All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 51 - Chapter 60

Rhenan POV Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatayo roon. Pakiramdam ko ay magulo pa rin ang lahat. Limang taon. May limang taong gulang akong anak. At ngayon ko lang siya nakilala. Napatingin ako kay Rhenfield. Tahimik siyang naglalaro sa kanyang lobo. Paminsan-minsan ay palihim niya akong tinitingnan. Parang curious. Parang gusto niyang magtanong. At sa totoo lang... Ako rin. Marami akong gustong itanong. Marami akong gustong malaman. Pero hindi ngayon. Dahil baka kung magsasalita pa ako, puro galit lang ang lumabas. Huminga ako nang malalim. Pagkatapos ay kinuha ko ang wallet ko. Naglabas ako ng calling card at inilapag iyon sa mesa. Agad namang kinabahan si Alexandra. “Rhenan...” Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko kukunin ang anak natin.” Nanlaki ang mga mata niya. Parang hindi siya makapaniwala sa narinig. “Pero hindi rin ako mawawala sa buhay niya.” Tumulo ang luha niya. Samantalang ako naman ay pilit na pinipigilan an

Alexandra POV Tahimik ang buong sala matapos magsalita ni Rhenan. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Pakiramdam ko ay gumuho ang lahat ng pinaniwalaan ko sa loob ng maraming taon. Si Maui. Ang babaeng inakala kong asawa ni Rhenan. Ang babaeng inakala kong mahal niya. Yun pala... Hindi pala ganoon ang katotohanan. Napayuko ako. “Kasalanan ko pa rin.” Mahina kong sabi. Napatingin sa akin si Rhenan. “Kahit ano pa ang ginawa ni Maui, ako pa rin ang nagsinungaling noon.” Tumulo ang luha ko. “Ako ang dahilan kung bakit ka nakulong.” “Ako ang dahilan kung bakit nasira ang pangalan mo.” “Ako ang dahilan kung bakit...” napahikbi ako. “...lumaki si Rhenfield na walang ama.” Tahimik lamang si Rhenan. Hindi siya umimik. Hindi rin niya ako kinontra. Dahil alam naming pareho na totoo ang mga sinabi ko. Bigla namang lumapit si Rhenfield. “Mommy?” Napatingin ako sa kanya. Bakas ang pag-aalala sa maliit niyang mukha. “Bakit ka umiiyak?” Lumuhod

Alexandra POV Tahimik akong kumakain. Hindi ko halos maitaas ang ulo ko. Ramdam ko ang hiya ng mga magulang ko. Lalo na ni Mommy. Kung dati ay siya ang pinakakomportable sa ganitong klase ng hapunan, ngayon ay halos hindi niya mahawakan nang maayos ang kubyertos. At mas masakit iyon para sa akin. Dahil alam kong hindi sila sanay na nasa ganitong sitwasyon. Paminsan-minsan ay nahuhuli kong nakatingin si Mommy sa mga magulang ni Rhenan. Sa mga alahas ng mga ito. Sa kanilang mga damit. Sa kanilang kumpiyansa. At kitang-kita ko ang sakit sa kanyang mga mata. Hindi dahil naiinggit siya. Kundi dahil alam niyang sila ang dahilan kung bakit nasira ang maraming bagay noon. "Mommy." Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ko ang boses ni Rhenfield. May hawak siyang malaking hipon. "Kain po kayo." At walang pag-aalinlangan niya itong inilagay sa plato ni Mommy. Natigilan ang lahat. Lalong-lalo na si Mommy. Dahan-dahan siyang napatingin sa apo niya. "Pa

Alexandra POV Makalipas ang ilang araw, unti-unti nang nasanay si Rhenfield sa presensya ni Rhenan. Kung dati ay hindi niya ito lubos na kilala, ngayon ay halos hindi na niya hiwalayan. Kapag umaga, si Daddy ang hinahanap. Kapag tanghali, si Daddy ang gustong makasabay kumain. At kapag gabi, si Daddy ang gustong magkuwento bago matulog. Sa totoo lang... Minsan nagseselos na ako. “Mommy.” Napalingon ako kay Rhenfield. “Ano iyon, baby?” Nakasimangot siya. “Busy si Daddy.” Napatawa ako. Nasa opisina kasi si Rhenan buong araw. May mahalagang meeting. “Kaya nga nagtatrabaho si Daddy.” Paliwanag ko. Napabuntong-hininga siya. “Miss ko na siya.” Napailing ako. “Kaninang umaga lang kayo nagkita.” “Matagal na po iyon.” Seryoso niyang sagot. Napatawa ako. Mana talaga sa ama niya. Mahilig magdrama. Biglang bumukas ang pinto ng bahay. Napalingon kaming dalawa. At agad na lumiwanag ang mukha ni Rhenfield. “Daddy!” Mabilis siyang tumakbo.

Alexandra POV “Ano po iyong surprise?” Pang-ilang beses nang tanong ni Rhenfield habang naglalakad kami sa mall. Ngunit sa bawat tanong niya, iisa lang ang sagot ni Rhenan. “Secret.” Napanguso tuloy ang bata. “Daddy naman.” Napatawa ako. “Konting pasensya lang.” “Pero curious na po ako.” Reklamo niya. Hanggang sa huminto kami sa harap ng isang malaking store. Agad na nanlaki ang mga mata ni Rhenfield. “Wow!” Napabuka rin ang bibig ko. Hindi lang pala ito simpleng tindahan. Isa itong malaking children's activity center. May mini race track. Arcade games. Dinosaurs. Obstacle course. At kung anu-ano pa. “Daddy!” Napatalon si Rhenfield sa sobrang saya. “Para po ba ito sa akin?” Tumango si Rhenan. “Para sa'yo.” Hindi na nakapagsalita ang bata. Diretso niya akong niyakap. Pagkatapos ay si Rhenan naman. “Thank you po!” Napangiti si Rhenan. “Enjoy ka lang.” At sa loob ng susunod na dalawang oras, halos hindi mapagod si Rhenfiel