All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 151 - Chapter 159

Rhenan POV Kinabukasan, maaga akong nagising. Tahimik pa ang buong bahay. Nasa kusina si Alexandra, naghahanda ng almusal, habang si Rhenfield ay nasa kuwarto pa rin. Masaya akong nakauwi na siya. Pero hindi ibig sabihin na tapos na ang lahat. Nasa mesa ko ang folder tungkol sa pamilya Ramos. Hindi ko gustong paghigantihan sila dahil lamang sa galit. Pero gusto kong managot sila sa ginawa nila kay Rhenfield. Lalo na si Victor. Dahil siya ang ama. Siya ang dapat pumigil. Pero siya rin ang nag-utos. Tumunog ang cellphone ko. Si Diego. “Diego, ano ang update?” “Sir, confirmed na ang complaint. Natanggap na ng prosecutor ang mga dokumento.” “Good.” “May isa pa, sir.” “Ano iyon?” “May hearing na nakatakda tungkol sa assault case.” “Okay.” “Pero may concern.” “Ano?” “May mga taong sumusubok makipag-usap sa witnesses.” Nanigas ang mukha ko. “Sino?” “Hindi pa confirmed. Pero may dalawang witness na nakatanggap ng offer para bawiin ang statements nila.” Napahigpit an

Rhenan POV Kinabukasan, maaga akong nagising. Tahimik pa ang buong bahay. Nasa kusina si Alexandra, naghahanda ng almusal, habang si Rhenfield ay nasa kuwarto pa rin. Masaya akong nakauwi na siya. Pero hindi ibig sabihin na tapos na ang lahat. Nasa mesa ko ang folder tungkol sa pamilya Ramos. Hindi ko gustong paghigantihan sila dahil lamang sa galit. Pero gusto kong managot sila sa ginawa nila kay Rhenfield. Lalo na si Victor. Dahil siya ang ama. Siya ang dapat pumigil. Pero siya rin ang nag-utos. Tumunog ang cellphone ko. Si Diego. “Diego, ano ang update?” “Sir, confirmed na ang complaint. Natanggap na ng prosecutor ang mga dokumento.” “Good.” “May isa pa, sir.” “Ano iyon?” “May hearing na nakatakda tungkol sa assault case.” “Okay.” “Pero may concern.” “Ano?” “May mga taong sumusubok makipag-usap sa witnesses.” Nanigas ang mukha ko. “Sino?” “Hindi pa confirmed. Pero may dalawang witness na nakatanggap ng offer para bawiin ang statements nila.” Napahigpit an

Rhenan POV Lumipas ang ilang buwan. Unti-unti nang bumalik sa normal ang buhay namin. Si Rhenfield ay naging abala sa paghahanda para sa bago niyang chapter sa buhay. Mas naging seryoso siya sa pag-aaral at mas determinado siyang patunayan na kaya niyang gumawa ng sariling pangalan. Si Aaliyah naman ay mas naging independent. At si Alexandra… Si Alexandra pa rin ang tahimik na sentro ng aming pamilya. Kapag may problema, siya ang unang nakakapansin. Kapag may masayang nangyayari, siya rin ang unang nakangiti. At ako? Mas natutunan kong pahalagahan ang simpleng buhay. Isang umaga, sabay-sabay kaming nag-almusal. “Dad.” Napatingin ako kay Rhenfield. “Ano?” “May sasabihin ako.” “Serious?” “Oo.” Napatingin din si Alexandra. “Bakit?” Huminga siya nang malalim. “May offer sa akin.” “Anong offer?” “May isang company na nag-offer sa akin ng internship.” Napangiti ako. “That's good.” “Pero…” “Ano?” “Hindi nila alam na anak mo ako.” Mas lalong lumawak ang ngiti ko.

Rhenan POVMaaga akong nagising kinabukasan.Tahimik ang buong bahay. Wala pa ang ingay ni Aaliyah na karaniwang unang naririnig sa umaga, at wala rin ang mga yabag ni Rhenfield na nagmamadali papunta sa opisina niya.Napangiti ako nang mapatingin sa malaking larawan ng pamilya namin sa sala.Ilang taon na ang lumipas.Kung iisipin ko ang lahat ng pinagdaanan namin, parang hindi kapani-paniwala na narito kami ngayon—payapa, kumpleto, at malayo sa gulong minsang muntik nang sumira sa pamilya namin.Pero alam kong hindi natatapos ang buhay sa isang problema.May mga bagong pangarap.May mga bagong responsibilidad.At higit sa lahat, lumalaki na ang mga anak namin.“Gising ka na pala.”Napalingon ako.Nakatayo si Alexandra sa may hagdan, hawak ang isang tasa ng kape.“Good morning,” bati ko.“Good morning.”Lumapit siya at umupo sa tabi ko.“May meeting ka?”“Wala ngayong umaga.”“Talaga?”Tumango ako.“Gusto kong samantalahin ang araw na wala akong kailangang habulin.”Napangiti siya.“