Pustaka
Cari
Beranda / Romance / The Billionaire's Personal Slave / Bab 101 - Bab 110

Semua Bab The Billionaire's Personal Slave: Bab 101 - Bab 110

137 Bab

Chapter 101

Alexandra POV Sa wakas... Nawala na rin ang inis ko kay Rhenan. Nakakahinga na siya nang maluwag. Nakakalapit na siya sa akin. Nakakayakap na rin paminsan-minsan. Akala niya... Tapos na ang paghihirap niya. Pero hindi. May bago na namang pagsubok. Ang cravings ko. At hindi ito ordinaryong cravings. Isang madaling-araw, alas-dos ng umaga. Marahan kong ginalaw si Rhenan. "Hon..." Agad siyang nagmulat ng mata. "Hmm? May masakit ba? Tatawag ba tayo ng doctor?" Umiling ako. "Wala." "Gusto ko lang kumain." Napabuntong-hininga siya. "Ano gusto mo? Ice cream? Burger? Fries?" Umiling ulit ako. "Gusto ko ng..." "...manggang hilaw." "Okay." "...na may bagoong." "Sige." "...na galing Baguio." Natigilan siya. "Huh?" "At gusto ko rin ng strawberry..." "...na bagong pitas." Nanlaki ang mga mata niya. "Love..." "Alas-dos ng umaga." Tumango ako habang nakapout. "Eh, nagke-crave ako." Napakamot siya sa ulo. "Saan ako kukuha n
Baca selengkapnya

Chapter 102

Alexandra POV Kinabukasan, tahimik kaming nag-aalmusal. Abala si Rhenfield sa pagkain ng pancakes. Si Rhenan naman ay paminsan-minsang sumusulyap sa akin. Napansin ko iyon. "Bakit?" Ngumiti siya. "Wala." "Iniisip ko lang..." "Ano kaya ang gusto mong ipabili mamaya?" Napataas ang kilay ko. "Excited ka?" Umiling siya. "Hindi." "Naghahanda lang ako emotionally." Napatawa ako. Maya-maya, bigla akong napahinto sa pagkain. "Hon..." Agad niyang ibinaba ang kubyertos. "Yes?" "Gusto ko ng..." Huminga siya nang malalim. "Sige." "...mais." Napangiti siya. "Meron tayo niyan." "...na nilaga." "Okay." "...na may butter." "Sige." "...na ang bawat butil ay tatanggalin mo isa-isa." Natigilan siya. "Huh?" Tumango ako na parang seryoso. "Ayaw kong kumagat sa buong mais." Tahimik si Rhenan. Tumingin siya kay Rhenfield. "Anak..." "Narinig mo?" Tumango ang bata. "Opo." "Mukhang overtime na naman si Daddy." Napatawa ako. P
Baca selengkapnya

Chapter 103

Alexandra POV Anim na buwan na ang pagbubuntis ko. Lumalaki na ang tiyan ko. Mas ramdam ko na rin ang bawat galaw ng kambal. Akala ko magiging normal lang ang araw na iyon. Nasa opisina si Rhenan dahil may mahalagang meeting. Ako naman ay nasa sala ng bahay habang nagbabasa ng libro. Bigla... Parang may matinding kirot na dumaan sa ibabang bahagi ng tiyan ko. "Ahhh..." Napahawak ako sa tiyan ko. Hindi ito katulad ng mga dati kong nararamdaman. Mas masakit. Mas matindi. Parang may pumipisil sa buong katawan ko. "Ahhh!" Hindi ko na napigilan ang mapasigaw. Dali-daling tumakbo si Aling Rosie papunta sa akin. "Ma'am! Anong nangyari?" Taranta niyang tanong habang inalalayan ako. "Hindi ko alam..." "Sobrang sakit..." "Dalhin n'yo ako sa ospital!" Halos maiyak kong sigaw. Ngunit lalo kaming nataranta nang may mapansin si Aling Rosie. Nanlaki ang mga mata niya. "Ma'am..." "D-dugo..." Napatingin ako sa aking mga binti. Unti-unting umaagos ang dugo. Parang tumigil
Baca selengkapnya

Chapter 104

Alexandra POV Mabigat ang pakiramdam ko. Parang ang buong katawan ko ay wala nang lakas. Unti-unti kong iminulat ang aking mga mata. Maliwanag na ilaw ang unang bumungad sa akin. Kasunod noon ay ang tunog ng mga makina. Nasaan ako? Napalingon ako sa paligid. Hospital room. Bigla kong naalala... Ang matinding sakit. Ang dugo. Ang paghingi ko ng tulong. Mabilis kong hinawakan ang tiyan ko. Nanlaki ang mga mata ko. Wala na... Mas maliit na ito. Mabilis kong hinanap si Rhenan. Nakita ko siyang nakaupo sa tabi ng kama. Nakahawak siya sa kamay ko habang nakayuko. Mukhang hindi man lang siya natulog. "Hon..." Mahina kong tawag. Agad siyang nagmulat ng mga mata. "Alex..." Tumayo siya at marahang hinawakan ang pisngi ko. "Salamat sa Diyos... gising ka na." Pilit akong ngumiti. "Nasaan ang mga baby?" Natigilan siya. Parang nawalan ng kulay ang mukha niya. Napansin kong namumula ang mga mata niya. "Hon..." Mahina kong ulit. "Nas
Baca selengkapnya

Chapter 105

Rhenan POV Makalipas ang ilang araw, pinayagan na ring makauwi si Alexandra. Pero hindi na siya ang Alexandra na kilala ko. Tahimik lang siya. Wala siyang imik. Nakatingin lang sa kawalan, na para bang wala na siyang nakikita o naririnig. Tuwing kakausapin ko siya... Hindi siya sumasagot. Tuwing hahawakan ko ang kamay niya... Wala siyang reaksyon. Pakiramdam ko, kahit nasa tabi ko siya... Parang napakalayo na niya. Habang nakaupo siya sa sala at nakatulala, lumapit si Rhenfield. "Mommy..." Mahina niyang tawag. Hindi man lang lumingon si Alexandra. Napatingin sa akin ang anak ko. "Daddy..." "Anong nangyayari kay Mommy?" "Bakit ayaw na niya magsalita?" Napalunok ako. Pililit kong nilunok ang sakit na bumabara sa lalamunan ko. Lumuhod ako sa harap niya at marahang hinaplos ang ulo niya. "May pinagdadaanan lang si Mommy mo, Champ." "Pero gagaling din siya." Kahit ako mismo... Hindi ko alam kung kailan mangyayari iyon. Tumango si Rhenfield kahit halatang nalilito
Baca selengkapnya

Chapter 106

Rhenan POV Lumipas ang dalawang linggo. Wala pa ring malaking pagbabago kay Alexandra. Tahimik pa rin siya. Hindi nagsasalita. Hindi ngumingiti. Minsan ay nakaupo lang siya sa may bintana buong maghapon. Parang may hinihintay. Isang hapon, habang inaalalayan ko siyang uminom ng gamot, bigla siyang tumingin sa akin. Napahinto ako. Dahil iyon ang unang pagkakataon na direkta niya akong tiningnan. "Love..." Mahina kong tawag. Hindi siya sumagot. Pero hindi rin niya inalis ang tingin niya sa akin. Bigla niyang hinawakan ang tiyan niya. Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. Maya-maya, mahina siyang nagsalita. "Rhenan..." Parang tumigil ang mundo ko. Nanlaki ang mga mata ko. Ito ang unang salitang narinig ko mula sa kanya matapos ang ilang linggo. "Love..." "Nandito ako." Unti-unti siyang napaiyak. "Asan na sila?" Basag ang boses niya. "Nagugutom na siguro ang kambal." Parang muling dinurog ang puso ko. Lu
Baca selengkapnya

Chapter 107

Rhenan POV Pagkauwi ko ng bahay, dumiretso agad ako sa kwarto ni Alexandra. Naabutan ko si Nurse Ara na inaayos ang mga gamot at malinis na damit ng asawa ko. "Ara." Lumingon siya sa akin at ngumiti. "Sir, nakauwi na po kayo." Tumango ako. "Ako na muna ang mag-aasikaso kay Alex." "Ilang araw din akong naging abala sa trabaho." "Gusto kong ako naman ang mag-alaga sa asawa ko." Napangiti si Ara. "Sige po, Sir." Habang iaabot niya sa akin ang tray na may mga gamot, bahagya niyang nahawakan ang kamay ko. "Ang sweet n'yo naman po, Sir." "Napakaswerte ni Ma'am sa inyo." Sandali akong natigilan. Napatingin ako sa kamay naming magkadikit, ngunit agad din niya itong binitiwan. Ngumiti lang siya na parang wala lang nangyari. Hindi ko iyon binigyan ng ibang kahulugan. Kilala ko si Ara. Mabait siya. Magalang. At buong puso niyang inalagaan si Alexandra sa nakalipas na mga buwan. "Salamat, Ara." "Sana huwag kang magsawa sa pagtulong sa amin." Umili
Baca selengkapnya

Chapter 108

Rhenan POVPagkabukas ko pa lang ng pinto ng kuwarto namin ni Alexandra, bigla akong natigilan.Nanlaki ang mga mata ko.Si Nurse Ara...Naka-bra at panty na lamang habang nagmamadaling nagpupunas ng sarili gamit ang tuwalya.Sa sobrang gulat, mabilis akong umiwas ng tingin."Ah... s-sorry!"Agad kong isinara ang pinto at lumabas ng silid.Napahawak ako sa noo ko habang pilit na pinapakalma ang sarili."Ano ba 'yan..."Mahina kong bulong.Ilang sandali pa, bumukas ang pinto.Lumabas si Ara na nakasuot na muli ng malinis na uniporme.Namumula ang mga mata niya at halatang nahihiya."Sir...""Pasensya na po talaga.""Akala ko po kasi hindi pa kayo makakauwi."Naguguluhan ko siyang tiningnan."Bakit ka nagpapalit ng damit?"Napayuko siya."Nagwawala po kasi si Ma'am kanina.""Bigla niya pong kinuha ang bote ng gamot at naibuhos sa akin.""Basang-basa po ang uniporme ko kaya napilitan akong magpalit."Napabuntong-hininga ako."Pasensya ka na talaga, Ara.""Alam kong hindi madali ang sitwa
Baca selengkapnya

Chapter 109

​Rhenan POV ​Marami akong kailangang tapusin ngayong araw, bukod pa sa nakatatakdang PTA meeting para kay Rhenfield. Mas lalo pang gumulo ang lahat nang magsimulang sumigaw at magwala si Alexandra. ​Napasabunot na lang ako sa sarili kong buhok. Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko. ​"Sir, ako na po ang bahala kay Ma'am Alex. Puwede na po kayong pumunta sa meeting niyo," presinta ni Nurse Ara. ​"No. Ayaw kong iwanan si Alex sa ganyang kalagayan," mabilis kong pagtanggi sabay haplos sa buhok ng asawa ko. ​Agad kong tinawag ang aking biyenan. "Ma, kayo na po muna ang pumunta sa meeting ni Rhenfield." ​Tumango lamang ang mother-in-law ko bilang pagsang-ayon. ​Inakbayan ko ang aking anak. "Champ, next time kami na ni Mommy mo ang pupunta, ha?" ​Ngumiti at tumango lamang ang anak namin. "No problem, Dad." ​Muli kong nilingon si Alex at agad siyang niliyakap nang mahigpit. "Alex, I'm here, okay? Hindi kita iiwan." ​Nagulat ako nang bigla rin siyang gumanti ng yakap—sobrang higpit
Baca selengkapnya

Chapter 110

Rhenan POV ​Kumunot ang noo ko sa sinabi ni Ara. Dahan-dahan kong ibinaba ang baso ng tubig sa counter at tiningnan siya nang maigi. ​"Ano'ng ibig mong sabihin, Ara?" seryoso kong tanong. Medyo pumasok sa personal na espasyo ko ang pagkakatayo niya, kaya bahagya akong umurong nang kaunti para maglagay ng distansya. "Asawa ko si Alex. Responsibilidad ko siyang alagaan, lalo na sa kalagayan niya ngayon." ​Mabilis na napayuko si Ara, na tila napansin ang biglang pag-iiba ng tono ng boses ko. ​"P-pasensya na po, Sir Rhenan," mahina at tila nahihiyang sagot niya. "Hindi ko po gustong manghimasok. Naaawa lang po talaga ako sa inyo kasi nakikita kong ubos na ubos na kayo. Hakbang lang po ako rito kung kailangan niyo ng makakausap o masosandalan." ​Tumingin siya muli sa akin, may ibang titig sa kaniyang mga mata na hindi ko mawari. Isang uri ng tingin na tila lumalagpas na sa hangganan ng pagiging isang propesyonal na nurse. ​Huminga ako nang malalim at pinilit panatilihing kalmado ang
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
91011121314
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status