LOGINAlexandra POV Matapos ang ilang minutong pagbabad sa shower para linisin ang aming mga katawan, lumabas ako ng banyo na tanging puting tuwalya lamang ang nakatapis sa akin. Nakita ko si Rhenan na nakasandal sa headboard ng kama, nakatitig sa akin habang may pilyong ngiti sa kanyang mga labi. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kanya. Nang makarating ako sa tapat mismo ng kanyang puwesto, hinawakan ko ang dulo ng tuwalya at walang pag-aalinlangang hinila ito pababa, hinayaang malaglag ang tela sa aming sahig at ilantad ang aking hubad na katawan sa kanyang paningin. "Wow..." napalatak si Rhenan, dahan-dahang hinaplos ng kanyang mga mata ang bawat kurba ng aking katawan. "Perfect." Natawa ako nang mahina sa naging reaksyon niya, naramdaman ang pag-apaw ng kumpiyansa sa aking sarili. Umakyat ako sa kama at dahan-dahang sumakay sa kanyang ibabaw, ang aking mga tuhod ay nakaluhod sa magkabilang gilid ng kanyang baywang. "Diyan ka lang," bulong ko sa kanya habang hinahaplos ko an
Alexandra POVPagkalabas namin ng restaurant ay hinawakan ni Rhenan ang kamay ko."Saan na tayo?"Nakangiti kong tanong.Ngumiti siya nang pilyo."May isa pa akong sorpresa."Hinila niya ako papunta sa rooftop ng hotel.Pagbukas ng pinto ay agad akong napahinto.Napakaganda ng tanawin.Tanaw ang buong siyudad.Maliwanag ang mga ilaw at malamig ang simoy ng hangin.Sa gitna ng rooftop ay may maliit na mesa na may mga kandila at mga bulaklak.Napangiti ako."Rhenan..."Mahina kong tawag."Lahat ba ng ito...""Para sa'yo."Lumapit siya sa akin."Alam kong mag-asawa na tayo.""Pero gusto kong maranasan mo ang mga bagay na hindi ko naibigay noon."Naramdaman kong uminit ang mga mata ko."Bakit mo ginagawa ang lahat ng ito?"Napangiti siya."Kasi noong panahong dapat nililigawan kita...""...nasaktan kita.""Kaya habang may natitira pa akong buhay...""...gusto kong punuin ng masasayang alaala ang bawat araw mo."Tuluyan nang tumulo ang mga luha ko.Marahan niyang pinunasan ang mga iyon gam
Alexandra POV Maaga akong nagising kinabukasan. Tahimik akong bumaba ng kusina. Ngayon, ako naman ang gustong gumawa ng almusal. Gusto kong bumawi kay Rhenan. Sa lahat ng sakripisyong ginawa niya para sa akin. Sa pagtitiwala niyang hindi kailanman nawala kahit ako mismo ang nagduda sa kanya. Habang nagluluto ako, hindi ko namalayang napapangiti ako. Pagkalipas ng ilang minuto ay isa-isa ko nang inilapag sa mesa ang mga paborito nilang pagkain. May sinangag. Tapa. Scrambled eggs. Pancakes. At paborito ni Rhenan na bagong timplang kape. Maya-maya ay narinig ko ang tawanan sa hagdan. Paglingon ko ay nakita ko ang mag-ama kong pababa. Magkahawak pa sila ng kamay. "Good morning, Mommy!" Masayang bati ni Rhenfield. "Good morning." Nakangiti kong sagot. Paglapit nila sa dining table ay nanlaki ang mga mata ni Rhenfield. "Wow!" Masaya nitong sabi. "Favorite ko lahat!" Napatawa ako. "Paborito mo talaga ang lahat ng pagkain." Natatawang sabi
Alexandra POV Nanginginig ang kamay ni Rhenan habang pinindot ang Play. Unti-unting lumitaw sa screen ang mukha ni Daddy. Mas bata pa siya sa video. Ngunit halatang pagod na pagod. Namumula ang kanyang mga mata na para bang ilang gabi na siyang walang tulog. Napahawak ako sa bibig. "D-Daddy..." Mahina kong bulong. Huminga nang malalim si Daddy bago nagsimulang magsalita. «"Kung napapanood mo ang video na ito, ibig sabihin ay wala na ako."» Tuluyan na akong napaiyak. «"Alexandra... patawarin mo ang Daddy."» «"Hindi ko naibigay sa'yo ang buhay na ipinangako ko."» Pinunasan ko ang aking mga luha habang pilit na pinakikinggan ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. «"May isang bagay akong itinago sa'yo."» «"Hindi si Rhenan ang nagpabagsak sa kumpanya natin."» Nanlaki ang mga mata ko. Kahit alam ko na ang katotohanan... Mas masakit pa rin itong marinig mula mismo kay Daddy. «"Ang totoo... ako ang nagkamali."» «"Nagtiwala ako sa maling tao."»
Alexandra POV "Rhenan!" Napasigaw ako habang nakikita ko siyang mabilis na tumatakbo papunta sa akin. Hindi na niya alintana ang panganib. Ang tanging nasa isip niya ay mailayo ako. "Alex, yumuko ka!" Malakas niyang sigaw. Mabilis niya akong hinila at itinulak sa likod ng isang malaking puntod. Kasabay noon ay narinig namin ang isa pang putok. Bang! Napahigpit ang yakap ko sa kanya. Nanginginig na ang buo kong katawan. "R-Rhenan..." Mahina kong tawag. "Nandito lang ako." Mariin niyang sabi. "Hindi kita pababayaan." Mula sa di kalayuan ay narinig namin ang boses ng matandang lalaki. "Umalis kayo!" Sigaw nito. "Huwag na ninyo akong isipin!" Ngunit bago pa siya makaalis ay pinalibutan na siya ng tatlong lalaking nakasuot ng itim. Isa sa kanila ang nagsalita. "Matanda..." "Sinabihan ka nang manahimik." Tumawa nang mapait ang matanda. "Dalawampung taon na akong nanahimik." "Panahon na para lumabas ang katotohanan." Agad siyang sinuntok ng isa sa mga lalaki. Nap
Alexandra POV Unti-unting umikot ang doorknob. Kinabahan ako. Mabilis kong hinugot ang USB at itinago iyon sa aking bulsa. "Sino 'yan?" Nanginginig kong tanong. Tumigil ang pag-ikot ng seradura. Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang pamilyar na boses. "Mommy?" Si Rhenfield. Napabuntong-hininga ako sa sobrang kaba. Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko bago binuksan ang pinto. Pagkabukas ko ay nakita ko ang anak kong may hawak na maliit na drawing. "Mommy." Nakangiti niyang sabi. "Kanina pa kita hinahanap." Lumuhod ako sa harapan niya. "Bakit, baby?" Iniabot niya sa akin ang drawing. Tatlong stick figures ang naroon. Magkahawak-kamay. May nakasulat sa itaas. My Happy Family Napangiti ako kahit nananakit ang dibdib ko. "Para sa'yo po." Mahina niyang sabi. "Kasi parang malungkot ka na naman." Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha ko. Mahigpit ko siyang niyakap. "Thank you, baby." Biglang may isa pang boses na nagsa
Flashback continuation Rhenan POVHindi ko na mapigilan ang sarili ko. Ang kamay ko na nasa kanyang baywang ay unti-unting umakyat, dumaan sa kanyang tagiliran hanggang sa sumakop sa kanyang dibdib. Kahit may manipis na tela ng kanyang damit, ramdam ko ang init at ang mabilis na pintig ng kanyan
Alexandra POV Dahan-dahan akong bumangon mula sa magulong kama, ninanamnam ang natitirang sakit at hapdi sa aking kaibuturan—isang pisikal na patunay na sa loob ng ilang sandali, naging akin si Rhenan. Hinugot ko ang kumot at ibinalot sa aking hubad na katawan, habang ang amoy ng aming pinagsaluha
Alexandra POV “Anong gusto mong gawin ko para makabawi ako sa’yo?” tanong ko. Bigla akong naawa sa kanya. May dahilan nga talaga kung bakit siya naging ganito sa akin. Gusto ko siyang paligayahin. At walang kaabog-abog, hinalikan niya ako. Marahas ang halik niya, pero kahit ganoon, hinalikan ko
Alexandra POV Nagising ako sa malakas na yugyog sa balikat ko. Napadilat agad ako at bumungad sa akin ang malamig na mukha ni Rhenan. Nanigas ako nang makita ko ang galit sa mga mata niya. Kagabi ay parang naging maayos naman siya kahit papaano… pero ngayong umaga, para na naman siyang ibang







