All Chapters of The Billionaire's Personal Slave: Chapter 81 - Chapter 90

Alexandra's POV Makalipas ang dalawang araw ay pinayagan na ring makauwi si Rhenfield. Hindi ko maipaliwanag ang saya at ginhawang naramdaman ko. Pagkalabas pa lang namin ng ospital ay mahigpit ko agad siyang niyakap. "Mommy." Natawa siya. "Hindi na po ako makahinga." Agad akong napabitaw. "Sorry, baby." Napangiti siya. "Okay lang." Lumapit naman si Rhenan at marahang binuhat ang anak namin. "Hindi ka muna maglalakad." Seryoso niyang sabi. "Daddy, kaya ko na." Umiling siya. "Hindi." "Hangga't hindi sinasabing malakas ka na ng doktor, spoiled ka muna sa Daddy mo." Napatawa si Rhenfield. "Yey!" Pagdating namin sa bahay ay nadatnan namin sina Mommy at Daddy na naghihintay sa labas. Pagkababa pa lang ni Rhenfield ay agad nila itong niyakap. "Kamusta ang apo namin?" Tanong ni Mommy habang pinupunasan ang luha. Ngumiti si Rhenfield. "Okay na po ako." "Tingnan niyo." Iniunat pa niya ang kanyang mga braso. "Strong na ulit." Napatawa ka

Alexandra POV Abala ako sa pagtatapos ng ilang reports sa opisina nang biglang tumunog ang cellphone ko. May natanggap akong mensahe mula sa isang hindi kilalang numero. Napakunot-noo ako at agad iyong binuksan. "Mag-ingat ka sa asawa mo. Hindi mo pa siya lubos na nakikilala. Kaya siya yumaman dahil sumapi siya sa samahan ng mga masasama—ang Seven Pillars. Imbestigahan mo rin kung bakit biglang bumagsak ang negosyo ng papa mo." Nanlamig ang buo kong katawan. Paulit-ulit kong binasa ang mensahe. Parang ayaw itong matanggap ng isip ko. Seven Pillars? Ano iyon? At bakit nadamay ang pagbagsak ng negosyo ni Daddy? Napahigpit ang hawak ko sa cellphone. Maraming tanong ang biglang pumasok sa isip ko. Gaano ko nga ba talaga kakilala ang asawa ko? May mga bagay pa bang hindi niya sinasabi sa akin? Ngunit agad kong iniling ang ulo ko. "Hindi..." Mahina kong bulong sa sarili. "Hindi maaaring totoo 'to." Kilala ko si Rhenan. Nakita ko kung paano siya nagbag

Alexandra POV Nabagsak ang cellphone ko sa sahig. "Alex? Alex!" Naririnig ko pa rin ang boses ni Rhenan mula sa speaker. Ngunit hindi ko magawang sumagot. Nakatitig lang ako sa lalaking nakasuot ng itim na hoodie. Mabagal siyang pumasok sa loob ng opisina. "Relax." Kalmado niyang sabi. "Hindi kita sasaktan." "L-Lumayo ka." Nanginginig kong sabi habang unti-unti akong umaatras. "Huwag kang matakot." "Hindi ako ang kaaway mo." Huminto siya ilang metro ang layo sa akin. "Kung gusto kitang saktan, matagal ko nang ginawa." Napahigpit ang hawak ko sa brown envelope. "Sino ka?" Mahina ngunit matigas kong tanong. Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tumingin siya sa mga lumang larawan na nakakalat sa mesa. "Matagal na kitang binabantayan." Mas lalo akong kinabahan. "Bakit?" "Dahil ikaw lang ang makakapagpalabas ng katotohanan." Napailing ako. "Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo." Huminga siya nang malalim. "May utang sa iyo ang pamily

Rhenan POV Tahimik akong nakaupo sa study room. Hindi ko magawang magtrabaho. Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang mga luha ni Alexandra. Mas gugustuhin ko pang sampalin niya ako kaysa tingnan niya ako nang puno ng pagdududa. Napabuntong-hininga ako. Biglang may kumatok sa pinto. "Sir." Si Diego. "Pumasok ka." Pagpasok niya ay napansin niyang hindi maganda ang ekspresyon ko. "Nag-away po ba kayo ni Ma'am?" Mapait akong napangiti. "Hindi." "Mas masahol pa." Napababa siya ng tingin. "Sir..." "May balita na po ako." Napatingin ako sa kanya. "Nahanap na po namin kung sino ang nagpadala ng anonymous messages kay Ma'am." Nanlaki ang mga mata ko. "Sino?" Huminga nang malalim si Diego. "Hindi pa po namin alam ang pangalan." "Pero..." "Inutusan po siyang gawin iyon." "Kaninong utos?" Tahimik si Diego. Maya-maya ay iniabot niya ang isang folder. "Nakunan po ng CCTV ang sasakyan niya." Binuksan ko ang folder. May litrato ng isang i

Alexandra POV "Rhenan!" Napasigaw ako habang nakikita ko siyang mabilis na tumatakbo papunta sa akin. Hindi na niya alintana ang panganib. Ang tanging nasa isip niya ay mailayo ako. "Alex, yumuko ka!" Malakas niyang sigaw. Mabilis niya akong hinila at itinulak sa likod ng isang malaking puntod. Kasabay noon ay narinig namin ang isa pang putok. Bang! Napahigpit ang yakap ko sa kanya. Nanginginig na ang buo kong katawan. "R-Rhenan..." Mahina kong tawag. "Nandito lang ako." Mariin niyang sabi. "Hindi kita pababayaan." Mula sa di kalayuan ay narinig namin ang boses ng matandang lalaki. "Umalis kayo!" Sigaw nito. "Huwag na ninyo akong isipin!" Ngunit bago pa siya makaalis ay pinalibutan na siya ng tatlong lalaking nakasuot ng itim. Isa sa kanila ang nagsalita. "Matanda..." "Sinabihan ka nang manahimik." Tumawa nang mapait ang matanda. "Dalawampung taon na akong nanahimik." "Panahon na para lumabas ang katotohanan." Agad siyang sinuntok ng isa sa mga lalaki. Nap