfield. Paulit-ulit na umalingawngaw ang pangalang iyon sa isip ko. Rhen. Rhenfield. Hindi maaaring nagkataon lang. Napatingin ako kay Alexandra. Namumutla siya. Nanginginig. At halatang wala na siyang pakialam kung ano man ang iniisip ko ngayon. “Nasaan siya?” taranta niyang tanong sa telepono. Narinig ko ang paghikbi ng kanyang ina mula sa kabilang linya. “Hindi namin alam!” “Paano siyang nawala?!” “Sandali lang kaming nalingat!” Napatakip siya sa bibig. Unti-unting tumulo ang mga luha niya. At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, wala akong nakitang pagtatago sa kanya. Wala akong nakitang kasinungalingan. Isang ina lang na natatakot para sa kanyang anak. “Mommy, huwag kayong aalis diyan,” mabilis niyang sabi. “Pauwi na ako.” Pagkababa niya ng tawag ay dali-dali niyang kinuha ang bag niya. “Alexandra.” Hindi siya tumingin sa akin. “Alexandra.” Mas malakas kong tawag. “Wal

ZURÜCK

...

WEITER

CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

DMCA.com Protection Status